Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Οι Βαλκανικοί αγώνες στίβου προήλθαν νομοτελειακά από την ανάγκη αγωνιστικής έκφρασης των χωρών της Χερσονήσου του Αίμου. Η κοινή διαπίστωση της αποτυχίας των αθλητών των Βαλκανικών χωρών στους Ολυμπιακούς και στους Πανευρωπαικούς Αγώνες έκαναν την ιδέα να ωριμάσει.Ο θεσμός αυτός, που είναι από τους παλαιότερους (περιφερειακούς) στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού, άνοιξε το δρόμο για την ανάπτυξη του κλασσικού αθλητισμού στα Βαλκάνια. Επιπλέον οι αγώνες γίνονται μια περίοδο εξαιρετικά δύσκολη για την περιοχή και στη συνέχεια υπήρξαν, για πολλά χρόνια, η μοναδική επαφή των Βαλκανικών χωρών σε πολιτικό, πολιτιστικό και κοινωνικό επίπεδο. Η γέννεση των Βαλκανικών Αγώνων προήλθε μετά από μια περίοδο τετραετούς διεργασίας στον χώρο της Χερσονήσου του Αίμου. Η ιδέα ήταν δύο διακεκριμένων Ελλήνων φιλάθλων, του Δημητρίου Δέλλα και του Παύλου Μανιτάκη, οι οποίοι (για λογαριασμό του ΣΕΓΑΣ) από το 1924 μέχρι το 1928 καλλιέργησαν και προλείαναν το έδαφος με συναντήσεις τους με αθλητικούς εκπροσώπους των άλλων Βαλκανικών χωρών. Το πεδίο των συναντήσεων αυτών ήταν οι Ολυμπιακοί του 1924 (Παρίσι) και του 1928 (Άμστερνταμ) και αφετηρία η πλήρης αποτυχία των αθλητών των Βαλκανικών χωρών. Οι Βαλκανικοί αγώνες στίβου είναι ο αρχαιότερος περιφερειακός θεσμός στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού. Οι Πανευρωπαικοί, οι Σκανδυναυικοί, οι Παναμερικανικοί Αγώνες κλπ είναι σαφώς μεταγενέστεροι. Στη διαδρομή της όλης προσπάθειας σημαντικός ήταν ο ρόλος του προέδρου του ΣΕΓΑΣ Μιχαήλ Ρινόπουλου, του Γ. Κίτσου αλλά και του εκπροσώπου του Ρουμάνικου αθλητισμού, Μ. Οικονόμου. Η ιδέα βέβαια έτυχε της ανεπιφύλακτης στήριξης από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου.Σημαντικό γεγονός για την επιτυχία της ελληνικής πρωτοβουλίας είναι η τέλεση αγώνων στο Παναθηναικό Στάδιο (1927) μεταξύ αθλητών από την Αθήνα και την Σόφια. Ο ΣΕΓΑΣ συγκάλεσε στις 2-3 Φεβρουαρίου του 1928 διαβαλκανική αθλητική σύσκεψη στη Θεσσαλονίκη. Οι αντιπροσωπείες της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας και της Τουρκίας «εκδήλωσαν κατ αρχήν αποδοχήν, διετηρήθη δε κανονικώς η με αυτάς ελληνική επαφή καθ όλο το έτος». Το 1929 ήταν το έτος των μεγάλων ενεργειών. Η πρώτη εγκύκλιος του ΣΕΓΑΣ (ημερομηνία 3-1-1929) αφορούσε τους Βαλκανικούς και εστάλη σε όλες τις ομοσπονδίες. Το σχέδιο κανονισμού καταρτίστηκε από τον ΣΕΓΑΣ και η πρόταση ήταν να διεξαχθεί δοκιμαστική Βαλκανιάδα εντός του 1929 και η Ελλάδα ανέλαβε όλα τα έξοδα διαμονής και διατροφής των ξένων αποστολών (υπήρξε και έκπτωση στις εισιτήρια των τραίνων). Μετά από αρκετές διαβουλεύσεις στην σύνοδο που πραγματοποιήθηκε το Πάσχα στην Κωνσταντινούπολη αποφασίστηκε η τέλεση των αγώνων στο Παναθηναικό Στάδιο στις αρχές φθινοπώρου. Οι αγώνες έγιναν 28-28 Σεπτεμβρίου και τους παρακολούθησαν περισσότεροι από 20.000 θεατές. Καταλυτική σημασία είχε το ιδρυτικό πρωτόκολλο της 27ης Σεπτεμβρίου του 1929.Η πρώτη (επίσημη) Βαλκανιάδα διεξάγεται στις 5-12 Οκτωβρίου 1930 στο Παναθηναικό Στάδιο. Την έναρξη των αγώνων κήρυξε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος, παρουσία του πρωθυπουργού της Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση με 11 πρώτες νίκες. Η πρώτη διοργάνωση εκτός Ελλάδας γίνεται το 1934 στο Ζάγκρεμπ.Οι Βαλκανικοί Αγώνες στίβου αποτέλεσαν την σημαντικότερη αθλητική έκφραση της χώρας μας για πολλές δεκαετίες. Τα τελευταία χρόνια που οι αθλητές και οι αθλήτριες των χωρών της Χερσονήσου του Αίμου, είχαν διακρίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις, ο θεσμός γνώρισε μεγάλη κρίση. Με πρωτοβουλία του ΣΕΓΑΣ οι Βαλκανικοί Αγώνες παρέμειναν ζωντανοί, σαν ένα κομμάτι της κληρονομιάς και της παράδοσης του αθλητισμού μας. ΑΠΟ ΤΟ http://www.segas.gr/
Οι άθλιοι της Βίκτωρος Ουγκώ Κωμική σειρά 2 επεισοδίων των 30 λεπτών Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 τη Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 1992 Παραγωγή του Δημήτρη Τουρλή και του Σπύρου Μαυρογένη Σενάριο της Κικής Δημητριάδη και του Δημήτρη Θεοδοσόπουλου Σκηνοθεσία του Θανάση Βεργή Ηθοποιοί Άννα Φόνσου, Πάνος Χατζηκουτσέλης, Τάκης Παπαματθαίου, Σταμάτης Γαρδέλης, Λίνα Μουτσοπούλου ….Ο αδελφός μιας και σύγχρονης γυναίκας μετατρέπει χωρίς να την ρωτήσει το πατρικό τους σπίτι που βρίσκεται στην οδό Βίκτωρος Ουγκώ, σε διαφημιστικό γραφείο…. Η σειρά δεν σημείωσε την αναμενόμενη επιτυχία και δεν ολοκλήρωσε τον προβλεπόμενο κύκλο παραγωγής και προβολής της. ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Μη φοβάσαι τη φωτιά Αισθηματικό σίριαλ 16 επεισοδίων των 45 λεπτών Πρεμιέρα στο MEGA τη Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 1994 Παραγωγή ΕΨΙΛΟΝ Σενάριο της Μιρέλλας Παπαοικονόμου Σκηνοθεσία του Ανδρέα Θωμόπουλου Ηθοποιοί Άννα Μιχαήλου, Γιώργος Νινιός, Ελευθερία Ρήγου ….Ένας συγγραφέας παντρεμένος με μια καθηγήτρια συνδέεται ερωτικά με την κουνιάδα του, μια ευαίσθητη και ανασφαλή ηθοποιό…. ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 VIDEO ΑΠΟ SofSofaki
Οι Νεοέλληνες Κωμική σειρά 12 επεισοδίων των 30 λεπτών Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 τη Δευτέρα 5 Απριλίου 1993 Παραγωγή της Λιάνας Πατέρα Σενάριο της Τζοβάνας Φραγκούλη Ηθοποιοί Δημήτρης Πουλικάκος, Βίκυ Βανίτα, Δημήτρης Μυλωνάς, Ντέπη Πάγκα, Νίκος Μαγδαληνός, Μιχάλης Γούναρης, Τάκης Βαμβακίδης, Θόδωρος Συριώτης …Η ζωή, οι περιπέτειες και η απλή καθημερινότητα ενός εμπόρου αυτοκινήτων, του μοναδικού υπαλλήλου και των ανθρώπων που συναναστρέφονταν μαζί τους… ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Η αγάπη της γάτας Διασκευή της νουβέλας του Π. Αριστείδη Αστυνομικό σίριαλ 20 επεισοδίων των 45 λεπτών Πρεμιέρα στο MEGA στις 20 Σεπτεμβρίου 1991 Παραγωγή του Στράτου Μαρκίδη Σενάριο του Λευτέρη Καπώνη Σκηνοθεσία του Ανδρέα Θωμόπουλου Ηθοποιοί Γιώργος Βογιατζής (Ντετέκτιβ Ζάρας), Γιάννης Βούρος, Νίκος Καλογερόπουλος, Χρήστος Τσάγκας, Βάνα Μπάρμπα, Κώστας Τσάκωνας, Τέτα Ντούζου, Γκέλυ Γαβριήλ, Χριστίνα Παππά …Ο Ζάρας, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, αναλαμβάνει να βρει το πλήρωμα ενός κυπριακού πλοίου που έχει εξαφανιστεί μαζί με το φορτίο του. Μετά από πολλές περιπέτειες εντοπίζει το πλοίο στην Αίγυπτο και τους ναυτικούς φυλακισμένους για μια υπόθεση ναρκωτικών. Ξεσκεπάζει την καλοστημένη κομπίνα μεταφοράς ναρκωτικών που είχε στηθεί εν αγνοία του πληρώματος και μετά τη διαλεύκανση της υπόθεσης οδηγεί το πλοίο στη Λεμεσό….. ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Θεόφιλος - (αυτοκράτορας) Ο Θεόφιλος ήταν Αυτοκράτορας του Βυζαντίου από το 829 ως το 842. Ήταν γιος του Μιχαήλ Β', με θαυμάσια εκπαίδευση. Ήταν φανατικός εικονομάχος. Προσπάθησε να πολεμήσει, όσο μπορούσε, τις εικόνες. Αλλά επειδή έβλεπε ότι δεν το κατάφερνε, κατέφυγε σε σκληρούς διωγμούς των εικονολατρών και αυστηρές τιμωρίες. Την εποχή της βασιλείας του, τα γράμματα και οι τέχνες βρήκαν μεγάλη υποστήριξη στην Κωνσταντινούπολη. Στην εξωτερική του πολιτική αντιμετώπισε πολλά προβλήματα με τους Άραβες, που τους νίκησε στην αρχή, αλλά που τελικά ξεκίνησαν ιερό πόλεμο εναντίον του, κατέστρεψαν πολλές περιοχές της Μικράς Ασίας και παραλίγο να διαλύσουν το Βυζάντιο. Παντρεύτηκε τη Θεοδώρα, την οποία προτίμησε από την Κασσιανή, μετά την απάντηση που του έδωσε για τις γυναίκες, σε διαγωνισμό που έκανε στο παλάτι του. ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Σαλαντίν Ο Σαλαντίν ή Σαλαδίνος, σουλτάνος της Αιγύπτου και της Συρίας, γεννήθηκε το 1138 και πέθανε το 1193. Το πλήρες όνομά του ήταν Σαλάχ αλ Ντιν Γιουσούφ Ιμπν Αγιούμπ. Στους σταυροφόρους ήταν γνωστός απλά ως Σαλαντίν. Ήταν αυτός που κατάφερε να ενώσει τους μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής, από τον Ευφράτη ως την Αίγυπτο, και να ανακαταλάβει την Ιερουσαλήμ από τους σταυροφόρους. Η πορεία προς την εξουσία Γεννήθηκε στο Τικρίτ της Μεσοποταμίας το 1138 και ήταν Κούρδος. Πατέρας του ήταν ο ισχυρός αξιωματούχος των Σελτζούκων της Συρίας Αγιούμπ, που ανήκε στην κουρδική φυλή Ριβαδιέ. Τα πρώτα χρόνια του τα πέρασε σε ιερατική σχολή. Αργότερα κατατάχθηκε στο στρατό του Νουρεντίν, και τη δεκαετία του 1160 συνόδευσε το θείο του και στρατηγό του Νουρεντίν, Σιρκούχ, στις εκστρατείες του κατά των Φατιμιδών της Αιγύπτου και των σταυροφόρων. Τελικά ο Σιρκούχ κατάφερε να γίνει βεζίρης στην Αίγυπτο και να κυβερνήσει στο όνομα του Νουρεντίν. Ο Σιρκούχ πέθανε το 1169 και τον διαδέχθηκε ο Σαλαντίν που συνέχισε να κυβερνά στο όνομα του Νουρεντίν, και μάλιστα κατάφερε να αντιμετωπίσει χωρίς τη βοήθειά του τον Αμάλριχο Α' της Ιερουσαλήμ. Το 1171 ο τελευταίος Φατιμίδης χαλίφης αλ-Ντιν πέθανε. Αυτό ήταν και το τέλος της δυναστείας των Φατιμιδών, αλλά και της επικράτησης των Σιιτών στην Αίγυπτο. Ο Σαλαντίν ήταν πλέον ο απόλυτος κυρίαρχος στην Αίγυπτο και κάτω από την εξουσία του η χώρα μετεστράφηκε πάλι προς το σουνιτισμό. Ο Σαλαντίν ασχολήθηκε με την ισχυροποίηση της Αιγύπτου, αναζωογονώντας την οικονομία της και αναδιοργανώνοντας το στρατό της. Παράλληλα παρουσίασε τάσεις ανεξαρτησίας από το Νουρεντίν σε τέτοιο βαθμό ώστε να φτάσουν ένα βήμα πριν από τον πόλεμο.Όμως το 1174 ο Νουρεντίν πέθανε, αφήνοντας ως διάδοχο το γιο του, ένα ανήλικο και ανίσχυρο αγόρι. Ο Σαλαντίν εκμεταλλευόμενος αυτήν την ευκαιρία επεξέτεινε το κράτος του στη Συρία και μέχρι το 1186 η εξουσία του μέχρι την Μεσοποταμία, αλλά και την Υεμένη, ήταν αδιαμφισβήτητη. Μάλιστα το 1180 κατάφερε να καταστήσει υποτελή του τον σουλτάνο των Σελτζούκων του Ικονίου, Κιλίτζ Αρσλάν Β'. Οι σχέσεις με τους σταυροφόρους Όλον αυτό τον καιρό συγκρούστηκε πολύ λίγες φορές με τους σταυροφόρους και τις περισσότερες φορές τους νίκησε παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Βαλδουίνου Δ' της Ιερουσαλήμ. Το 1187 με αφορμή τις συνεχείς επιθέσεις του Ραϋνάλδου της Αντιόχειας στα καραβάνια προσκυνητών για την Μέκκα επιτέθηκε στους σταυροφόρους και έκαψε το στόλο τους στην Ερυθρά θάλασσα. Ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, Γκυ των Λουζινιάν συγκέντρωσε το σταυροφορικό στρατό και επεδίωξε να συγκρουστεί με το Σαλαντίν. Όμως ο Σαλαντιν τον παρέσυρε μακριά από τις βάσεις του και τον κύκλωσε στο Χαττίν, όπου στις 4 Ιουλίου του 1187 ο σταυροφορικός στρατός καταστράφηκε και ο Γκυ καθώς και πολλοί σημαίνοντες σταυροφόροι πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Στη συνέχεια ο Σαλαντίν, χρησιμοποιώντας και τον Γκυ στις διαπραγματεύσεις, κατέλαβε είτε με συμφωνίες παράδοσης είτε με πολιορκία τα περισσότερα κάστρα και λιμάνια της Παλαιστίνης, και τελικά έφτασε στην Ιερουσαλήμ την οποία και κατέλαβε με συνθηκολόγηση στις 2 Οκτωβρίου 1187. Δεν μπόρεσε όμως να καταλάβει την Τύρο, την οποία υπερασπίστηκε με επιτυχία ο Κορράδος του Μονφερά. Στη συνέχεια περιέσφιξε τον κλοιό γύρω από την Αντιόχεια, καταλαμβάνοντας τη Λαοδίκεια και το Τζεμπελέ.Αργότερα, με την άφιξη των σταυροφόρων της Τρίτης Σταυροφορίας(1189-1192) ο Σαλαντίν υπέστη κάποιες ήττες, όπως την απώλεια της Άκρας μετά από μακρόχρονη πολιορκία και τις ήττες στις μάχες του Αρσούφ και της Γιάφας, αλλά κατάφερε να κρατήσει τους σταυροφόρους έξω από την Ιερουσαλήμ. Ειδικά στο πρόσωπο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου, ο Σαλαντίν βρήκε έναν αντίπαλο που τον εκτιμούσε πολύ, όπως και ο Ριχάρδος εκτιμούσε το Σαλαντίν. Ιστορίες για αυτούς λέγονταν για πολλά χρόνια τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Μέση Ανατολή. Το τέλος των πολέμων-Θάνατος του Σαλαντίν Τελικά τα δύο μέρη συμφώνησαν για ειρήνη το 1192, με την οποία το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ θα εκτεινόταν από την Τύρο μέχρι τη Γιάφα, ενώ το εσωτερικό της Παλαιστίνης θα το κρατούσε ο Σαλαντίν που δεσμευόταν να μην εμποδίζει τους χριστιανούς προσκυνητές από το να πηγαίνουν για προσκήνυμα στον Πανάγιο Τάφο. Ο Σαλαντίν πέθανε στη Δαμασκό λίγους μήνες μετά, το 1193. Ο Σαλαντίν πάντα φρόντιζε για το καλό των υπηκόων του.Τηρούσε πάντα τις συνθήκες με τους αντιπάλους του και τους φερόταν με σεβασμό. Συνήθως φερόταν με σεβασμό και στους αιχμαλώτους που συνελάμβανε, πράγμα αρκετά σπάνιο για εκείνη την εποχή. Κατάφερε να ανακτήσει την Ιερουσαλήμ μετά από 88 χρόνια χριστιανικής κυριαρχίας και έδωσε ένα ισχυρό χτύπημα στους σταυροφόρους που τους συγκλόνισε και που προετοίμασε την καταστροφή των σταυροφορικών ηγεμονιών παρά την ανάσα ζωής που τους έδωσε η Γ' Σταυροφορία.Το όνομά του έμεινε, ακόμη και ανάμεσα στους χριστιανούς, ως πρότυπο ανδρείας και ιπποτισμού, και σίγουρα ήταν η πιο ένδοξη μορφή από την μεριά του Ισλάμ για την εποχή των Σταυροφοριών. ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Σπυρίδων Μαρινάτος Ο Σπύρος Μαρινάτος ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και ακαδημαϊκός, ο οποίος γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς στις 4 Νοεμβρίου του 1901 και πέθανε στον χώρο του ανασκαφών του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης στις 1 Οκτωβρίου του 1974. Σύνοπτικό Βιογραφικό Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς στις 4 Νοεμβρίου του 1901 Σπούδασε αρχαιολογία στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1921. Το 1925 διορίστηκε Έφορος Αρχαιοτήτων Κρήτης. Κατά την περίοδο 1927-1929 έφυγε για μετεκπαίδευση στην Γερμανία. Την περίοδο 1937-1939 ήταν διευθυντής Αρχαιοτήτων και Ιστορικών Μνημείων του Υπουργείου Παιδείας. Το 1939 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1955 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Την περίοδο 1955-1958 διετέλεσε για δεύτερη φορά διευθυντής Αρχαιοτήτων και Ιστορικών Μνημείων του Υπουργείου Παιδείας. Το 1958 εκλέχτηκε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1967 ανέλαβε την Γενική Επιθεώρηση Αρχαιοτήτων. Κατά την περίοδο 1967-1974 πραγματοποιεί ανασκαφές στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης. Στις 1 Οκτωβρίου του 1974 πέθανε από ατύχημα στην λεγόμενη Τριγωνική Πλατεία, στον χώρο των ανασκαφών του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου. Ο Σπύρος Μαρινάτος κηδεύτηκε αρχικά, όπως επιθυμούσε, στο χώρο του Συγκροτήματος Δ, στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης και έμεινε εκεί μέχρι το 2005. Στην συνέχεια, όμως, μεταφέρθηκε πλησίον του φυλακίου στην νότια (κεντρική) είσοδο του αρχαιολογικού χώρου, αλλά αναμένεται στο μέλλον να μεταφερθεί σε μνημείο που θα χτιστεί προς τιμήν του σε άλλη κοντινή θέση. Ανασκαφική Δραστηριότητα Το 1927 αποκάλυψε είσοδο προϊστορικού σπηλαίου κοντά στο χωριό Ελένες Αμαρίου του Νομού Ρεθύμνου, το οποίο έγινε γνωστό ως τρύπα του Μαργελέ. Το βάθος του είναι ανεξερεύνητο ακόμα. Το 1932, οι ανασκαφές του Σπύρου Μαρινάτου στην Αμνισό της Κρήτης έφεραν στο φως μινωική έπαυλη της Μεσομινωικής ΙΙΙ περιόδου με θαυμάσιες τοιχογραφίες. Κατά την διάρκεια των ανασκαφών βρήκε ηφαιστειακό υλικό σε μινωικά στρώματα, πράγμα που τον οδήγησε στην άποψη ότι ο Μινωικός πολιτισμός πρέπει να καταστράφηκε από την ηφαιστειακή έκρηξη της Θήρας. Την θεωρία αυτή την δημοσίευσε το 1939. Αυτό τον οδήγησε το 1967 στην μεγάλη ανακάλυψη του προϊστορικού οικισμού στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης αν και τελικά, με βάση τις πρόσφατες χρονολογήσεις της Μινωικής έκρηξης, η θεωρία του περί της εκρήξεως αποδείχτηκε εσφαλμένη. Το 1934 έφερε στο φως μεγάλο oίκημα του τέλους της Μεσομινωικής περιόδου στην περιοχή του Αποδούλου στο νομό Ρεθύμνου. Το 1934, κοντά στο χωριό Μονοπολάτα της Κεφαλλονιάς, ανακάλυψε Μυκηναικό Νεκροταφείο (1300 - 1100 π.Χ.) με πλήθος πήλινων και χάλκινων αντικειμένων καθώς και μια σαρκοφάγο. Το 1963 έκανε ανασκαφές στο νησάκι που βρίσκεται μέσα στην υπόγεια λίμνη της Μελισσάνης στην Κεφαλλονιά, όπου ανακάλυψε ιερό αφιερωμένο στον θεό Πάνα καθώς και κεραμική του 3ου και 4ου αιώνα π.Χ., όπως ειδώλιο του Πάνα, λυχνάρια και πλάκες με ανάγλυφη γυναικεία μορφή και με πομπή νυμφών. Κατά την περίοδο 1967-1974 πραγματοποιεί ανασκαφές στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης, όπου ήρθε στο φως μια ολόκληρη πόλη της Υστεροκυκλαδικής Ι περιόδου, θαμένη κάτω από τα ηφαιστειακά υλικά. Ο Σπύρος Μαρινάτος υποστήριξε ότι η Σαντορίνη ήταν η χαμένη Ατλαντίδα που αναφέρει ο Πλάτωνας. Η τυχαία εύρεση το 1969 ενός τάφου στη θέση Τσέπι Μαραθώνος οδήγησε τον Σπύρο Μαρινάτο στην αποκάλυψη μεγάλου μέρους προϊστορικού νεκροταφείου και στην ανασκαφή κατά την περίοδο 1970-1973 27 τάφων. Άλλες περιοχές στις οποίες ο Σπύρος Μαρινάτος είχε ανασκαφική δραστηριότητα ήταν: Οι αρχαιολογικοί χώροι της Αμφιγενείας και της Περιστεριάς στην Μεσσηνία. Τα ερείπια της Κράνης και οι τάφοι της Λειβαθώς στην Κεφαλλονιά. Οι Αρχάνες της Κρήτης (μικρή ανασκαφική δραστηριότητα) Σπυρίδων Μαρινάτος και Δικτατορία των Συνταγματαρχών Ο Σπύρος Μαρινάτος είχε κατηγορηθεί ως θιασώτης της δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Σε πανηγυρικό λόγο, μάλιστα, που εκφώνησε στις 2 Μαΐου του 1968 ανέφερε ανάμεσα σε άλλα: "Σήμερον εορτάζομεν μίαν νέαν επέτειον εις την δολιχοδρομίαν του Ελληνικού Εθνους, του παλαιοτέρου ιστορικού έθνους επί του εδάφους της Ευρώπης και ενός εκ των δύο ή τριών παλαιοτάτων εθνών επί του πλανήτου. Είναι η επέτειος της 21ης Απριλίου." ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Ένοχη αγάπη Κοινωνικό σίριαλ 15 επεισοδίων των 45 λεπτών Πρεμιέρα στο MEGA τη Δευτέρα 11 Μαρτίου 1996 Παραγωγή ΑΝΩΣΗ Σενάριο του Νίκου Θεοδοσόπουλου και της Ντίνας Κάσσου Σκηνοθεσία του Νίκου Κουτελιδάκη Ηθοποιοί Άντζελα Γκερέκου (Στέλλα), Άκης Σακελλαρίου (Πέτρος), Τατιάνα Λύγαρη (Μάρθα), Νίκος Σεργιαννόπουλος (Στέφανος), Δήμος Παπαδόπουλος (Ορέστης), Ειρήνη Μπαλτά (Δάφνη), Γιώργος Λάντος, Ασπασία Τζιτζικάκη …Μετά το χωρισμό της στο Παρίσι, η Στέλλα επιστρέφει στην Αθήνα και συναντά τις παρέες των εφηβικών της χρόνων. Ερωτεύεται και δημιουργεί δεσμό με τον Ορέστη, γιο μιας παλιάς της φίλης, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί μαζί της. Η σχέση λόγω διαφορετικών χαρακτήρων και τρόπου ζωής οδηγείται σε αδιέξοδο και ο Ορέστης την εγκαταλείπει αποκαθιστώντας τις ισορροπίες…. ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 VIDEO ΑΠΟ dorakall
Ζαν-Ζακ Ανό O Ζαν-Ζακ Ανό (γαλλικά: Jean-Jacques Annaud), γεννημένος την 1η Οκτωβρίου 1943 στην πόλη Ζουβισύ-σιρ-Όρζ, είναι Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει τιμηθεί με πέντε Βραβεία Σεζάρ, καθώς και ένα Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1976. Βιογραφικά στοιχεία Ο Ζαν-Ζακ Ανό κατάγεται από οικογένεια μέσων οικονομικών δυνατοτήτων. Ίνδαλμά του ήταν ο όμοτεχνός του, Ζαν Ρενουά. Πραγματοποίησε φιλολογικές σπουδές, σπουδάζοντας τα αρχαία ελληνικά. Αφού ολοκλήρωσε τη φοίτησή του στη Σχολή Λουί-Λυμιέρ, και κατόπιν στο IDHEC, εργάστηκε γυρίζοντας διαφημιστικά σποτ για την τηλεόραση, κάτι που του εξασφάλισε αρκετά χρήματα. Σύμφωνα με τον ίδιο τότε βίωσε μια οξύτατη «ηθική κρίση», επειδή δεν ένιωθε ικανοποιημένος με αυτό το είδος ζωής. Έτσι προέκυψε η ταινία «Μαύρο και άσπρο σε χρώμα» που, αν και αποτυχημένη, του εξασφάλισε το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, καθώς και την ευχέρεια να πραγματοποιήσει «τις πιο παλαβές φαντασιώσεις του». Κατόπιν γύρισε μια ταινία που θεωρείται "καλτ" στη Γαλλία, το «Coup de tête». Έπειτα αφιερώθηκε σε ακριβές και φιλόδοξες παραγωγές, όπως η ταινία «Ο πόλεμος για τη φωτιά» (1981) και «Η αρκούδα» (1988). Ακολουθούν δύο αναγνωρισμένες διασκευές: «Το όνομα του ρόδου» του Ουμπέρτο Έκο (1986) και «Ο εραστής» της Μαργκερίτ Ντυράς (1992). Εξαιτίας της ταινίας του «Επτά χρόνια στο Θιβέτ» (1997) του απαγορεύτηκε δια βίου η είσοδος στην Κίνα. Ο Ανό, αν και υποφέρει συχνά από τα αρνητικά σχόλια του Τύπου, έχει τη φήμη του τελειομανούς και του απαράμιλλου τεχνίτη, καθώς επιβλέπει προσωπικά κάθε βήμα της παραγωγής των ταινιών του, όπως και της εξόδου τους σε DVD. Αγαπά τις ανιμιστικές και παγανιστικές θρησκείες, ενώ αυτοπροσδιορίζεται ως πολέμιος της αποικιοκρατίας. Λατρεύει τη Φύση, ενώ δηλώνει ότι «αυτό που τον ενεργοποιεί είναι η ανάγκη του να κάνει μια ταινία που να μη μοιάζει με τις άλλες». Εκτός από το «Coup de tête» οι ταινίες του αναφέρονται στο παρελθόν. Έχει εκφράσει την επιθυμία να γυρίσει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, αν και δεν έχει βρει ακόμη το κατάλληλο σενάριο. Στις 21 Νοεμβρίου του 2007, εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας των Καλών Τεχνών. Bραβεύσεις και Υποψηφιότητες Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση: 1976: Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για την ταινία Μαύρο και άσπρο σε χρώμα (υποβολή πρότασης από την Ακτή Ελεφαντοστού, το βραβείο τυπικά δίδεται στον παραγωγό κι όχι στον σκηνοθέτη). Βραβεία Σεζάρ Βράβευση: 1982: Καλύτερης Ταινίας για την ταινία «Ο πόλεμος για τη φωτιά» 1982: Καλύτερης Σκηνοθεσίας για την ταινία «Ο πόλεμος για τη φωτιά» 1985: Καλύτερης Διαφημιστικού Φιλμ για την παραγωγή «Les Vautours (Hertz)» 1987: Καλύτερης Ξένης Ταινίας για την ταινία «Το όνομα του ρόδου» 1989: Καλύτερης Σκηνοθεσίας για την ταινία «Η αρκούδα» Υποψηφιότητα: 1989: Καλύτερης Ταινίας για την ταινία «Η αρκούδα» 1993: Καλύτερης Ξένης Ταινίας για την ταινία «Ο εραστής» Βραβεία David di Donatello Βράβευση: 1987: Βραβείο René Clair για την ταινία «Το όνομα του ρόδου» European Film Awards Υποψηφιότητα: 2001: Βραβείο Κοινού για την ταινία «Εχθρός προ των πυλών» ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου
δε κανονικώς η με αυτάς ελληνική επαφή καθ όλο το έτος». Το 1929 ήταν το έτος των μεγάλων ενεργειών. Η πρώτη εγκύκλιος του ΣΕΓΑΣ (ημερομηνία 3-1-1929) αφορούσε τους Βαλκανικούς και εστάλη σε όλες τις ομοσπονδίες. Το σχέδιο κανονισμού καταρτίστηκε από τον ΣΕΓΑΣ και η πρόταση ήταν να διεξαχθεί δοκιμαστική Βαλκανιάδα εντός του 1929 και η Ελλάδα ανέλαβε όλα τα έξοδα διαμονής και διατροφής των ξένων αποστολών (υπήρξε και έκπτωση στις εισιτήρια των τραίνων). Μετά από αρκετές διαβουλεύσεις στην σύνοδο που πραγματοποιήθηκε το Πάσχα στην Κωνσταντινούπολη αποφασίστηκε η τέλεση των αγώνων στο Παναθηναικό Στάδιο στις αρχές φθινοπώρου. Οι αγώνες έγιναν 28-28 Σεπτεμβρίου και τους παρακολούθησαν περισσότεροι από 20.000 θεατές. Καταλυτική σημασία είχε το ιδρυτικό πρωτόκολλο της 27ης Σεπτεμβρίου του 1929.Η πρώτη (επίσημη) Βαλκανιάδα διεξάγεται στις 5-12 Οκτωβρίου 1930 στο Παναθηναικό Στάδιο. Την έναρξη των αγώνων κήρυξε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος, παρουσία του πρωθυπουργού της Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση με 11 πρώτες νίκες. Η πρώτη διοργάνωση εκτός Ελλάδας γίνεται το 1934 στο Ζάγκρεμπ.Οι Βαλκανικοί Αγώνες στίβου αποτέλεσαν την σημαντικότερη αθλητική έκφραση της χώρας μας για πολλές δεκαετίες. Τα τελευταία χρόνια που οι αθλητές και οι αθλήτριες των χωρών της Χερσονήσου του Αίμου, είχαν διακρίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις, ο θεσμός γνώρισε μεγάλη κρίση. Με πρωτοβουλία του ΣΕΓΑΣ οι Βαλκανικοί Αγώνες παρέμειναν ζωντανοί, σαν ένα κομμάτι της κληρονομιάς και της παράδοσης του αθλητισμού μας.
