ΕΝΑ BLOG ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΣΤΙΣ 15/02/2008

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

THOMAS PAINE - ΤΟΜΑΣ ΠΕΙΝ

Τόμας Πέιν
(9 Φεβρουαρίου 1737 - 8 Ιουνίου 1809)
Ο Τόμας Πέιν υπήρξε συγγραφέας και πολιτικός φυλλαδιογράφος, του οποίου τα κείμενα Κοινός Νους και Κρίση επηρέασαν σημαντικά την
Αμερικανική Επανάσταση. Άλλα έργα του συνέβαλλαν στη φήμη του ως ενός από τους μεγαλύτερους πολιτικούς προπαγανδιστές στην Ιστορία,ήταν τα συγγράμματά του Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα(Rights of Man), στο οποίο υπερασπίζεται τη Γαλλική Επανάσταση και τις δημοκρατικές αρχές και Ο Aιώνας της Λογικής(Age of Reason), όπου αναλύει τη θέση της θρησκείας στην κοινωνία.
H ζωή του
Από την Αγγλία στην Αμερική
Ο Πέιν γεννήθηκε από πατέρα κουακέρο και μητέρα αγγλικανή. Η εγκύκλια παιδεία του ήταν ισχνή.Αφού άσκησε ποικίλα επαγγέλματα,έγινε τελικά εφοριακός υπάλληλος. Η ζωή του Πέιν στην
Αγγλία στιγματίστηκε από αλλεπάλληλες αποτυχίες. Απολύθηκε από την υπηρεσία του, μετά τη δημοσίευση το 1772 κειμένου, όπου ισχυριζόταν ότι η αύξηση των αποδοχών των εργαζομένων ήταν ο μόνος τρόπος να σταματήσει η διαφθορά στις δημόσιες υπηρεσίες. Τη στιγμή που είχε φτάσει σε κατάσταση απελπισίας γνωρίστηκε με τον Βενιαμίν Φραγκλίνο στο Λονδίνο, ο οποίος τον συμβούλευσε να δοκιμάσει την τύχη του στην Αμερική και τον εφοδίασε με συστατικές επιστολές.
Ο Πέιν έφτασε στη
Φιλαδέλφεια το 1774. Η πρώτη τακτή απασχόλησή του ήταν ως βοηθός σύνταξης του περιοδικού «Pensilvania Magazine». Παράλληλα ο Πέιν δημοσίευσε πολυάριθμα άρθρα και ποιήματα, ανώνυμα ή με ψευδώνυμο. Ένα από αυτά τα άρθρα ήταν το Αφρικανοί δούλοι στην Αμερική(African Slavery in America), στο οποίο αποδοκίμαζε με καυστικό τρόπο το δουλεμπόριο Αφρικανών και το οποίο έφερε την υπογραφή «Δικαιοσύνη και Ανθρωπιά»(Justice and Humanity).
Ο Πέιν έφθασε στην Αμερική, όταν η σύγκρουση μεταξύ αποικιών και Αγγλίας έφτανε στο αποκορύφωμά της. Υποστήριξε, τότε, ότι η υπόθεση της Αμερικής δεν θα έπρεπε να είναι απλώς μία εξέγερση κατά των φορολογικών μέτρων, αλλά η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας της. Την ιδέα αυτή προέβαλε στο φυλλάδιο Κοινός Νους, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Ιανουαρίου 1776. Το πενηντασέλιδο αυτό φυλλάδιο συνετέλεσε περισσότερο από κάθε άλλο μεμονωμένο έντυπο στο να ανοίξει ο δρόμος για τη
Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, που κυρώθηκε ομόφωνα στις 4 Ιουλίου 1776.
Στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας
Κατά τον πόλεμο που επακολούθησε,ο Πέιν υπηρέτησε ως εθελοντής στη θέση του υπασπιστή του στρατηγού Ναθάνιελ Γκρήν. Η μεγάλη συμβολή του στην πατριωτική υπόθεση ήταν τα 16 κείμενα με τον γενικό τίτλο Κρίση,που δημοσίευσε στο διάστημα μεταξύ 1776-1783,καθένα από τα οποία έφερε την υπογραφή «Κοινός Νους». Το κείμενό του Η Αμερικάνικη Κρίση,αριθμός 1 (The American Crisis,Volume 1), που κυκλοφόρησε στις 19 Δεκεμβρίου 1776, όταν ο στρατός του
Τζωρτζ Ουάσινγκτον ήταν στο πρόθυρα της διαλυσής του, άρχιζε με τα φλογερά λόγια «Ήλθε η ώρα για να δοκιμάσουν οι άντρες τη ψυχή τους». Ο Ουάσινγκτον έδωσε εντολή να διαβαστεί σ΄όλους τους στρατιώτες στο Βάλυ Φορντζ.
Το 1777 το
Κογκρέσο διόρισε τον Πέιν γραμματέα στην υπηρεσία της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, θέση στην οποία έμεινε ως τις αρχές του 1779, οπότε αποδεσμεύθηκε. Την απελπιστική κατάσταση στην οποία βρέθηκε λόγω ανεργίας ανακούφισε ο διορισμός του ως υπαλλήλου στη Γενική Συνέλευση της Πενσιλβανίας στις 2 Νοεμβρίου 1779. Στη θέση αυτή είχε συχνά την ευκαιρία να παρατηρεί ότι ο αμερικάνικος στρατός βρισκόταν στα όρια της υπομονής του εξαιτίας της παντελούς έλλειψης αμοιβής και της ανεπάρκειας εφοδίων. Ο Πέιν διέθεσε 500 δολάρια από το μισθό του και άρχισε έρανο για την ανακούφιση των στρατιωτών. Το 1781, για τον ίδιο σκοπό, συνόδευσε τον Τζων Λώρενς στη Γαλλία. Τα χρήματα,ο ρουχισμός και τα πολεμοφόδια που απεκόμισαν συνετέλεσαν σημαντικά στην τελική επιτυχία της Επανάστασης. Ο Πέιν απηύθηνε επίσης έκκληση προς τις Πολιτείες να συνεργάζονται για την ευημερία ολόκληρου του έθνους. Στο κείμενό του Δημόσιο Καλό (Public Good,1780) περιλάμβανε πρόταση για σύγκληση εθνικής συνόδου, για την τροποποίηση μη αποτελεσματικών άρθρων της Συνομοσπονδίας και για την εγκαθίδρυση ισχυρής κεντρικής κυβέρνησης που θα λειτουργούσε βάσει «ηπειρωτικού συντάγματος»
Το τέλος της Αμερικάνικης Επανάστασης βρήκε τον Πέιν να μαστίζεται για άλλη μία φορά από τη φτώχεια. Τα πατριωτικά του κείμενα είχαν πουληθεί κατά εκατοντάδες χιλιάδες, αλλά είχε αρνηθεί να αποκομίσει οποιοδήποτε οικονομικό όφελος, επειδή πίστευε ότι φθηνές εκδόσεις θα είχαν ευρύτερη κυκλοφορία. Με αίτηση προς το Κογκρέσο,που προσυπέγραψε ο Ουάσινγκτον,ζήτησε οικονομική βοήθεια. Η προώθησή της εμποδίστηκε από τους αντιπάλους του Πέιν στο Κογκρέσο, αλλά η Πενσιλβάνια του έδωσε 500 δολάρια και η Νέα Υόρκη ένα αγρόκτημα στο
Νιου Ροσέλ.
Στην Ευρώπη:«Ανθρώπινα Δικαιώματα»
Τον Απρίλιο του 1787,ο Πέιν έφυγε για την Ευρώπη.Τον Δεκέμβριο του 1789,στην Αγγλία,δημοσίευσε ανωνύμως προειδοποίηση κατά της προσπάθειας του πρωθυπουργού Γουίλιαμ να εμπλέξει την Αγγλία σε πόλεμο με τη Γαλλία για την
Ολλανδία,υπενθυμίζοντας στον βρετανικό λαό ότι ο πόλεμος θα είχε «ένα μόνο πράγμα βέβαιο και αυτό είναι η αύξηση των φόρων».Αλλά η Γαλλική Επανάσταση απασχολούσε περισσότερο το μυαλό του.Εξοργίστικε από την επίθεση κατά της εξέγερσης του Γαλλικού λαού που έκανε ο Έντμουντ Μπερκ sτο βιβλίο του Σκέψεις για την επανάσταση στη Γαλλία(Reflections on the Revolution in France) και παρόλο που ο Πέιν θαύμαζε τον Μπερκ για τη στάση του υπέρ της Αμερικανικής Επανάστασης,έσπευσε να του απαντήσει με το κείμενο Ανθρώπινα Δικαιώματα(13 Μαρτίου 1791).Το βιβλίο αμέσως προκάλεσε αίσθηση.Όταν Ο Μπερκ απάντησε,ο Πέιν επανήλθε με το βιβλίο Ανθρώπινα Δικαιώματα.Μέρος Β΄,που δημοσιεύθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1792.
Εκείνο που άρχισε ως υποστήριξη της Γαλλικής Επανάστασης εξελίθχηκε σε ανάλυση βασικών αιτιών δυσαρέσκειας στην ευρωπαική κοινωνία και σε προτάσεις για την εξάλειψη των δεινών που απέρρεαν από την αιθαίρετη διακυβέρνηση,τη φτώχεια,τον αναλαφβητισμό,την ανεργία και τον πόλεμα.Ο Πέιν εξέφρασε με πειστικό τρόπο τη γνώμη του υπέρ του δημοκρατικού πολιτεύματος και προχώρησε στην εκπόνηση σχεδίου για λαική μόρφωση,ανακούφιση των φτωχών,συντάξεις για τους υπερήλικους,και δημόσια έργα για τους ανέργους,όλα χρηματοδοτημένα από την επιβολή προοδευτικού φόρου εισοδήματος.Για την άρχουσα τάξη,οι προτάσεις του Πέιν σήμαιναν «αιματηρή επανάσταση» και η κυβέρνηση διέταξε την απαγόρευση του βιβλίου και τη φυλάκιση του εκδότη του.Ο Πέιν κατηγορήθηκε για προδοσία και εκδόθηκε ένταλμα συλληψής του.
Όμως ο Πέιν βρισκόταν ήδη καθοδόν στη Γαλλία όπου είχε εκλεγεί μέλος της Εθνικής Συνελεύσεως.Ο Πέιν δικάστηκε ερήμην,καταδικάστικε για τον ανατρεπτικό λίβελλο,κηρύχθηκε εκτός νόμου και το βιβλίο Ανθρώπινα Δικαιώματα απαγορεύτικε δια παντός.Στη Γαλλία ο Πέιν χαιρέτισε την κατάργηση της μοναρχίας,αλλά απέκρουσε την τρομοκρατία κατά των βασιλικών και αγωνίστηκε χωρίς αποτέλεσμα να σώσει τη ζωή του βασιλιά
Λουδοβίκου ΙΣΤ΄,υποστηρίζοντας ότι ήταν προτιμότερο να εξοριστεί παρά να θανατωθεί.Έμελλε να τιμωρηθεί για τις προσπαθειές του να σώσει τη ζωή του βασιλιά,όταν οι ριζοσπαστικοί του Ροβεσπιέρου κατέλαβαν την εξουσία.Ο Πέιν φυλακίστηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1793 ώς τις 4 Νοεμβρίου 1794,όταν,με τη πρώση του Ροβεσπιέρου,αποφυλακίστηκε και,παρά τη σοβαρή ασθενειά του,έγινε και πάλι δεκτός στην Εθνική Συνέλευση.
Ενώ ήταν στη φυλακή,δημοσιεύθηκε(1794)το πρώτο μέρος του βιβλίου του Ο Αιώνας της Λογικής και ακολουθήθηκε από το Β΄μέρος μετά την αποφυλακισή του(1796).Αν και ο Πέιν δήλωνε καθαρά ότι πίστευε στην ύπαρξη Ανώτατου Όντος και,ως πιστός στο Θεό,ήταν αντίθετος μόνο στη θεσμοθετημένη θρησκεία,το έργο προκάλεσε την εντύπωση ότι ήταν άθεος.Η δημοσίευση του τελευταίου σπουδαίου φυλλαδίου Αγροτική Δικαιοσύνη(
Agrarian Justice,1797) με την επιθεσή του κατά των ανισοτήτων στην ιδιοκτησία,προσέθεσε κι΄άλλους εχθρούς στους κύκλους του κατεστημένου.
Ο Πέιν παρέμεινε στη Γαλλία ώς την 1η Σεπτεμβρίου 1802,όταν αναχώρησε για τις ΗΠΑ.Σύντομα ανακάλυψε ότι οι υπηρεσίες που πρόσφερε στη χώρα είχαν ξεχαστεί και ότι το ευρύ κοινό τον θεωρούσε τον μεγαλύτερο άπιστο του κόσμου.Πέθανε στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης το 1809 και τον έθαψαν στο Νιου Ρόσελ,στο αγρόκτημα που του είχε παραχωρήσει η Νέα Υόρκη ως ανταμοιβή για τα κείμενα που είχε γράψει υπέρ της Επανάστασης.




ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ