Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 23 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

THE CLASH: ''REVOLUTION ROCK''


ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Γιώργης Παυλόπουλος
Ο Γιώργης Παυλόπουλος (
Πύργος Ηλείας, 22 Ιουνίου 1924Πύργος Ηλείας, 26 Νοεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ποιητής της μεταπολεμικής γενιάς.
Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στην γενέτειρά του. Ξεκίνησε να σπουδάζει νομικά στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στην ποίηση. Για βιοποριστικές ανάγκες, εργάστηκε για πολλά χρόνια ως λογιστής και γραμματέας στο ΚΤΕΛ Ηλείας.
Άρχισε να γράφει ποιήματα από το
1941. Οι πρώτες του δημοσιεύσεις έγιναν το 1943 στο περιοδικό Οδυσσέας, που εξέδιδε ο ίδιος με φίλους του στον Πύργο. Ήταν στενός φίλος με τον Τάκη Σινόπουλο και συνεργάστηκε μαζί του σε μια πειραματική γραφή κοινών ποιημάτων, τα οποία συμπεριέλαβε ο Σινόπουλος στο έργο του. Ήταν επίσης φίλος με τους πεζογράφους Νίκο Καχτίτση και Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο, καθώς και με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη.
Η πρώτη του ολοκληρωμένη συλλογή ποιημάτων με τίτλο Το κατώγι κυκλοφόρησε το
1971. Είχαν ωστόσο προηγηθεί πολλές δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε λογοτεχνικά περιοδικά του Πύργου και της Αθήνας, καθώς και σε έναν τόμο Για το Σεφέρη, που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1962. Ακολούθησαν οι συλλογές: Το σακί (1980), Τα αντικλείδια (1988), Τριάντα τρία χαϊκού (1990), Λίγος άμμος (1997), Ποιήματα 1943–1997 (2001), Πού είναι τα πουλιά (2004) και Να μην τους ξεχάσω (2008, κυκλοφόρησε λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του ποιητή). Επίσης το 2008, κυκλοφόρησαν σε έναν μικρό τόμο με τίτλο Γράμματα από την Αμερική οι επιστολές που έστειλε από τις ΗΠΑ σε φίλο του ψυχίατρο το 1985.
Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες και μπήκαν και σε σχολικά βιβλία. Ο ίδιος συμμετείχε σε συνέδρια και παρουσιάσεις ποιητών στην
Ελλάδα και το εξωτερικό. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Πέρα από την ποίηση, ασχολήθηκε ερασιτεχνικά και με την ζωγραφική. Με την φροντίδα μερικών φίλων του, πίνακές του εκτέθηκαν στην ΙΘ΄ Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής το 1977.
Τα ποιήματα του, όλα σε ελεύθερο στίχο, έχουν έντονο βιωματικό χαρακτήρα. «Αυτό που γράφω το έχω ζήσει», είχε πει ο ίδιος. Στα πρώτα του ποιήματα σκιαγραφούνται οι τραυματικές εμπειρίες της Κατοχής και του
Εμφυλίου. Στα τελευταία του ποιήματα, ο λόγος του επικεντρώνεται στις υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου: τον έρωτα και τον θάνατο.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΚΑΡΒΟΥΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ (ΙΑΤΡΟΣ ΕΚ ΣΠΑΡΤΗΣ)

Χρήστος Καρβούνης
Εγεννήθη στην Αράχωβα Λακωνίας 16-Ιουλίου 1903. Πήγε στο γυμνάσιο της Σπάρτης και από εκεί μετέβη στην Γερμανία όπου σπούδασε γιατρός με ειδικότητα χειρουργός. Το 1928 γύρισε στην Ελλάδα και στην
Σπάρτη άνοιξε κλινική.Τα έτη 1929-1943 έκανε 3000 χειρουργεία. Στον πόλεμο του 1940 υπηρέτησε στα νοσοκομεία Θεσσαλονίκης και Ναούσης. Κατά την κατοχή είχε πατριωτική δράση. Όταν νοσήλευσε έναν Έλληνα αξιωματικό το 1943 οι Ιταλοί τον συνέλαβαν και με την κατάρρευση της Ιταλίας απελευθερώθη.
Κατά τα μέσα Οκτωβρίου 1943 ο ΕΛΑΣ εγκατέστησε στον δρόμο Σπάρτης – Τριπόλεως κινητόν φυλάκιο “ελέγχου”. Ο σκοπός του ήταν να ελέγχει όλα τα Ελληνικά αυτοκίνητα που περνούσαν απο τον δρόμο. Για τα Γερμανικά ούτε συζήτηση! Μπορούσαν; Μάλλον όχι!Και όμως οι Γερμανοί θεώρησαν προκλητική την ενέργεια αυτή του ΕΛΑΣ και προβαίνουν την νύχτα της 25ης Οκτωβρίου 1943, σε προληπτικές συλλήψεις ομήρων εντός της Σπάρτης. Και των πέριξ χωριών. Συνέλαβον περίπου 1200 ομήρους και τους φυλάκισαν στις φυλακές Σπάρτης. Την επομένην έγινε ξεκαθάρισμα. Κράτησαν μόνο 400
Σπαρτιάτες τους εκλεκτότερους της κοινωνίας. Έμποροι, Δικηγόροι, Γιατροί, Δημόσιοι υπάλληλοι και διάφοροι επιστήμονες.
Τους βάζουν στα Γερμανικά αυτοκίνητα και τους μετέφεραν στις φυλακές Τριπόλεως. Στον δρόμο βέβαια κανείς έλεγχος δεν έγινε από τους ..απελευθερωτές του ΕΛΑΣ και τα κινούμενα φυλάκια “ελέγχου”. Στην Τρίπολη οι Γερμανοί είχαν στρατόπεδο συγκεντρώσεως ομήρων. Διεμήνυσαν σε ΟΛΟΥΣ τους τόνους προφορικά, με ανακοινώσεις, ακόμα και προκυρήξεις, ώστε και ο τελευταίος Τσοπάνης να καταλάβει:
Αν πειράξετε έστω και έναν Γερμανό αυτοί θα τουφεκιστούν!!!
Και ήταν οι εκλεκτότεροι της κοινωνίας της Σπάρτης άπαντες πατριώτες και κάρφος στον οφθαλμό του ΕΛΑΣ που δεν έβλεπε με καλό μάτι τους “εκμεταλλευτές του λαού”. Μετά από ένα μήνα, στις
25 Νοεμβρίου 1943 απόγευμα ο ΕΛΑΣ Λακωνίας που είχε επικεφαλής τον Παρασκευά Λεβεντάκη στήνει ενέδρα στην θέσιν “Λογκάκι” παρά το Μονοδέντρι επι της οδού Σπάρτης - Τριπόλεως και χτύπησε με πολυβόλα, Γερμανικά αυτοκίνητα που καυτευθύνοντο στην Σπάρτη. Αποτέλεσμα ο φόνος περίπου 10 Γερμανών. Κατ’ άλλους μόνον ένας νεκρός Γερμανός υπήρξε. Γερμανικά αρχεία μιλάνε για 4 νεκρούς!!! Είναι κατά την γνώμη μου η πιό έγκυρη πηγή. Το ισχυρό αυτό τμήμα του ΕΛΑΣ, επικεφαλής στην ενέδρα είχε τους κομμουνιστές Αστραπόγιαννο και Λεβεντάκη.
Η είδηση έγινε γνωστή αμέσως στην Σπάρτη και οι κάτοικοι πήραν τα όρη και τα βουνά αφού πήραν μαζί τους ότι μπορούσαν. Ξημέρωσε 26 Νοεμβρίου 1943 βαριά, διότι όλοι περίμεναν το ξέσπασμα της Γερμανικής οργής. Και φυσικά ο ΕΛΑΣ έτριβε τα χέρια του από χαρά!! Επιτέλους θα ..δινόταν ένα μάθημα στους …αντιδραστικούς Σπαρτιάτες!!! Το “φυλάκιο ελέγχου” εξαφανίστηκε… έκανε την βρωμοδουλειά και έφυγε!!
Κατά το μεσημέρι ακριβώς στο σημείο της ενέδρας σταμάτησε ανενόχλητη μια φάλαγγα Γερμανικών αυτοκινήτων ερχόμενη από την Τρίπολη και ξεφόρτωσε 118 ομήρους από τους εκλεκτότερους της Σπάρτης ανάμεσά τους και ΟΛΑ τα μέλη της Επιτροπής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού της
Σπάρτης. Ήταν οι όμηροι που είχαν συλληφθεί πριν έναν μήνα. Τους κατεβάζουν από τα αυτοκίνητα, τους τοποθέτησαν στο σημείο της ενέδρας και έστησαν δύο πολυβόλα από τις δύο μεριές του δρόμου.
Οι αντάρτες της “λεφτεριάς” άφαντοι.
Φτάνει ένας Γερμανός μοτοσυκλετιστής και ανακοινώνει ότι ο Γιατρός Καρβούνης (σπουδάσας εν Γερμανία) δεν πρέπει να τουφεκισθεί. Η Γερμανική διοίκηση Τριπόλεως του χάριζε την ζωή!!! Σημείωση: Κάποια πηγή αναφέρει ότι οι 100 Σπαρτιάτες προέρχονταν από τις φυλακές Τριπόλεως ενώ οι 18 μαζεύτηκαν τυχαία από τον δρόμο.Το συνήθιζαν αυτό οι Γερμανοί!!!Ο Καρβούνης δέχεται με την προϋπόθεση να μην εκτελεσθεί κανένας!! Διότι είναι όλοι αθώοι και δεν πρέπει να πληρώσουν για ενέργειες άλλων. Οι Γερμανοί αρνούνται. Ο Καρβούνης ξαναλέει: Αντί της δικής μου ζωής να χαρίσετε την Ζωή σε τουλάχιστον 2 από τους 4 αδερφούς Τζιβανοπούλου που έχετε για
εκτέλεση!!! (Σχόλιο: Πραγματικός Σπαρτιάτης !!!).
Αν δεν γίνει ούτε αυτό, θέλω να τουφεκισθώ και εγώ μαζί τους. Οι Γερμανοί ξανά, αρνούνται!!!Τότε ο Καρβούνης άφρισε και έβριζε τους Γερμανούς: “ Είστε βάρβαροι είπε με τέλεια Γερμανικά. Ντρέπομαι που σπατάλησα οκτώ χρόνια από την ζωή μου στον τόπο σας. Οκτώ χρόνια χαμένα και πεταμένα”. Ο επικεφαλής Γερμανός κοκκίνησε και τον χτύπησε με όλη του την δύναμη με το κοντάκι του όπλου στο μπράτσο.
Πύρ φώναξε και 118 πραγματικοί πατριώτες σωριάστηκαν νεκροί στο έδαφος. Ο
Χρήστος Καρβούνης είχε το μπράτσο σπασμένο.Μαζί του φυσικά και τα τέσσερα αδέρφια Τζιβανοπούλου. Η χήρα μάνα τους για πολύ καιρό έστρωνε το πρωΐ τα κρεβάτια τον γυιών της και τα ξέστρωνε το βράδυ. Στο νεκροταφείο της Σπάρτης πήγαινε φαγητό το άφηνε και το έτρωγαν οι νηστικοί. Τα υπάρχοντά της τα δώρησε στο Αρεταίειον νοσοκομείο όπου υπάρχει πτέρυγα Τζιβανοπούλου. Πραγματικοί εθνομάρτυρες και ο Καρβούνης απόγονος του θρυλικού Λεωνίδα. Όλη η Σπάρτη θρηνούσε .. Πλημμύριζαν οι Σπαρτιάτες από οργή και αγανάκτηση εναντίον των Γερμανών εγκληματιών και εναντίον του ΕΛΑΣ, που επεδίωξε να ξεσπάσει η οργή των Γερμανών επάνω στους καλυτέρους των Σπαρτιατών Στην περιοχή υπάρχει μνημείο να θυμίζει την αγριότητα.
ΑΠΟ ΤΟ http://ellas2.wordpress.com/

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΩΑΚΕΙΜ Γ΄ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ

Ιωακείμ Γ΄ Μεγαλοπρεπής
Ο Ιωακείμ Γ΄ γεννήθηκε στο προάστειο Βαφειοχώρι (Μπογιατζήκιοϊ) της
Κωνσταντινούπολης τον Ιανουάριο του 1834 και πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1912 ενώ το κοσμικό του όνομα ήταν Δεβετζής ή Δημητριάδης, με καταγωγή από το Κρούσοβο της Πελαγονίας. Το 1852 χειροτονήθηκε διάκονος από το Μητροπολίτη Πωγωνιανής Νίκανδρο στο Βουκουρέστι, όπου και παρέμεινε ως το 1854 σπουδάζοντας και μαθαίνοντας ρουμανικά. Από το 1854 ως το 1860 υπηρέτησε ως ιεροδιάκονος στους ελληνικούς ναούς της Βιέννης, συνεχίζοντας τις σπουδές του και μαθαίνοντας γερμανικά. Ο Ιωακείμ Γ' δεν έλαβε πανεπιστημιακή μόρφωση, άλλα μπόρεσε να αναπληρώσει αυτό το κενό με την ευρύτητα της σκέψης του και την αγάπη του για τα γράμματα.
Πνευματικό παιδί του Μητροπολίτη
Κυζίκου και μετέπειτα Οικουμενικού πατριάρχη Ιωακείμ Β', μετά την εκλογή του τελευταίου στον οικουμενικό θρόνο χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1863 και διορίστηκε Μέγας Πρωτοσύγκελλος. Τον Δεκέμβριο του 1864 εξελέγη Μητροπολίτης Βάρνης, θέση στην όποια παρέμεινε ως το 1874. Μετά την επάνοδο του Ιωακείμ Β' στον οικουμενικό θρόνο ανέλαβε τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης τον Ιανουάριο του 1874, την οποία ποίμανε ως το 1878.
Στις
4 Οκτωβρίου 1878, μετά τον θάνατο του Ιωακείμ Β', εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Ρύθμισε με επιτυχία πολλά διοικητικά ζητήματα και φρόντισε ιδιαίτερα για την ενίσχυση της παιδείας. Έκτισε το Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο και το 1880 έθεσε και πάλι σε λειτουργία το πατριαρχικό τυπογραφείο και εξέδωσε το περιοδικό Εκκλησιαστική Αλήθεια, με διευθυντή συντάξεως το Μανουήλ Γεδεών (1883). Επίσης ίδρυσε την Πατριαρχική Βιβλιοθήκη, έθεσε τα θεμέλια του νέου οικοδομήματος της Μεγάλης του Γένους Σχολής στο λόφο του Φαναρίου (30 Ιανουαρίου 1880) και επέκτεινε τις κτιριακές εγκαταστάσεις του Πατριαρχείου. Με έξοδα του ευεργέτη Ευστάθιου Ευγενίδη οικοδομήθηκε ιδιαίτερο ενδιαίτημα για τον Πατριάρχη, καθώς και πατριαρχικό παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέα. Συνέστησε την κεντρική Ιερατική Σχολή και ενίσχυσε τη Θεολογική Σχολή Χάλκης, βοηθώντας μάλιστα τους αποφοίτους της να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό. Το 1879 αναγνώρισε το αυτοκέφαλο της σερβικής Εκκλησίας και μεταβίβασε τη Μητρόπολη Δρύστρας στην Εκκλησία της Ρουμανίας. Το 1882 παραχώρησε τις μητροπόλεις Θεσσαλίας και Άρτας στην ελληνική Εκκλησία αφού ήδη είχε προηγηθεί η πολιτική τους ενσωμάτωση. Στις 30 Μαρτίου 1884 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση επειδή αντέδρασε στις απαιτήσεις της τουρκικής κυβέρνησης να καταργηθούν τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Αποσύρθηκε στη γενέτειρα του και περιόδευσε στα πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων και Αντιοχείας, και τέλος εγκαταστάθηκε στο
κελί Μυλοποτάμου της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους όπου παρέμεινε επί 12 έτη. Στις 25 Μαΐου 1901 επανήλθε στον οικουμενικό θρόνο, καθώς εξελέγη για δεύτερη φορά Οικουμενικός Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον παυθέντα Κωνσταντίνο Ε΄.
Κατά τη 2η πατριαρχεία του συμπλήρωσε και βελτίωσε τα οικονομικά του Πατριαρχείου, ίδρυσε ορφανοτροφείο θηλέων στη νήσο
Πρώτη και αρρένων στην Πρίγκηπο, συνέστησε τη σχολή Γλωσσών και Εμπορίου με μαθητές και Τούρκους, συμπλήρωσε την οικοδομή των νοσοκομείων Βαλουκλή βοηθούμενος κυρίως από τις οικογένειες Ζαρίφη, Μαυρογορδάτου, Βαλλιάνου, Νεγρεπόντη, Κορωνιού, Σινιόσογλου και άλλων από Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ρωσία καθώς και από Αίγυπτο. Στις 18 Μαρτίου 1908 εξέδωσε Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο, με τον οποίο οι ορθόδοξες ελληνικές κοινότητες που λειτουργούσαν στην Ευρώπη, την Αμερική και σε άλλες χώρες, παραχωρούνταν στην Εκκλησία της Ελλάδος. Τέλος, παρασκέυασε Άγιο Μύρο δύο φορές, το 1903 και το 1912.
Τιμήθηκε με τα ανώτερα παράσημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και των Βασιλείων Ελλάδος, Βουλγαρίας, Αιγύπτου, Ρωσίας και Ρουμανίας (Στη φωτογραφία, στο μέσον επάνω σε πορφυρή ταινία, φέρει και το μέγιστο των παρασήμων των Σουλτάνων). Στις
21 Μαρτίου του 1912 το πανεπιστήμιο Αθηνών τίμησε την προσφορά του αναγορεύοντας τον επίτιμο διδάκτορα της Θεολογίας. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, υπήρξε μέλος της μασονικής στοάς «Πρόοδος».
Ο Ιωακείμ Γ΄ πατριάρχευσε έως τις
13 Νοεμβρίου του 1912, οπότε μετά από ολιγοήμερη ασθένεια πέθανε (στις 26 Νοεμβρίου) και κηδεύτηκε στο πατριαρχικό κοιμητήριο της Ζωοδόχου Πηγής του Βαλουκλή στην Κωνσταντινούπολη, λίγο μετά την είσοδο των ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

FERDINAND DE SAUSSURE - ΦΕΡΝΤΙΝΑΝΤ ΝΤΕ ΣΩΣΣΥΡ

Φερντινάντ ντε Σωσσύρ
Ο Φερντινάντ ντε Σωσσύρ (Ferdinand de Saussure) (
26 Νοεμβρίου, 1857 - 22 Φεβρουαρίου, 1913) ήταν Ελβετός γλωσσολόγος. Υπήρξε ιδρυτής της μοντέρνας γλωσσολογίας και του στρουκτουραλισμού.
Νεότητα και σπουδές
Ο Σωσσύρ, γεννημένος στη γαλλόφωνη
Γενεύη, καταγόταν από οικογένεια με μεγάλη οικονομική άνεση και υψηλή πνευματική καλλιέργεια και ανάδειξη -μεταξύ των προγόνων του συγκαταλέγονται φυσικοί, γεωγράφοι, χημικοί, γεωπόνοι, φιλόσοφοι και συγγραφείς. Σε νεαρή ηλικία πήρε μαθήματα από τον Adolphe Pictet, συγγραφέα του βιβλίου Ινδοευρωπαϊκές ρίζες: δοκίμιο γλωσσικής παλαιοντολογίας, προς τον οποίο η εκτίμηση του θα διατηρηθεί αμείωτη. Το 1872, ήδη, καταγίνεται με τη σύνταξη μελέτης με τίτλο: Δοκίμιο πάνω στις γλώσσες, όπου επιχειρεί να διατυπώσει ένα γενικό σύστημα του ανθρώπινου λόγου. Το 1875 εγγράφεται στο πανεπιστήμιο της Γενεύης, για να παρακολουθήσει Φυσική και Χημεία, αλλά τον επόμενο χρόνο εγκαταλείπει τις αρχικές σπουδές του και πηγαίνει στη Λειψία, όπου παρακολουθεί μαθήματα αρχαίας περσικής, αρχαίας ιρλανδικής, σλαβικής, λιθουανικής, καθώς και τα φροντιστήρια του Curtius για την αρχαία ελληνική. Εκεί, εκτός από τους δασκάλους του, όλους νεογραμματικούς, με τις απόψεις των οποίων δεν συμφωνεί πάντα, γνωρίζει και τον αμερικανό γλωσσολόγο D. Whitney, ο οποίος τον επηρέασε σημαντικά.
Μεταξύ 1878 και 1879, συντάσσει τη διπλωματική του εργασία, με τίτλο: Mémoire sur le système primitif des voyelles dans les langues indoeuropéennes, πρωτότυπη μελέτη που προκάλεσε εντύπωση και τον καθιέρωσε από τότε ως διάσημο γλωσσολόγο. Στο έργο αυτό, ο Σωσσύρ μελετά τις πολλαπλές μορφές του ινδοευρωπαϊκού *a, οδηγείται όμως και στην αντιμετώπιση "του συστήματος των φωνηέντων στο σύνολό τους". Έτσι, εισάγει για πρώτη φορά και την έννοια του "συστήματος", εκτός βέβαια από το θεωρητικό αίτημα για έναν "συντελεστή ηχηρότητας" του ΙΕ *a, υπόθεση που επιβεβαιώθηκε αργότερα με την αποκρυπτογράφηση της Χεττιτικής και την μελέτη της από τον Kurylowicz. Αποτέλεσμα αυτού του τελευταίου επιτεύγματος υπήρξε η θεωρία των "λαρυγγικών" φωνημάτων της Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας, η οποία μέχρι σήμερα κατέχει κεντρική θέση στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσολογία.
Το 1880 δημοσιεύει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα Για τη χρήση της γενικής απόλυτης στη σανσκριτική, όπου υπογραμμίζει τη σημασία της σύνταξης, που είχε παραμεληθεί από τους γλωσσολόγους της εποχής, και αναπτύσσει τις βασικές έννοιες της σχέσης και της αντίθεσης, που προσδιορίζουν την αξία ενός γλωσσικού στοιχείου. Αναγορεύθηκε διδάκτορας "summa cum laude et dissertatione egregie".
Ακαδημαϊκή Σταδιοδρομία
Ύστερα από την τετράχρονη παραμονή του στη Λειψία, εγκαθίσταται για ένα διάστημα στη
Λιθουανία, όπου μελετά τη λιθουανική γλώσσα και δημοσιεύει εργασίες για τον επιτονισμό των βαλτικών γλωσσών. Από εκεί πηγαίνει κατευθείαν στο Παρίσι (Σεπτέμβριος 1880). Εκεί, παρακολουθεί μεταξύ άλλων τα Φροντιστήρια του M. Bréal, ο οποίος τον επόμενο χρόνο τού παραχωρεί ανεπιφύλακτα τη θέση του στην Ecole Pratique. O Σωσσύρ διδάσκει αρχικά τη γοτθική και την αρχαία γερμανική, αλλά σύντομα περιλαμβάνει στο πρόγραμμά του "συγκριτική γραμματική της αρχαίας ελληνικής και της λατινικής" και "λιθουανικά". Κατά την παρισινή περίοδό του, είχε μεταξύ άλλων μαθητές όπως ο Antoine Meillet, ο Γιάννης Ψυχάρης και ο Hubert Pernot.
To
1891, τον καλεί το πανεπιστήμιο της Γενεύης, που είχε δημιουργήσει γι' αυτόν έδρα γλωσσολογίας, και εκεί ο Σωσσύρ περνά τα υπόλοιπα 22 χρόνια της ζωής του, ως καθηγητής της σανσκριτικής και των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από αφοσίωση στο διδακτικό έργο και περιορισμό των δημοσιεύσεών του. Στην "σιωπή" αυτή φαίνεται να τον οδήγησαν ο αποτυχημένος του γάμος και, κυρίως, η έλλειψη κατανόησης των συγχρόνων του. Δεν παύει ωστόσο να αναπτύσσει πλούσιο στοχασμό για τη γλώσσα, θέτοντας υπό αμφισβήτηση ολόκληρη τη γλωσσολογία του καιρού του και σχηματίζοντας το όραμα για μια επιστήμη ανεξάρτητη και οδηγητική των άλλων επιστημών του ανθρώπου. Τις πρωτοποριακές σκέψεις του σχεδίαζε αρχικά να τις καταγράψει σε ένα βιβλίο, το οποίο ωστόσο δεν γράφτηκε όσο ζούσε. Προλαβαίνει μόνο να εκθέσει αυτή του την απόπειρα σχηματοποίησης μιας "γενικής θεωρίας της γλώσσας" σε ένα μικρό κύκλο μαθητών στη Γενεύη, υπό μορφή Μαθημάτων Γενικής Γλωσσολογίας, κατά τα έτη 1906-1907, 1908-1909, 1910-11. Δυο χρόνια μετά την τελευταία σειρά διαλέξεων, το 1913, ο Σ. πεθαίνει προσβεβλημένος από καρκίνο. Οι σημειώσεις, ωστόσο, από τα "Μαθήματα" του Σωσσύρ εκδόθηκαν το 1916 από τους μαθητές του Ch. Bally και Alb. Sechehaye και αποτέλεσαν το ομώνυμο βιβλίο, που θεωρείται ιδρυτικό έργο της σύγχρονης γλωσσολογίας.
Τα Μαθήματα
Οι κυριότερες έννοιες που εισάγονται και αναπτύσσονται στα Μαθήματα Γενικής Γλωσσολογίας είναι:
· Η έννοια του συστήματος, δηλαδή η αντίληψη της γλώσσας ως ενός οργανωμένου συνόλου σχέσεων, όπου κάθε στοιχείο ορίζεται από τις διαφορές και τις αντιθέσεις τις οποίες αναπτύσσει με άλλα στοιχεία. Η έννοια αυτή είναι ταυτόσημη με την έννοια της δομής, που διατρέχει όλη τη νεότερη γλωσσολογία και αποτέλεσε πυρήνα ενός ολόκληρου φιλοσοφικού και επιστημονικού ρεύματος του 20ού αιώνα, του "δομισμού" ή "στρουκτουραλισμού".
· Το γλωσσικό σημείο, δηλαδή η σύναψη σημαίνοντος και σημαινομένου και, πιο συγκεκριμένα, ο συμβατικός ("αυθαίρετος") συνδυασμός δύο εσωτερικών/ψυχολογικών οντοτήτων, μιας ακουστικής εικόνας και μιας ιδέας (σημασίας).
· Η διάκριση της langage (του γενικού φαινομένου της γλώσσας) σε langue (γλώσσα-σύστημα ή "λόγος") και parole (γλώσσα-εφαρμογή/εκδήλωση του συστήματος, "ομιλία").
· Η διάκριση της συγχρονίας, δηλαδή της εξέτασης ενός γλωσσικού συστήματος σε ορισμένο χρόνο, από την διαχρονία, την εξέταση γλωσσικών στοιχείων εξελικτικά σε διαφορετικές περιόδους, και η προτεραιότητα για πρώτη φορά στη "συγχρονική" προσπέλαση -καθώς και στην προφορική γλώσσα.
· Το
φώνημα, δηλαδή ο φθόγγος ή η σειρά φθόγγων με διαφοροποιητικό για τη σημασία μιας λέξης ρόλο.
· Η διάκριση ύλης (ή ουσίας) και μορφής στη γλώσσα -και η προτεραιότητα στη μορφή.
· Η διάκριση συνταγματικών και συνειρμικών (ή, όπως ονομάζονται πλέον, παραδειγματικών) σχέσεων, των σχέσεων δηλαδή που αναπτύσσουν τα γλωσσικά στοιχεία κατά τον συνδυασμό τους στην ομιλία ("διαφορές") και των σχέσεων που αναπτύσσουν με άλλα στοιχεία στον άξονα επιλογής, λόγω της ένταξής τους σε ένα κοινό σύστημα ("αντιθέσεις").
· Η έννοια της γλωσσικής αξίας, του ιδιαίτερου δηλαδή ρόλου κάθε γλωσσικού στοιχείου σε ένα γλωσσικό σύστημα, βάσει των συνταγματικών και παραδειγματικών σχέσεων που αναπτύσσει.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

SMASHING PUMPKINS: ''TONIGHT TONIGHT''


GEORGE BEST - ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΕΣΤ

Τζορτζ Μπεστ
Ο Τζωρτζ Μπεστ ήταν
Βορειοϊρλανδός ποδοσφαιριστής. Υπήρξε σημαντικός ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως πλάγιος επιθετικός και επιθετικός μέσος. Έγινε ευρέως γνωστός για την καριέρα του στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αλλά και τα σοβαρά προβλήματα αλκοολισμού που αντιμετώπιζε σε όλη την ενήλικη ζωή και που τελικά τον οδήγησαν στον θάνατο.
O Mπεστ γεννήθηκε στο Mπέλφαστ στις 22 Mαΐου 1946 και 17 χρόνια αργότερα υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Γιουνάιτεντ. Tο 1968 και σε ηλικία 22 ετών όλος ο πλανήτης θα μιλάει γι’ αυτό το αστείρευτο ταλέντο που ψηφίστηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής στην Aγγλία, κέρδισε τη «Xρυσή Mπάλα», ενώ το κέρινο ομοίωμά του βρισκόταν ήδη στο Mουσείο Tισό. Tη χρονιά εκείνη ο «El Beatle», παρέα με τους Tσάρλτον, Στάιλς, Kιντ, Aστον, Στέπνεϊ και τα άλλα παιδιά του Mατ Mπάσμπι, κατακτούσε στο «Γουέμπλεϊ» το Kύπελλο Πρωταθλητριών. Παράλληλα, όμως, ο Mπεστ κατακτούσε και τις καρδιές του γυναικείου πληθυσμού, ενώ η έφεσή του στο αλκοόλ άρχισε να γίνεται εξάρτηση. Aπό την επόμενη κιόλας χρονιά η αντίστροφη μέτρηση για τον Mπεστ θα αρχίσει. Στον ημιτελικό του ’69 κόντρα στη Mίλαν τα ίχνη του Bορειοϊρλανδού αγνοούνται. H Γιουνάιτεντ μένει εκτός τελικού, ενώ ο Mπεστ θα επιστρέψει στο Mάντσεστερ τρεις μέρες αργότερα από την Tενερίφη, όπου συνδιασκέδαζε με την ηθοποιό Σούζαν Tζορτζ. Aπό τότε η καριέρα του θα είναι μεταξύ σφύρας και άκμονος. Aπό τη Γιουνάιτεντ θα φύγει το 1974 για να καταλήξει στην άσημη Tάουν Nτανστέιμπλ, την επόμενη χρονιά στην Kορκ, ενώ το 1976 θα κάνει μια προσπάθεια να επανέλθει στην ενεργό δράση αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Φούλαμ. O Aλαν Mπολ θα δηλώσει τότε για τον Mπεστ: «Στη μεγάλη του φόρμα ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο και τον θεωρώ, για εκείνη την εποχή, καλύτερο και απ’ τον Πελέ και τον Kρόιφ». Aλλωστε και ο Mπεστ θα ταυτιστεί απόλυτα με την άποψη Mπολ και με χιούμορ, ίσως και αλαζονεία, θα δηλώσει: «Aν είχα γεννηθεί περισσότερο άσχημος, κανείς δεν θα μιλούσε για τον Πελέ...».
Tον Iανουάριο του ’78 θα παντρευτεί την Aντζι Mακ Nτόναλντ, ωστόσο η καριέρα του οδεύει προς τη λήξη της. O... The Best, εξαρτημένος από το αλκοόλ, όσο και αν προσπαθεί να δώσει κάποια, έστω, δείγματα των απαράμιλλων ποδοσφαιρικών ικανοτήτων του δεν θα τα καταφέρει. Tον Iούλιο του 2002 υποβάλλεται σε μεταμόσχευση ήπατος. Mια αχτίδα φωτός αρχίζει να ξεπροβάλλει. O Mπεστ, όμως, ούτε αυτήν την τελευταία ευκαιρία θα κρατήσει στα χέρια του. Θα την αφήσει να φύγει, όπως έκανε άλλωστε για όσα του είχε χαρίσει απλόχερα η ζωή. Aπό τότε η ζωή του ήταν ένας προαναγγελθείς θάνατος. Aπλώς το τέλος θα δοθεί όταν το ημερολόγιο θα γράψει 25 Nοεμβρίου 2005.
ΑΠΟ ΤΟ http://news.kathimerini.gr/

ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΙΝΔΡΟΥ



Ελένη Καραΐνδρου
Η Ελένη Καραΐνδρου είναι ελληνίδα συνθέτρια. Γεννήθηκε στο χωριό Τειχιό της Κεντρικής Ελλάδας το 1946 (άλλη πηγή αναφέρει το 1939). Σπούδασε πιάνο στο Ελληνικό Ωδείο και Ιστορία και αρχαιολογία στο
Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επίσης σπούδασε ενορχήστρωση και διεύθυνση στην ορχήστρα στη Schola Cantorum και εθνομουσικολογία στο École pratique des hautes études στο Παρίσι.
Έχει συνθέσει πολλά έργα για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τη συνεργασία της με τον
Θόδωρο Αγγελόπουλο. Έργα της κυκλοφορούν διεθνώς από τη γερμανική δισκογραφική εταιρίας ECM
Μουσική για τον κινηματογράφο
Έχει γράψει τη μουσική για τις παρακάτω ταινίες. (σε παρένθεση αναφέρεται ο σκηνοθέτης)
· 1975:
Το χρονικό μιας Κυριακής (Τάκης Κανελλόπουλος)
· 1979: Περιπλάνηση (Χριστόφορος Χριστοφής)
· 1982: Ρόζα (Χριστόφορος Χριστοφής)
· 1983: Η τιμή της αγάπης (Τόνια Μαρκετάκη)
· 1984:
Ταξίδι στα Κύθηρα (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
· 1985: Εν πλω (Σταύρος Κωνστανταράκος)
· 1986:
Ο Μελισσοκόμος (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
· 1986: Καλή Πατρίδα Σύντροφε (Λευτέρης Ξανθόπουλος)
· 1988:
Τοπίο στην ομίχλη (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
· 1988: Ο Λιποτάκτης (Γιώργος Κόρας)
· 1989: Σημάδια της νύχτας (Πάνος Κοκκινόπουλος)
· 1990: L’ Africana (Η Αφρικάνα) (Margarethe von Trotta)
· 1991:
Το μετέωρο βήμα του πελαργού (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
· 1995:
Το Βλέμμα του Οδυσσέα (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
· 1998:
Μια αιωνιότητα και μια μέρα (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
· 2004:
Το Λιβάδι που Δακρύζει (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
· 2008:
Η Σκόνη του Χρόνου (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
VIDEO ΑΠΟ aLbunea666

JOE DIMAGGIO - ΤΖΟ ΝΤΙ ΜΑΤΖΙΟ

Τζο Ντι Μάτζιο
Ο Τζο Ντι Μάτζιο Τζούνιορ γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1914. Οχι, όχι στη Νέα Υόρκη (όπως θα επιθυμούσε πλήθος δημάρχων της) αλλά στο Μαρτίνες, μια κοινότητα ψαράδων 25 μίλια νοτιοανατολικά της Golden Gate. Οι πρώτες θολές εικόνες του είναι όμως από το Fisherman's Wharf του Σαν Φρανσίσκο, εκεί όπου μετακόμισαν οι γονείς του, ιταλοί μετανάστες από το Ιζολα Ντέλε Φέμινε, ένα νησάκι της σικελικής ακτής, ένα χρόνο μετά τη γέννησή του. Γιατί εκεί τα νερά ήταν πιο γλυκά, τα ψάρια και τα καβούρια πιο ευκολόπιστα. Το όγδοο από τα εννέα παιδιά μιας από τις τόσες ιταλιάνικες φαμίλιες που είχαν έρθει να βρουν την τύχη τους στον Νέο Κόσμο ούτε είχε ακούσει ποτέ τη λέξη «μπέιζμπολ». Ο πατέρας του Τζιουζέπε Πάολο, ψαράς από κούνια, και η μητέρα Ροζαλία, με τα αμυγδαλωτά μάτια και τη νοσταλγία για τη χαμένη πατρίδα, δεν μιλούσαν σχεδόν καθόλου αγγλικά.
Ο Τζιουζέπε πάντως δεν είχε σκοπό να «παίξει» με το μέλλον των γιων του και ας τους είχε «βάλει» από νωρίς στο ψαροκάικο. Μόνο οι δύο, ο Τομ και ο Μάικ, έπρεπε να ακολουθήσουν τα χνάρια του (ο Μάικ θα χάσει τη ζωή του το 1953, σε ηλικία 44 ετών, μια νύχτα στη θάλασσα). Για τους υπόλοιπους, ήθελε ο ένας να γίνει μεγάλο αστέρι της όπερας (ο Βίνσεντ, που είχε το ταλέντο αλλά δεν υπήρχαν αρκετά δολάρια να τον στείλουν για σπουδές στην Ιταλία), ο άλλος, ο Ντομινίκ, να γίνει δικηγόρος γιατί φορούσε γυαλιά και ο πέμπτος, ο Τζο, καθ' ότι ήταν επαγγελματίας «lagnuso» («τεμπελόσκυλο») και λάτρευε το καθισιό, να γίνει ­ τι άλλο; ­ λογιστής! Κάπως έτσι εισέβαλε ο όρος «μπέιζμπολ» στο σπιτικό των Ντι Μάτζιο. Ηταν ο μοναδικός τρόπος για να γλιτώσουν ο Βίνσεντ, ο διοπτροφόρος Ντομινίκ και φυσικά ο Τζο από τις ψαράδικες αγγαρείες.
Ο πρώτος επαγγελματίας παίκτης της φαμίλιας ήταν ο Βίνσεντ, που δεν άργησε να βρεθεί στην ομάδα των Σαν Φρανσίσκο Σιλς. «Πιτσιρικάς ήμουν πολύ φαντασμένος» θα εξομολογηθεί ο μικρότερος Τζο πολλά χρόνια αργότερα. «Είπα λοιπόν στον εαυτό μου: "Αφού μπορεί ο Βινς να βγάζει φράγκα παίζοντας μπάλα, γιατί όχι κι εγώ;"». Δεν πίστευε στ' αφτιά του όταν οι Σαν Φρανσίσκο Σιλς τον κάλεσαν να προπονηθεί μαζί τους για τη σεζόν του 1933. Οι αθλητικογράφοι τον περιέγραφαν ως «έναν ψηλολέλεκα, όλο χέρια και πόδια» (δεν ήταν και τόσο σύνηθες στα γήπεδα του μπέιζμπολ το ύψος 1.90). Τρία χρόνια αργότερα, και όταν οι επιδόσεις του ως centerfielder είχαν αρχίσει να ακούγονται, οι περιώνυμοι Yankees της Νέας Υόρκης του προσέφεραν επαγγελματικό συμβόλαιο. Ο Μπέιμπι Ρουθ είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση και το άθλημα είχε ανάγκη από ένα σταρ. Θα μείνει μαζί τους ως το 1951. Μόνο μια τρίχρονη διακοπή για να υπηρετήσει την πατρίδα στη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Μια λαμπρή καριέρα με μπόλικα χρυσά γάντια, 2.214 χτυπήματα, το περιβόητο εκείνο ρεκόρ του '41, και κάμποσες φωτογραφίες του κάτω από το μαξιλάρι ονειροπαρμένων αμερικανών πιτσιρικάδων.
Ο Τζο Ντι Μάτζιο δεν ακτινοβολούσε μόνο όταν κατάφερνε να χτυπήσει την μπάλα και να πατήσει τη βάση. Ηταν περιζήτητος στους κοσμικούς κύκλους της Νέας Υόρκης με τα ατσάκιστα κοστούμια και τους άψογους τρόπους. Το 1939 παντρεύεται την εντελώς άγνωστη στάρλετ Ντόροθι Αρνολντ αλλά ο γάμος θα λήξει πέντε χρόνια αργότερα. Η συνάντηση με τη Μέριλιν θα λάβει χώρα σε ένα ρεστοράν του Μανχάταν όταν εκείνος, 39 ετών, είχε χορτάσει από προβολείς και εκείνη, 27 ετών, μόλις είχε αρχίσει φλερτ με το σταρ σύστεμ. Καταδικασμένη εξαρχής δηλαδή. Τα πρώτα λεπτά της γνωριμίας εκείνη δεν θα του δώσει ιδιαίτερη σημασία. Οταν όμως ο Μίκι Ρούνεϊ άρχισε να πλέκει το εγκώμιο του Ντι Μάτζιο, η Μέριλιν δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Ο γάμος τους (στις 5 Οκτωβρίου 1954) θα διαρκέσει ακριβώς 274 ημέρες. Ισως το πιο γνωστό στον Τύπο περιστατικό από την κοινή ζωή τους ήταν εκείνο που συνέβη στη διάρκεια του μήνα του μέλιτος στην Ιαπωνία. Η Μέριλιν προσκλήθηκε να διασκεδάσει με το μπρίο της τα αμερικανικά στρατεύματα στην Κορέα. Οταν γύρισε χαμογελούσε ολόκληρη. «Τζο, Τζο, ήταν υπέροχα, οι στρατιώτες με λάτρεψαν. Δεν έχεις ακούσει τέτοιες επευφημίες». Εκείνος απάντησε ήρεμα: «Και όμως, αγάπη μου, τις έχω ακούσει...».
Παρέμειναν φίλοι και μετά το διαζύγιο. Και όταν το 1962 η θεά υπέκυψε στα βαρβιτουρικά (ή ό,τι τέλος πάντων υποστηρίζουν οι πιο πρόσφατες θεωρίες συνωμοσίας), εκείνος φρόντισε τα πάντα για την τελετή του ύστατου αντίο. Τη θυμόταν πάντα ως «το ανοιχτόκαρδο κορίτσι που έπεσε θύμα εκμετάλλευσης εκείνων των τύπων στο Χόλιγουντ». Και όταν βρέθηκε κάποτε tete-a-tete με τον Ρόμπερτ Κένεντι, απέστρεψε οργισμένος το βλέμμα του. Για πολλά χρόνια δεν παρέλειπε να της στέλνει ρόδα στο κοιμητήριο.
Στο μεταξύ οι Yankees τον προσκαλούσαν να εγκαινιάζει τη σεζόν ρίχνοντας την πρώτη μπαλιά. Γράφτηκαν τραγούδια για τον Ντι Μάτζιο, ο Νίκολας Ρεγκ τον συμπεριέλαβε το 1985 στην ταινία του «Μια νύχτα με τη Μέριλιν» (μαζί με την πρώην σύζυγό του, τον Αϊνστάιν και τον γερουσιαστή Τζο Μακάρθι). Εκείνος αποσύρθηκε διακριτικά στο σπίτι του και περνούσε τον χρόνο του μαγειρεύοντας «τσιοπίνο» για τους φίλους του μπεϊζμπολίστες στο εστιατόριό του «Joe DiMaggio's Grotto», ενώ το 'ριξε σιγά σιγά στις αγαθοεργίες και στη νοσταλγία. Ακόμη και όταν χτυπήθηκε από την επάρατο νόσο, ακόμη και όταν τα «κοράκια» του NBC ανακοίνωσαν (τον περασμένο Ιανουάριο) τον... ψευτοθάνατό του, το Ιστιοφόρο δεν σταμάτησε να αρμενίζει. Ισως γι' αυτό για αρκετούς Αμερικανούς το αμερικανικό όνειρο έσβησε μαζί του την περασμένη Δευτέρα. Ισως γι' αυτό οι περισσότεροι θα ήθελαν να τον έχουν παρέα δίπλα τους. Οπως ο Ερνεστ Χέμινγκγουεϊ στο «Ο γέρος και η θάλασσα»: «"Θα ήθελα να πάρω μαζί μου για ψάρεμα τον μεγάλο Ντι Μάτζιο" είπε ο γέρος. "Λένε ότι ο πατέρας του ήταν ψαράς. Μπορεί να ήταν τόσο φτωχός όσο εμείς και θα καταλάβαινε"». Πέθανε στις 8 Μαρτίου 1999.Οι Αμερικανοί τον θρήνησαν ως το τελευταίο σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Γιατί δεν ήταν απλώς ο παίκτης που κατέχει το ρεκόρ των επιτυχημένων χτυπημάτων σε 56 συνεχόμενα παιχνίδια (άθλο που πιστοποιεί το βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες και που δεν έχει ξεπεράσει κανένας από τότε, το 1941) ούτε απλώς ένας από τους συζύγους της Μέριλιν. Ηταν ο αθλητής και ο άνθρωπος που πήρε το γάντι του μπέιζμπολ, αυτό που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές από Αμερικανάκια, και το παραγέμισε με ήθος, αξιοπρέπεια και σφρίγος (καρδιάς κυρίως).

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΥ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973 Ο Ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, οργάνωσε ένα πραξικόπημα για την ανατροπή του Παπαδόπουλου, του Μαρκεζίνη και της Κυβέρνησης Μαρκεζίνη του 1973 στις 25 Νοεμβρίου 1973. Επιβλήθηκε ο στρατιωτικός νόμος, και η νέα χούντα διόρισε τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον οικονομολόγο Α. Ανδρουτσόπουλο ως Πρωθυπουργό, αν και Ιωαννίδης παρέμεινε ο ισχυρός άνδρας στο παρασκήνιο. Η σύνθεση της τετάρτης και τελευταίας δικτατορικής κυβερνήσεως Η τελευταία πραξικοπηματική κυβέρνηση (25 Νοεμβρίου 1973 - 23 Ιουλίου 1974) ορκίστηκε από τον τότε μητροπολίτη Ιωαννίνων Σεραφείμ και είχε την εξής σύνθεση: · Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος Πρωθυπουργός, Υπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού και Υπουργός Οικονομικών · Κωνσταντίνος Ράλλης, Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ · Σπυρίδων Τετενές Υπουργός Εξωτερικών · Ευστάθιος Λατσούδης Υπουργός Εθνικής Αμύνης · Στυλιανός Τριανταφύλλου Υπουργός Δικαιοσύνης · Δημήτριος Τσάκωνας Υπουργός Πολιτισμού και Επιστημών · Γεώργιος Τσουμάνης Υπουργός Δημοσίας Τάξεως · Τζώρτζης Τζωρτζάκης Υπουργός Γεωργίας · Κωνσταντίνος Κυπραίος Υπουργός Βιομηχανίας και Ενεργείας · Τρύφων Τριανταφυλλάκος Υπουργός Δημοσίων Έργων · Αλέξανδρος Τζαβέλας Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών · Κωνσταντίνος Σκιαδόπουλος Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας · Τριαντάφυλλος Ελευθερίου Υφυπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού · Αθανάσιος Τσαρμακλής Υφυπουργός Εσωτερικών · Πρόδρομος Ανανιάδης Υφυπουργός Εσωτερικών - Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και Νήσων · Σπυρίδων Βλάχου Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων · Γεώργιος Δημακόπουλος Υφυπουργός Οικονομικών · Παναγιώτης Παπάδας Υφυπουργού Εμπορίου Η κυβέρνηση έπεσε μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και την αντικατέστησε η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974 στις 24 Ιουλίου 1974. ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ ΤΟ 1973

Κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη 1973
Η κυβέρνηση Μαρκεζίνη (8 Οκτωβρίου 1973 - 25 Νοεμβρίου 1973) ήταν πολιτική κυβέρνηση διορισμένη από το δικτατορικό καθεστώς του
Γεωργίου Παπαδόπουλου. Σημειωτέον ότι η Χούντα των Συνταγματαρχών, παρέμεινε στην εξουσία 6 χρόνια και 5 μήνες με την Κυβέρνηση Κόλλια και την Κυβέρνηση Παπαδόπουλου.
Τον φθινόπωρο του
1973, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ξεκινά μια διαδικασία φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος του. Τον Αύγουστο του 1973 ορκίστηκε Πρόεδρος Δημοκρατίας και διόρισε πολιτική κυβέρνηση υπό τον Σπύρο Μαρκεζίνη. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Σπύρου Μαρκεζίνη ορκίστηκε την Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 1973. Την ίδια ημέρα παραιτήθηκαν όλοι οι στρατιωτικοί από τις καίριες θέσεις που κατείχανΑπαιτείταιπαραπομπήπροςμιααξιόπιστηπηγήγιατηνεπαλήθευση της πληροφορίας. Κύριοι πυρήνες της χούντας όπως οι υπουργοί Μακαρέζος και Παττακός είχαν παραιτηθεί 28 Σεπτεμβρίου και 8 Οκτωβρίου αντίστοιχα. Κύρια αποστολή της ήταν να προπαρασκευάσει και να διεξάγει βουλευτικές εκλογές για την 10η Φεβρουαρίου 1974.
Την κυβέρνηση διαδέχθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1973 η
Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973 μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη.
Σύνθεση κυβέρνησης Μαρκεζίνη
Από 8.10.1973 έως 25.11.1973
·
Σπυρίδων Μαρκεζίνης Πρωθυπουργός
·
Χαρίλαος Μητρέλιας Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως
·
Αθανάσιος Καψάλης Υπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού
·
Λάμπρος Ευταξίας Υπουργός Αναπληρωτού Συντονισμού και Προγραμματισμού
·
Ιωάννης Αγαθαγγέλου Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και προσωρινώς Εσωτερικών
·
Χρήστος Ξανθόπουλος - Παλαμάς Υπουργός Εξωτερικών
·
Νικόλαος Εφέσιος Υπουργός Εθνικής Αμύνης
·
Κωνσταντίνος Χρηστόπουλος Υπουργός Δικαιοσύνης
·
Παναγιώτης Θέραπος Υπουργός Δημοσίας Τάξεως
·
Κωνσταντίνος Παναγιωτάκης Υπουργός Πολιτισμού και Επιστημών
·
Παναγιώτης Σιφναίος Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
·
Ιωάννης Κούλης Υπουργός Οικονομικών
·
Γεώργιος Κουτσουμάρης Υπουργός Γεωργίας
·
Νικόλαος Μομφεράτος Υπουργός Βιομηχανίας
·
Νικόλαος Γρηγοριάδης Υπουργός Εμπορίου
·
Απόστολος Παπαγεωργίου Υπουργός Ενεργείας
·
Γεώργιος Αλεξιάδης Υπουργός Απασχολήσεως
·
Χαράλαμπος Παναγιωτόπουλος Υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών
·
Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου Υπουργός Δημοσίων Εργων
·
Ορέστης Γιάκας Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών
·
Αλέξανδρος-Κωνσταντίνος Βούλτζος Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας
·
Κωνσταντίνος Θάνος Υφυπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού
·
Ιερώνυμος Δελενδάς Υφυπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού
·
Κωνσταντίνος Μιχαλόπουλος Υφυπουργός Εξωτερικών
·
Διομήδης Αγγελόπουλος Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ
·
Σπυρίδων Ζουρνατζής Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ
·
Στυλλιανός Σκανδάλης Υφυπουργός Εσωτερικών
·
Αντώνιος Χωριατόπουλος Υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Αττικής και Νήσων
·
Θεόδωρος Σαράντης Υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας
·
Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου Υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Πελοποννήσου και Δυτικής Στερεάς Ελλάδος
·
Χρήστος Μίχαλος Υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Κεντρικής Ελλάδος
·
Κωνσταντίνος Μπράβος Υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
·
Παύλος Φακιολάκης Υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Κρήτης
·
Αλέξανδρος Παπαδόπουλος Υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Ηπείρου
·
Αθανάσιος Στεργιόπουλος Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
·
Στυλλιανός Κορρές Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
·
Ιωάννης Τράκας Υφυπουργός Οικονομικών
·
Σπυρίδων Βλαχάκης Υφυπουργός Εμπορίου
·
Αναστάσιος Σαμαράς Υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών
·
Θεμιστοκλής Μιχαλόπουλος Υφυπουργός Δημοσίων Έργων
24 Νοεμβρίου 1973: Παραίτηση:
· Παναγιώτη Θεράπου Υπουργού Δημοσίας Τάξεως
24 Νοεμβρίου 1973:Διορισμός:
·
Βασιλείου Τσούμπα Υπουργού Δημοσίας Τάξεως
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

NEW ORDER: ''ROUND & ROUND''


''ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Πίσω από τις μάσκες
Αστυνομική σειρά 26 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 την Τρίτη 11 Οκτωβρίου 1994
Παραγωγή και σκηνοθεσία του Θόδωρου Σαραντόπουλου
Σενάριο του Κώστα Χαλκιά
Ηθοποιοί Νίκος Βερλέκης, Ολίνα Ξενοπούλου, Κώστας Δαδλάσης
...Ένας πατέρας που το παιδί του έχει πέσει θύμα της διακίνησης των ναρκωτικών στα χολεία, παίρνει το νόμο στα χέρια του...
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

FREDDIE MERCURY - ΦΡΕΝΤΙ ΜΕΡΚΙΟΥΡΙ



Φρέντι Μέρκιουρι
O Φρέντι Μέρκιουρι (Freddie Mercury,
5 Σεπτεμβρίου 1946 - 24 Νοεμβρίου 1991, πραγματικό όνομα Farrokh Bulsara) ήταν Βρετανός τραγουδιστής και μουσικός. Έγινε διάσημος ως τραγουδιστής και πιανίστας του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen. Θεωρείται από τις κορυφαίες προσωπικότητες της μουσικής σκηνής παγκοσμίως. Ως τραγουδιστής, πιανίστας, performer, συνθέτης και στιχουργός ξεχωρίζει για την καλλιτεχνική του τόλμη και τη μοναδική του έμπνευση.
Βιογραφία
Πρώτα χρόνια
Ο Μέρκιουρι γεννήθηκε ως Φαρόκ Μπουλσάρα (Farrokh Bulsara) στη
Ζανζιβάρη, ένα αφρικανικό νησί που τότε ήταν βρετανική αποικία και σήμερα μέρος της Τανζανίας. Οι γονείς του, Bomi και Jer Bulsara, ήταν παρσί με καταγωγή από την Ινδία. Η οικογένεια είχε μεταναστεύσει στη Ζανζιβάρη για να μπορέσει να συνεχίσει ο πατέρας του την εργασία του στο βρετανικό αποικιακό γραφείο. Ο Μέρκιουρι είχε μια νεώτερη αδελφή, την Kashmira.
Το
1955 στάλθηκε πίσω στην Ινδία St. Peter's School, ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων στο Panchgani, 250 χμ περίπου από τη Βομβάη (το σημερινό Mumbai). Εκεί πήρε το παρατσούκλι «Φρέντι» που θα κρατούσε για όλη του τη ζωή. Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε το μουσικό ταλέντο του Φρέντι και πρότεινε στους γονείς του να πάρει μαθήματα πιάνου, πράγμα που έγινε. Επίσης τραγουδούσε στην χορωδία του σχολείου. Στην ηλικία δώδεκα ετών προσχώρησε στο πενταμελές μουσικό συγκρότημα The Hectics το οποίο έπαιζε σε διάφορες κυρίως σχολικές εκδηλώσεις. Το 1963 επέστρεψε στη Ζανζιβάρη, η οποία στα τέλη του της χρονιάς απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αφού τον Ιανουάριο του 1964 ξέσπασε βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης ο δεκαεπτάχρονος τότε Φρέντι αναγκάστηκε να εγκαταλήψει το νησί μαζί με τους γονείς και την αδερφή του. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου σπούδασε γραφιστική στο Ealing College of Art κάνοντας τα πρώτα του μουσικά βήματα με το συγκρότημα Wreckage.
Ίδρυση των Queen
Ο Μέρκιουρι (που τότε λεγόταν ακόμη Φρέντι Μπουλσάρα) ήρθε μέσω του συμφοιτητή του
Tim Staffell σε επαφή με το συγκρότημα Smile. Το τρίο αυτό είχε ιδρυθεί το 1968. Τα μέλη εκτός του Staffell (τραγουδιστής και μπασίστας) ήταν οι Μπράιαν Μέι (κιθάρα) και Ρότζερ Τέιλορ (ντραμς).
Το 1969 έγινε τραγουδιστής του συγκροτήματος Ibex από το
Λίβερπουλ. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους το συγκρότημα πήρε το όνομα Wreckage. Στις συναυλίες έπαιζαν πολλές φορές το Jailhouse Rock, που αργότερα θα έπαιζαν συχνά και οι Queen. Το 1970 είχε μερικές εμφανίσεις ως τραγουδιστής των Sour Milk Sea.
Το διάστημα αυτό οι Smile διαλύθηκαν επειδή ο Tim Staffell τους εγκατέλειψε. Στη συνέχεια, τον Απρίλιο του 1970, ίδρυσαν οι Μπράιαν Μέι, Ρότζερ Τέιλορ και Φρέντι Μέρκιουρι δικό τους συγκρότημα, το οποίο ο Μέρκιουρι ονόμασε
Queen. Επίσης σχεδίασε και το λογότυπο. Το 1971 προσχώρησε ως τελευταίο μέλος του συγκροτήματος ο μπασίστας Τζον Ντίκον.
Καλλιτεχνικό όνομα
Λίγο μετά από την ίδρυση των Queen (1970) ο «Φρέντι» Μπουλσάρα πήρε το καλλιτεχνικό όνομα «Μέρκιουρι», το ρωμαϊκό αντίστοιχο του αγγελιοφόρου των θεών των αρχαίων Ελλήνων, τον
Ερμή. Σύμφωνα με τον Μπράιαν Μέι υπάρχει σχέση με το κομμάτι του Μέρκιουρι My Fairy King από το πρώτο άλμπουμ των Queen. Αυτό περιέχει τον ακόλουθο στίχο: «Mother Mercury, look what they've done to me, I cannot run I cannot hide.» Αφού ηχογραφήθηκε το κομμάτι ο Φρέντι Μπουλσάρα ρωτήθηκε εάν η «Mother Mercury» του τραγουδιού αναφέρεται στην μητέρα του και αυτός απάντησε: «Yes, and from now on I'll be Freddie Mercury.»
Προσωπική ζωή
Σύντροφο του Μέρκιουρι ήταν για αρκετά χρόνια της δεκαετίας του 1970 η Mary Austin. Η σχέση τους έληξε όταν ο Μέρκιουρι παραδέχτηκε την
ομοφυλοφιλία του. Διατήρησαν όμως και στο εξής στενή φιλία. Αργότερα η Austin ήταν η κύρια κληρονόμος της περιουσίας του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Μέρκιουρι ζούσε στη Νέα Υόρκη και στο Μόναχο, όπου ηχογράφησε διάφορα άλμπουμ έχοντας σχετικά ήσυχη προσωπική ζωή. Στα μέσα της δεκαετίας μετακόμισε στο Κένσινγκτον του Λονδίνου. Σύντροφός του από το 1985 μέχρι το 1991 ήταν ο Jim Hutton που του έμεινε πιστός μέχρι την τελευταία του μέρα.
Με τους Queen
To
1973 κυκλοφορεί το πρώτο τους άλμπουμ με το όνομά τους αλλά δεν κάνει ιδιαίτερη αίσθηση. Την ίδια αλλά κάπως καλύτερη τύχη είχανε τα δύο επόμενα άλμπουμ Queen II και Sheer heart attack.Λίγο πριν την κυκλοφορία του A night at the opera, οι Queen εμπιστεύονται για προσωπική ακρόαση ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι στον φίλο τους Kenny Everett (γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός και κωμικός της Βρετανίας). Εκείνος το βρίσκει υπέροχο και χωρίς την άδειά του συγκροτήματος, παίζει όσες περισσότερες φορές μπορεί το τραγούδι στην ραδιοφωνική του εκπομπή. Πολύ γρήγορα τα δισκοπωλεία γέμισαν κόσμο που ζητούσε ένα τραγούδι το οποίο δεν είχε καν κυκλοφορήσει! Πρόκειται για το τραγούδι Bohemian Rhapsody το οποίο παντρεύει την όπερα με το ροκ. Λόγω της πρωτοτυπίας του τραγουδιού, ήταν βέβαιο πως το άλμπουμ A night at the opera θα είχε σίγουρη επιτυχία. Παρέμεινε εννέα εβδομάδες στο Νο1 στα charts της Αγγλίας εκείνη τη χρονιά ενώ πριν από μερικά χρόνια ψηφίστηκε από το παγκόσμιο κοινό ως το δεύτερο καλύτερο τραγούδι του αιώνα μετά το Imagine του Τζων Λένον. Να σημειωθεί ότι η προώθησή του συνοδεύτηκε από το πρώτο στην ιστορία σκηνοθετημένο βίντεοκλιπ.
Οι Queen είχανε πλέον καθιερωθεί αναπτύσσοντας τη δική τους προσωπικότητα. Η ιδιαίτερη και υπέροχη φωνή του Μέρκιουρι και ο ξεχωριστός ήχος της κιθάρας του Μπράιαν Μέι (κιθάρα την οποία κατασκεύασε ο ίδιος) τους έφερε πλέον στην κορυφή.Το επόμενο άλμπουμ τους A day at the races περιείχε το Somebody to love, το οποίο είχε επίσης αρκετά στοιχεία οπερετικών φωνητικών. Ακόμη πιο ψηλά ανέβηκαν με το άλμπουμ News of the world από το οποίο βγήκαν οι διαχρονικές επιτυχίες We will rock you και
We are the champions.Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 ακολούθησαν τα άλμπουμ Jazz και The game. Από το τελευταίο ξεχώρισε το Another one bites the dust. Ήταν φανερό ότι οι Queen άρχισαν να πειραματίζονται και με άλλα είδη μουσικής. Αυτό έγινε πιο έντονο με την κυκλοφορία του άλμπουμ Hot space στις αρχές του '80. Δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία αν και υπήρχε ένα πολύ αξιόλογο κομμάτι ντουέτο με τον David Bowie, το Under Pressure.
Οι Queen αλλάζουν αρκετά και το παρουσιαστικό τους. Αφήνουν πίσω το glam στυλ που επέβαλε η ροκ κουλτούρα της δεκαετίας του 70 και προσαρμόζονται στο κλίμα της εποχής. Ο Μέρκιουρι αφήνει μουστάκι και εμφανίζεται χωρίς μακιγιάζ και μαύρα νύχια.Λίγο αργότερα γράφουν τη μουσική για την ταινία
Flash Gordon ενώ το 1984 κυκλοφορούν το άλμπουμ Τhe works. Πιο γνωστά κομμάτια από αυτό είναι το I want to break free και το Hammer to fall.Το 1985 συμμετέχουν στο Live Aid μαζί με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες και κυριολεκτικά κλέβουν την παράσταση, όπως είχε παραδεχτεί και ο στενός τους φίλος Elton John. Εμπνευσμένοι από το κλίμα του Live Aid, ηχογραφούν το άλμπουμ A kind of magic το οποίο περιείχε και soundtracks της ταινίας Highlander. Η περιοδεία τους Magic Tour στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία ιδιαίτερα η συναυλία που δόθηκε στο Στάδιο Γουέμπλεϋ το 1986. Η συγκεκριμένη περιοδεία ήταν και η τελευταία τους.
Οι Queen διαλύονται για το επόμενο διάστημα και ο Φρέντι Μέρκιουρι κάνει solo δουλειές όπως το άλμπουμ Mr Bad Guy και λίγο αργότερα συνεργάζεται με τη ντίβα της όπερας
Μονσερά Καμπαγιέ και κυκλοφορούν το άλμπουμ Barcellona.Το ομότιτλο τραγούδι συνόδευε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992.
Οι φήμες ότι ο Μέρκιουρι πάσχει από
AIDS κυκλοφορούσαν πολύ έντονα αν και ο ίδιος τις διέψευδε. Το 1989, οι Queen επανέρχονται με το άλμπουμ The miracle. Ο Μέρκιουρι αν και είναι πολύ δυναμικός κι ενεργητικός στα video clips, είναι εμφανής η διαφορά στην εμφάνιση του: αραιωμένα μαλλιά και αρκετά αδυνατισμένος. Οι Queen δεν κάνουν καμία περιοδεία για να προωθήσουν το άλμπουμ τους από το οποίο προέκυψαν οι επιτυχίες I want it all, Breakthru και The Invisible Man.
Το
1991 το συγκρότημα δημιουργεί το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο Innuendo. Το τελευταίο τραγούδι είναι το διαχρονικό The show must go on, του οποίου οι στίχοι φανερώνουν ότι ο Μέρκιουρι γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμη στη ζωή. Τα video clips του του Innuendo ήταν επεξεργασία παλιότερων video εκτός από τα These are the days of our lives και I'm going slightly mad τα οποία είναι ασπρόμαυρα και ο Μέρκιουρι αποστεωμένος και αδύναμος.
Θάνατος
Καθώς η κατάσταση του Φρέντι Μέρκιουρι χειροτέρευε, οι φήμες γινόταν ακόμη πιο έντονες. Στις
23 Νοεμβρίου του 1991 ο τραγουδιστής κάνει ανακοίνωση στον τύπο που είχε κατασκηνώσει έξω από το σπίτι του στο Κένσινγκτον στο Λονδίνο, ότι πάσχει από AIDS. Ένα εικοσιτετράωρο αργότερα πεθαίνει στο σπίτι του.Όλο το διάστημα ήταν κοντά του οι γονείς του, η Mary Austin (πρώην σύντροφός του) και ο σύντροφος του τα τελευταία 6 χρόνια της ζωής του, Jim Hutton.
Κληρονομιά
Ο Φρέντι Μέρκιουρι θεωρείται από τις πιο κορυφαίες προσωπικότητες της μουσικής σκηνής παγκοσμίως και ξεχωρίζει για την καλλιτεχνική του τόλμη και έμπνευση. Άλλωστε ο ίδιος συνήθιζε να λεει "I'm just a musical prostitute, my dear".
"I won't be a rock star. I will be a legend" Φρέντι Μέρκιουρι (1946-1991)
Freddie Mercury Tribute Concert
Το
1992 οι εναπομείναντες Queen οργανώνουν μία συναυλία στο Γουέμπλεϋ προς τη μνήμη του με σκοπό τα χρήματα της συναυλίας να δοθούν στους ασθενείς με AIDS. Στη γιορτή εκείνη συμμετείχαν ονόματα όπως George Michael, Metallica, Guns N' Roses, Elton John, David Bowie, Zucchero, Lisa Minelli, Annie Lenox, Scorpions κ.α. Επίσης ιδρύθηκε η Μέρκιουρι Phoenix trust, οργάνωση για την ενίσχυση των ασθενών του AIDS.
Made in Heaven
To
1995 κυκλοφορεί το άλμπουμ Made In Heaven το οποίο περιείχε τα τελευταία ηχογραφημένα κομμάτια με τη φωνή του Μέρκιουρι: A Winter's Tale, You Don't Fool Me και Mother Love, τα οποία ο Μέρκιουρη ηχογράφησε λίγους μήνες πριν πεθάνει. Επειδή το κομμάτι Mother Love ηχογραφήθηκε σταδιακά ο Μέρκιουρι δεν πρόλαβε να τραγουδήσει την τελευταία του στροφή, την οποία τελικά τραγούδησε ο Μπράιαν Μέι μετά το θάνατό του.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ