U2

U2
Οι U2 είναι ροκ μουσικό συγκρότημα από το Δουβλίνο, της Ιρλανδίας. Το συγκρότημα αποτελούν οι Πολ Χιούσον ή Bono (φωνητικά και κιθάρα), Ντέιβιντ Ίβανς ή The Edge (κιθάρα, πλήκτρα και φωνητικά), Άνταμ Κλέιτον (μπάσο) και Λάρρυ Μιούλεν Τζούνιορ (ντραμς και κρουστά).
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1976 όταν τα μέλη του ήταν έφηβοι με περιορισμένη μουσική κατάρτιση. Ιδρυτής του συγκροτήματος ήταν ο Λάρρυ Μιούλεν Τζούνιορ και το αρχικό όνομα του συγκροτήματος ήταν "Feedback", ενώ ο αρχικός αριθμός των μελών του ήταν οκτώ. Το 1977 μετονομάστηκε, αρχικά σε "The Hype" και στη συνέχεια έλαβε το τελικό του όνομα, "U2", καθώς και την τελική του σύνθεση.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 το συγκρότημα έγινε παγκόσμια γνωστό, ξεχωρίζοντας για τον ήχο τους, την παθιασμένη φωνή του Bono και την υψηλή ποιότητα του ήχου της κιθάρας του Edge. Η επιτυχία των συναυλιών τους ήταν μεγαλύτερη από την αντίστοιχη εμπορική, μέχρι το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 1987, «The Joshua Tree», που εκτίναξε τη φήμη του συγκροτήματος «από ήρωες σε superstars» σύμφωνα με το μουσικό περιοδικό Rolling Stone. Οι U2 εναρμονίστηκαν επιτυχώς με την επανάσταση της εναλλακτικής ροκ επαναπροσδιορίζοντας την εικόνα τους με το άλμπουμ του 1991 «Achtung Baby» και την περιοδεία που το ακολούθησε με τίτλο «Zoo TV Tour». Παρόμοιοι πειραματισμοί συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Από το 2000 κι έπειτα, ακολούθησαν έναν περισσότερο συμβατικό ήχο που συγκρατεί στοιχεία από τις προγενέστερες δουλειές τους. Τον Μάρτη του 2009 κυκλοφόρησε το τελευταίο άλμπουμ τους με τίτλο "No Line On The Horizon" στο οποίο παραγωγή έχουν κάνει οι Brian Eno, Daniel Lanois & Steve Lillywhite.
Οι U2 έχουν πουλήσει διεθνώς περισσότερα από 140 εκατομμύρια albums και έχουν κερδίσει 22 Βραβεία Γκράμι, περισσότερα από οποιαδήποτε άλλο συγκρότημα. Το 2005, η μπάντα εισήλθε στο «Rock and Roll Hall of Fame». Το Rolling Stone τους τοποθέτησε στο #22 της λίστας των 100 μεγαλύτερων καλλιτεχνών όλων των εποχών. Κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, σε ομαδικό και προσωπικό επίπεδο, πρωτοστάτησαν στον αγώνα υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για σκοπούς κοινωνικού δικαίου, όπως στο πλευρό της Διεθνούς Αμνηστίας, της Καμπάνιας του Ο.Η.Ε., και της καμπάνιας του Bono με τίτλο «DATA» (Debt, AIDS, Trade in Africa).
Δισκογραφία
Boy (1980)
October (1981)
War (1983)
The Unforgettable Fire (1984)
The Joshua Tree (1987)
Rattle and Hum (1988)
Achtung Baby (1991)
Zooropa (1993)
Pop (1997)
All That You Can't Leave Behind (2000) How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)
No Line on the Horizon (2009)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

CASERTA AGREEMENT - Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΖΕΡΤΑΣ

Συμφωνία της Καζέρτας
Η συμφωνία της Καζέρτας υπογράφηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1944 ανάμεσα στην εξόριστη κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ελληνική κυβέρνηση, τις ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις (ΕΑΜ και ΕΔΕΣ) και τις Βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής. Σκοπός της συμφωνίας ήταν να καθορίσει τα θέματα τα σχετικά με τη δράση, τον έλεγχο και/ή τον αφοπλισμό των ένοπλων τμημάτων που είχαν δημιουργηθεί κατά την Κατοχή.
Ιστορικό
Το Σεπτέμβριο του 1944, λίγο πριν από την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς, στην Καζέρτα (Cazerta) της Ιταλίας, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στην οποία πήραν μέρος ο Βρετανός υπουργός Μέσης Ανατολής Χάρολντ Μακ Μίλαν, ο αρχιστράτηγος των συμμαχικών δυνάμεων της Μεσογείου Μέτλαν Ουίλσον, ο Άγγλος στρατηγός Ρόναλντ Σκόμπυ και άλλοι Άγγλοι πολιτικοί και στρατιωτικοί, με μέλη της εξόριστης ως τότε ελληνικής κυβέρνησης και με τους στρατιωτικούς ηγέτες των ελληνικών αντιστασιακών οργανώσεων ΕΑΜ και ΕΔΕΣ. Στην ελληνική αντιπροσωπεία μετείχαν ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου με τέσσερις υπουργούς, τους εκπροσώπους της Αριστεράς Αλέξανδρο Σβώλο και Γιάννη Ζεύγο και τους Θεμ. Τσάτσο και Χ. Σγουρίτσα, καθώς και ο στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ στρατηγός Σαράφης και ο στρατιωτικός αρχηγός του ΕΔΕΣ Ναπολέων Ζέρβας. Στη σύσκεψη έλαβε μέρος επίσης και ο Κ. Δεσποτόπουλος, ως νομικός σύμβουλος του Στρατηγού Σαράφη.
Ύστερα από μακρές συζητήσεις, στις 26 Σεπτεμβρίου 1944 υπογράφηκε συμφωνία, που υπήρξε καθοριστική για τις πολιτικές εξελίξεις στη μεταπολεμική Ελλάδα. Κατά τους όρους της συμφωνίας αυτής, όλες οι ανταρτικές δυνάμεις που δρούσαν στην Ελλάδα θα υπάγονταν στις διαταγές της ελληνικής κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, η οποία στη συνέχεια θα τις έθετε υπό τις διαταγές του στρατηγού Σκόμπυ. Οι στρατιωτικοί ηγέτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ αναλάμβαναν την υποχρέωση να απαγορεύσουν στις ανταρτικές μονάδες οποιαδήποτε δράση που θα απέβλεπε στην κατάληψη της εξουσίας. Συγκεκριμένα για την Αθήνα, αναφερόταν ότι "ουδεμία ενέργεια θα αναληφθεί εκτός υπό τας αμέσους διαταγάς του στρατηγού Σκόμπυ". Με την ίδια συμφωνία, τα ιδρυμένα από τις κατοχικές κυβερνήσεις Τάγματα Ασφαλείας θεωρήθηκαν όργανα του εχθρού.
Οι ελληνικές ανταρτικές δυνάμεις θα σχημάτιζαν "Εθνικήν Ένωσιν, ίνα συντονίζουν την δράσιν των διά το καλύτερον συμφέρον του Αγώνος". Καθορίζονταν επίσης οι περιφέρειες και τα εδαφικά όρια εντός των οποίων θα δρούσε στο εξής ο ΕΔΕΣ και ο ΕΛΑΣ και γινόταν σχετική ειδική μνεία για την Αττική, την Πελοπόννησο και τη Θράκη. Διοικητής των στρατευμάτων της Αττικής διοριζόταν ο στρατηγός Σπηλιωτόπουλος, που θα ενεργούσε σε συνεργασία με τους αντιπροσώπους της ελληνικής κυβέρνησης στην Αθήνα. Αξιωματικός - σύνδεσμος θα προτεινόταν από τον Στρατηγό Σαράφη με την έγκριση της κυβέρνησης. Ο Στρατηγός Σαράφης επίσης θα «υπεδείκνυε» τον αξιωματικό - διοικητή των ανταρτικών δυνάμεων Πελοποννήσου, τον οποίο θα βοηθούσε σύνδεσμος της αγγλικής αποστολής.
Ανάλογες ρυθμίσεις συμφωνήθηκαν για τη Θράκη και τη Θεσσαλονίκη. Οι στρατιωτικοί διοικητές των περιοχών αυτών θα είχαν ως αποστολή την παρενόχληση της γερμανικής υποχώρησης, την εξουδετέρωση των γερμανικών φρουρών και την τήρηση του νόμου και της τάξης στα εδάφη που θα απελευθερώνονταν. Θα παρείχαν δε τη συνδρομή τους για την αποκατάσταση της πολιτικής εξουσίας και για την πρόληψη "επιβολής οποιασδήποτε ποινής και αδικαιολογήτου συλλήψεως".
Τα γεγονότα που ακολούθησαν, και κυρίως τα Δεκεμβριανά, εκτιμήθηκαν από ορισμένους ιστορικούς ως συνέπεια των όρων της συμφωνίας της Καζέρτας, για την οποία κυρίως η Αριστερά αλλά και μια μερίδα της Δεξιάς είχε διατυπώσει σοβαρές επιφυλάξεις.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΠΑΥΛΟΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Παύλος Μπακογιάννης
Ο Παύλος Μπακογιάννης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1937 στο χωριό Βελωτά της Ευρυτανίας. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του παπα - Κώστα και της Ειρήνης Μπακογιάννη. Γυμνάσιο πήγε στο Θέρμο Τριχωνίδας, για ένα χρόνο στο Καρπενήσι (1950) και το τελείωσε στην Πάτρα. Σπούδασε Πολιτικές και Κοινωνικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, παίρνοντας πτυχίο Πολιτικής Οικονομίας και Πολιτικών Επιστημών των Πανεπιστημίων Μονάχου, Τύμπιγκεν και Κωστάντσας (Konstanz) στο Πανεπιστήμιο της οποίας ανακηρύχθηκε κατόπιν Διδάκτωρ των Κοινωνικών Επιστημών. Δίδαξε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του 60 και για 10 περίπου χρόνια διηύθυνε το ελληνόφωνο πρόγραμμα της ραδιοφωνίας της Βαυαρίας.
Ήταν διευθυντής του ελληνικού προγράμματος της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας όταν έγινε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Από τη θέση αυτή αντιτάχθηκε στο δικτατορικό καθεστώς και έκανε εκπομπές με σχόλια και ειδήσεις που αναμεταδίδονταν και από την «Ντόϋτσε Βέλλε» και πολύ γρήγορα έγιναν σημείο αναφοράς του αντιδικτατορικού αγώνα.
Στο Μόναχο γνώρισε τη Ντόρα Μητσοτάκη, κόρη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η οποία σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης και την οποία και παντρεύτηκε το 1974. Μαζί της απέκτησε παιδιά, την Αλεξία και τον Κώστα.
Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (1974) επέστρεψε στην Ελλάδα. Εργάσθηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» και το 1982 ανέλαβε εκδότης - διευθυντής του εβδομαδιαίου περιοδικού «ΕΝΑ» ως το Φεβρουάριο του 1985. Από το Νοέμβριο του 1985 μέχρι το Νοέμβριο του 1989 διετέλεσε πολιτικός σύμβουλος του Προέδρου της Ν.Δ. Κώστα Μητσοτάκη. Τον Ιούνιο του 1989 εκλέχθηκε βουλευτής της μονοεδρικής περιφέρειας Ευρυτανίας. Ακολούθησε η Κυβέρνηση Τζαννετάκη, στο σχηματισμό της οποίας έλαβε ενεργό ρόλο, ως διαπραγματευτής μεταξύ του κόμματός του και του Συνασπισμού.
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Ευρυτανίας. Το πρώτο του μάλιστα βιβλίο είχε τίτλο: "Η Ευρυτανία και οι οικονομικές της δυνατότητες" (Αθήνα, 1960). Κατήρτησε ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης της περιοχής, το οποίο υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως πολιτικός θεωρούνταν ήπιος και συναινετικός. Θεωρούσε επιβεβλημένη την υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών, την επούλωση των πληγών του Εμφυλίου και του Διχασμού και την Εθνική Συμφιλίωση. Στα πλαίσια αυτής του της πεποίθησης εργάστηκε για την επιτυχία του πρωτοποριακού, για την εποχή, εγχειρήματος συγκυβέρνησης Αριστεράς και Δεξιάς. Για τους ίδιους λόγους ήταν εισηγητής, εκ μέρους της Ν.Δ., του νομοσχεδίου για την απάλειψη των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου που υπερψηφίστηκε και έγινε Νόμος το καλοκαίρι του 1989.
Η επαναστατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» δολοφόνησε τον Παύλο Μπακογιάννη το πρωί της 26ης Σεπτεμβρίου 1989 στην είσοδο της πολυκατοικίας της οδού Ομήρου στην Αθήνα, όπου στεγαζόταν το γραφείο του. Η δολοφονία του συγκλόνισε την πολιτική επικαιρότητα εκείνων των ημερών, η οποία μονοπωλούνταν από έναρξη της διαδικασίας για την παραπομπή των πολιτικών του σκανδάλου Κοσκωτά. Την ημέρα που δολοφονήθηκε, συνέπεσε να εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση η χρηματοδότηση του προγράμματος για την Ευρυτανία, που ο ίδιος είχε καταρτίσει.
Στο Καρπενήσι οι αρχές τις πόλης τον τίμησαν δημιουργώντας το ομώνυμο πάρκο, όπου έχει στηθεί ο ανδριάντας του, και δίνοντας το όνομά του σε κεντρικό δρόμο της πόλης.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ ''ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ''

Εξπρές Σάμινα

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος ναυαγίου 26 Σεπτεμβρίου 2000, ώρα: 22:15, νήσος Πάρος. Το Ε/Γ-Ο/Γ Εξπρές Σάμινα της εταιρείας Minoan Flying Dolphins παρεκκλίνει της καθορισμένης πορείας του και προσκρούει στο σύμπλεγμα βραχονησίδων Πόρτες, δύο ναυτικά μίλια ανοιχτά της Πάρου. Στο θάλαμο επιχειρήσεων του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (ΥΕΝ) το περιστατικό αρχικά δεν εμπνέει ανησυχία. Ωστόσο, οι επιβαίνοντες επικοινωνούν με τηλεοπτικούς σταθμούς και δίνουν την πραγματική διάσταση του συμβάντος. Το Σάμινα βυθίζεται!
Πάνω στο Σάμινα επικρατεί χάος. Ανθρωποι τρέχουν αριστερά και δεξιά, προκειμένου να βρουν κάποιο μέσο να σωθούν, άλλοι πηδούν στα αφρισμένα κύματα, ενώ η συσκότιση (αποτέλεσμα ηλεκτρικής βλάβης) δυσχεραίνει τις προσπάθειες επιβατών και πληρώματος να διαφύγουν. Το καράβι βυθίζεται μέσα σε 25 λεπτά.
Το ΥΕΝ αφυπνίζεται, κινητοποιεί το Λιμεναρχείο Πάρου και διατάσσει όλα τα παραπλέοντα σκάφη να σπεύσουν στον τόπο της τραγωδίας, όπου πνέουν άνεμοι εντάσεως οκτώ Μποφόρ. Πρώτοι φτάνουν οι ψαράδες της Πάρου που σώζουν δεκάδες ναυαγούς, ενώ στη «μάχη» ρίχνονται τα σκάφη του Λιμενικού, αλλά και βρετανικά πολεμικά που συμμετέχουν σε άσκηση.
Στο μεταξύ, σύγχυση επικρατεί σχετικά με τον αριθμό των επιβαινόντων. Η πλοιοκτήτρια εταιρεία κάνει λόγο για 447 επιβάτες και 64μελές πλήρωμα, πληροφορίες όμως αναφέρουν ότι είναι πολύ περισσότεροι. Οι πρώτοι διασωθέντες αποβιβάζονται στην Πάρο και προωθούνται στο Κέντρο Υγείας του νησιού, για να μεταφερθούν στη συνέχεια και να φιλοξενηθούν σε ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια που προσέφερε ο δήμος.
Με το πρώτο φως της ημέρας αποκαλύπτεται το μέγεθος της τραγωδίας. Ο αριθμός των θυμάτων συνεχώς αυξάνεται. Από 40 στους 42, τους 59, τους 63, τους 74, τους 79 και τελικά στους 80 νεκρούς. Η μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στη χώρα μας από την εποχή της Φαλκονέρας.
Από εκεί και πέρα αρχίζει ο «χορός» των ευθυνών, καθώς όλοι τις αποποιούνται! Ο πλοίαρχος του Σάμινα κατηγορεί τον υποπλοίαρχο, ο υποπλοίαρχος το... πηδάλιο που δεν υπάκουσε, η πλοιοκτήτρια το πλήρωμα, η αντιπολίτευση την κυβέρνηση, η κυβέρνηση την ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι επιβάτες κάνουν λόγο για εγκληματική αδιαφορία του πληρώματος, ενώ συγκινητική είναι η αποκάλυψη ότι 21 φαντάροι που επέστρεφαν στη Σάμο από άδεια έσωσαν δεκάδες συνανθρώπους τους, διακινδυνεύοντας την ίδια τους τη ζωή.
Ο διεθνής Τύπος επιτίθεται στη χώρα μας και συνιστά... την προσοχή σε όσους επισκέπτονται την Ελλάδα. Το ναυάγιο γίνεται πρώτο θέμα στο CNN και στα πρωτοσέλιδα των μεγαλύτερων εφημερίδων του εξωτερικού.
Ξαφνικά όλοι αναρωτιούνται πώς η MFD κατάφερε να έχει σχεδόν το μονοπώλιο στην ακτοπλοΐα και βάλλεται πανταχόθεν. Ορίζεται ειδικός εφέτης - ανακριτής (Νίκος Καραδημητρίου), ώστε να αποδοθούν ευθύνες για το τραγικό ναυάγιο. Σε πρώτη φάση διώκονται ο πλοίαρχος και ο υποπλοίαρχος για παράνομη αλλαγή πορείας και ψευδή δήλωση περιστατικού στο ημερολόγιο του πλοίου, ενώ ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ζητά την επίσπευση της ανακριτικής διαδικασίας και υπόσχεται ότι στην υπόθεση θα χυθεί «άπλετο φως».
Η τραγωδία του Σάμινα, ωστόσο, έφερε στο φως της δημοσιότητας και στην προσοχή του κοινού διάφορα άλλα θέματα που έως τότε δεν άπτονταν του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ, των πολιτικών αλλά και του απλού πολίτη. Συγκεκριμένα, το πώς δίδονται οι άδειες σκοπιμότητας, τι είναι το καμποτάζ και τα σωστικά μέσα, ποιος είναι εκπαιδευμένος να τα χρησιμοποιεί, τι είναι η Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων, αλλά και όλο το «παιχνίδι» στην ελληνική ακτοπλοΐα με εξαγορές πλοίων και εταιρειών.
AΠO TO http://www.in.gr/

THE DESTRUCTION OF THE PARTHENON IN 1687 BY BARBARIAN FRANCESCO MOROSINI - Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΤΟ 1687 ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΡΒΑΡΟ ΒΕΝΕΤΟ ΦΡΑΝΤΣΕΣΚΟ ΜΟΡΟ

Ο Βάρβαρος Bενετός Μοροζίνι βομβαρδίζει και καταστρέφει τον Παρθενώνα
Σταμάτης Γάσπαρης, Μιχαήλ Δημάκης, Γιώργος Δούσμανης και Ιάκωβος Δαμίστρος καί μητροπολίτης Ιάκωβος Δ'.Αυτοί είναι οι Αθηναίοι πολιτικοί του 1687 της χρονιάς που καταστράφηκε η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας απο το πυροβολικό του Μοροζινι.Ένα χρόνο πριν την καταστροφή οι άνθρωποι αυτοί βρήκαν τον Μοροζίνι στην Πελοπόννησο, μόλις είχε καταλάβει το Ναυπλιο, του προσέφεραν 9000 ρεάλια με την παράκληση νά μην καταλάβει την πόλη τους.Αυτός πήρε τα χρήματα αλλά την επόμενη χρονιά μαζί με τον Σουηδό στρατηγό Όθωνα Γουλιέλμο Κένιγκσμαρκ (Konigsmarck)αποβιβάστηκε στον Πειραιά με 10.000 στρατό.Mαλτέζοι ιππότες, Αλβανοί, Σλάβοι, μισθοφόροι από διάφορα Ευρωπαϊκά κράτη και Έλληνες άτακτοι αποτελούσαν το στρατό αυτό.Η τουρκική φρουρά εκκένωσε την πόλη των Αθηνών και κλείστηκε στην Ακρόπολη, είχε κάνει όμως το λάθος να μετατρέψει τον Παρθενώνα σε μπαρουταποθήκη.Στις 29 Σεπτεμβρίου 1687, ο Μοροζίνι έστησε το πυροβολικό του στην Πνύκα, στο λόφο του Φιλοπάππου και στον Άρειο πάγο, αδιαφορώντας για τα ιερά μνημεία πού έστεκαν γιά δύο χιλιάδες χρόνια στον βράχο της Ακρόπολης.Μία βόμβα έριξε τα προπύλαια και μετά ήλθε η καταστροφή μια βόμβα πέτυχε τον παρθενώνα καί ακολούθησε μία τρομερή έκρηξη η οποία εκτίναξε ανθρώπινα μέλη μαζί μέ κομμάτια αρχαίων μαρμάρων και γλυπτών, εκατοντάδες μέτρα μακρυά.Ο στρατός των Ευρωπαίων που δήθεν είχε έρθει να μας σώσει από τον Οθωμανικό ζυγό, ξεχύθηκε στη πόλη και άρχισε να λεηλατεί τα κομμάτια του Παρθενώνα και όποιο αρχαίο έργο τέχνης έβρισκαν ο ίδιος ο Μοροζίνι ξήλωσε τα τρία μαρμάρινα λιοντάρια από το λιμάνι του Πειραιά (Porto Leone).Όσοι Τούρκοι επέζησαν έκαναν συμφωνία και έφυγαν για τη Σμύρνη.Η τιμωρία δεν άργησε και λεγόταν πανούκλα, αποδεκάτισε τον Ευρωπαϊκό στρατό, όσοι επέζησαν έφυγαν κακήν κακώς.Οι τρομαγμένοι κάτοικοι της Αθήνας, για να γλυτώσουν την οργή του Ισμαίλ πασά που βρισκόταν στη Θήβα εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και έφυγαν για τα Επτάνησα.Το ημερολόγιο έλεγε 5 Απριλίου 1688, η Αθήνα είχε μείνει χωρίς κατοίκους.

ΑΠΟ ΤΟ http://purple-hazeblogspotcom.blogspot.com/

FRANCIS DRAKE - ΦΡΑΝΣΙΣ ΝΤΡΕ'Ι'Κ

Φράνσις Ντρέικ
Ο Σερ Φράνσις Ντρέικ (αγγλ. Sir Francis Drake) ήταν Άγγλος θαλασσοπόρος και πολιτικός της Ελισαβετιανής εποχής (Ντέβονσαϊρ 1540-27 Ιανουαρίου 1595). Από μικρός έγινε ναυτικός και στα είκοσί του χρόνια πήρε το "δίπλωμα" του κουρσάρου, που του επέτρεπε να λεηλατεί τις αποικίες του Νέου Κόσμου και τα ισπανικά καράβια έχοντας επίσημα στο πλοίο του την αγγλική σημαία. Ύστερα από πολυάριθμες περιπέτειες, κατά τα έτη 1579-1580 ήταν ο πρώτος Άγγλος που πραγματοποίησε τον περίπλου της Γης, κατόρθωμα για το οποίο του απονεμήθηκε από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Α' ο τίτλος του βαρονέτου. Ήταν δεύτερος στην ιεραρχία του αγγλικού στόλου ενάντια στην Ισπανική Αρμάδα το 1588, υπόλογος μονάχα στη Βασίλισσα και τον Τσαρλς Χάουαρντ. Αρρώστησε και πέθανε από δυσεντερία λίγο έξω από το Πουέρτο Ρίκο το 1595, έχοντας όμως αποκτήσει τεράστια φήμη για τα κατορθώματά του. Του είχε αποδοθεί το προσωνύμιο El Draque (δράκος), λογοπαίγνιο από την ισπανική και αγγλική ετυμολογία του επιθέτου του.
Βιογραφία
Τα πρώτα χρόνια
Ο Φράνσις Ντρέικ γεννήθηκε γύρω στο 1540 στο Τάβιστοκ του Ντέβον από μια φτωχή οικογένεια προτεσταντών, η οποία αριθμούσε 12 παιδιά. Αναγκάστηκε να γίνει ναυτικός από την ηλικία των 12-13 ετών, ενώ στα 20 του χρόνια βρέθηκε να είναι υπεύθυνος για το πλοίο που μέχρι τότε εργαζόταν, καθώς πέθανε ο καπετάνιος και ιδιοκτήτης του. Δύο χρόνια αργότερα έγινε καπετάνιος του πλοίου.
Τα πειρατικά χρόνια
Το 1567, συμμετείχε σε μια αποστολή του Τζων Χώκινς στην Αφρική, απ' όπου θα αγόραζε σκλάβους για τις αποικίες του Νέου Κόσμου. Ωστόσο, κοντά στις Αντίλλες περικυκλώθηκαν από τους Ισπανούς, αλλά δραπέτευσαν, γεγονός που λέγεται ότι προκάλεσε το μένος του για εκδίκηση εναντίον τους.
Ο περίπλους της Γης
Κατά τα έτη 1577-1580, ο Φράνσις Ντρέικ ήταν ο πρώτος Άγγλος που έκανε τον περίπλου της Γης, με τη συγκατάθεση της Βασίλισσας Ελισάβετ Α'. Εξοπλίστηκε με χάρτες και Πορτογάλους ναυτικούς. Κατευθύνθηκε προς το νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής και πέρασε από το Ακρωτήριο Χορν από το πέρασμα που σήμερα φέρει το όνομά του (Πέρασμα Ντρέικ), ωστόσο το πέρασμα νότια από το Ακρωτήριο Χορν και τη Γη του Πυρός δεν ανακαλύφθηκε μέχρι το 1616. Από τον Πορθμό του Μαγγελάνου, που είχε πάρει το όνομά του από τον πρώτο θαλασσοπόρο που είχε κάνει τον περίπλου της Γης το 1521, μετέβη από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό Ωκεανό. Παρασύρθηκε από τα ρεύματα προς τα νότια, κάτω από τον 57ο παράλληλο, κάτι που του επέτρεψε να επιβεβαιώσει την παρουσία μιας άγνωστης ηπείρου (Ανταρκτική) σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος.
Κοντά στη Λίμα του Περού, ο Ντρέικ λεηλάτησε ένα ισπανικό πλοίο, στο οποίο υπήρχε χρυσάφι αξίας 25.000 πέσος (περίπου 7 εκ. αγγλικές λίρες στα σημερινά δεδομένα), ενώ στο πλοίο Nuestra Señora de la Concepción, που έπλεε δυτικά προς τη Μανίλα των Φιλιππίνων, βρήκε 36 κιλά χρυσού, ένα χρυσό σταυρό, κοσμήματα, 13 σεντούκια γεμάτα επίχρυσα αντικείμενα και 26 τόνους ασήμι. Το γεγονός αυτό έφερε την αποκάλυψη πως η Ισπανία είχε αναπτύξει ναυτική και εμπορική δραστηριότητα στην Άπω Ανατολή, κάτι που ο Πάπας της Ρώμης είχε αναγνωρίσει ως κατόρθωμα των Πορτογάλων. Η κρίση αυτή οδήγησε το βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο Β' στο να εισβάλει στην Πορτογαλία το 1580 και να διεκδικήσει το πορτογαλικό στέμμα.
Προς το Βορρά, έπλευσε παράλληλα των ακτών Βόρειας και Νότιας Αμερικής, επιτιθέμενος στις ισπανικές αποικίες στα δυτικά της Αμερικής. Κατέλαβε την Καλιφόρνια, που μετονόμασε σε Νέα Αλβιώνα, και έφτασε μέχρι το Βανκούβερ του Καναδά. Στη συνέχεια, διέσχισε τον Ειρηνικό και έφτασε σε μια συστάδα νησιών ανατολικά της σημερινής Ινδονησίας. Πέρασε από τις Ανατολικές Ινδίες και, περνώντας από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, στις 22 Ιουλίου 1580 έφτασε στη Σιέρα Λεόνε. Στις 26 Σεπτεμβρίου επέστρεψε στην Αγγλία, στο λιμάνι του Πλύμουθ, μαζί με τους 59 εναπομείναντες ναύτες του και ένα πλοίο γεμάτο μπαχαρικά και ισπανικό χρυσό. Χρίστηκε ιππότης από τη Βασίλισσα Ελισάβετ το 1581 και λίγο αργότερα έγινε δήμαρχος του Πλύμουθ και μέλος του Κοινοβουλίου.
Η Ισπανική Αρμάδα και ο θάνατός του
Το 1585, ξεκίνησε για νέες εκστρατείες εναντίον των ισπανικών αποικιών. Κατέλαβε περιοχές των Καναρίων Νήσων και του Πράσινου Ακρωτηρίου, ενώ λεηλάτησε τα λιμάνια Σάντο Ντομίνγκο και Καρτάγκενα.
Κατά την επιχείρηση εισβολής της Αήττητης Αρμάδας στην Αγγλία το 1587, κατέλαβε με αιφνιδιασμό το λιμάνι του Κάντιθ και της Λα Κορούνια στην Ισπανία, καταστρέφοντας 37 ναυτικά και εμπορικά πλοία, κάτι που καθυστέρησε κατά ένα ολόκληρο χρόνο την ισπανική επίθεση. Μαζί με άλλους διάσημους ναυτικούς της εποχής του, όπως τον Τζων Χώκινς και τον Τσαρλς Χάουαρντ, ηγήθηκε του αγγλικού στόλου ενάντια στην αήττητη Ισπανική Αρμάδα. Επίσης προσπάθησε ανεπιτυχώς να ανακαταλάβει την Πορτογαλία και απέτυχε στην επίθεση εναντίον του Παναμά.
Το 1595, αρρώστησε και πέθανε από δυσεντερία μετά την επίθεση εναντίον του Σαν Χουάν, τότε πρωτεύουσας του Πούερτο Ρίκο, ενώ το πλοίο του βρισκόταν έξω από το Πόρτο Μπέλο στον Παναμά.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

HOLY ALLIANCE - ΙΕΡΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Ιερά Συμμαχία
Με τον όρο Ιερά Συμμαχία ή Ιερή Συμμαχία χαρακτηρίσθηκαν διάφορες συμμαχίες από την αρχαιότητα στις οποίες κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν η πίστη και η αφοσίωση των συμβαλλομένων μερών αφενός αλλά και η μυστικότητα αυτών επί των συνομολογημένων. Γι΄ αυτό και αυτού του είδους συμμαχίες τις συνομολογούσαν απ΄ ευθείας οι διάφοροι Ηγεμόνες και Βασιλείς μεταξύ τους. Τέτοιες συμμαχίες διαπιστώνονται και στη Βίβλο με περισσότερο ομόδοξο θρησκευτικό χαρακτήρα.
Σήμερα όμως με τον όρο αυτό προσδιορίζεται ιδιαίτερα η μυστική συνθήκη που συνάφθηκε μεταξύ των Αυτοκρατόρων της Ρωσίας, της Αυστρίας και του Βασιλέα της Πρωσσίας την οποία και υπέγραψαν αυτοπροσώπως στις 26 Σεπτεμβρίου 1815. Κύριος στόχος - σκοπός της συνθήκης αυτής ήταν η αντίδραση των Αυτοκρατόρων κατά των φιλελεύθερων τάσεων που είχαν ήδη αρχίσει να εκδηλώνονται στην Ευρώπη μετά τη Γαλλική Επανάσταση το 1789. Την πρωτοβουλία της σύναψης αυτής της συνθήκης είχε ο Τσάρος Αλέξανδρος που διατελούσε ατυχώς υπό την επίδραση των μυστικοπαθών θεωριών της βαρόνης Κρούντενερ, η δε ονομασία «ιερά» οφείλεται στην αρχική πρόθεσή του όπως επιτύχει την εν «χριστιανική αλληλεγγύη» συνένωση των ευρωπαϊκών Χωρών. Βέβαια από την άποψη αυτή ίσως η συνθήκη αυτή να αποτελεί και τον προάγγελο της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στη συνθήκη εκείνη προσχώρησε το ίδιο έτος και Αγγλία ενώ με την επιμέρους λεγόμενη συνθήκη «Εξ λα Σαπέλ» του 1818 προσχώρησε και η Γαλλία. Ψυχή και ιθύνων νους της διατήρησης της έγινε ο Αυστριακός Καγκελάριος Μέττερνιχ ο οποίος και μετέβαλε τελείως τους αρχικούς σκοπούς μεταβάλλοντάς την σε απόλυτο όργανο επιβολής απολυταρχισμού και καταπολέμησης των λαϊκών ελευθεριών. Έτσι η Ιερά Συμμαχία εξελίχθηκε σε θεσμό αφενός μεν καταπίεσης των λαών αφετέρου σε σαφή λόγο επέμβασης των ισχυρών Βασιλέων στα εσωτερικά ζητήματα των ασθενέστερων Χωρών, όπου εκδηλώνονταν φιλελεύθερες τάσεις. Κάτω από αυτή την έμπνευση του Μέττερνιχ που επεδίωκε συνεχώς τέτοιες επεμβάσεις αποφασίζονταν οι διάφορες περιοδικές συναντήσεις των συμμετεχόντων στη συνθήκη Αυτοκρατόρων ή των αντιπροσωπειών τους. Η Ιερά συμμαχία εκτός των άλλων επεχείρησε να επέμβει ακόμη και σε ζητήματα των αποικιών της Αμερικής όπου και προκάλεσε την άμεση αντίδραση των τότε ΗΠΑ και τη διακήρυξη του Δόγματος Μονρόε, με συνέπεια η αντίδραση αυτή να υποσκάψει την αναχρονιστική εκείνη πέδη της Συμμαχίας.
Όμως, κύριος υπονομευτής, που επέφερε και το μεγαλύτερο πλήγμα στην Ιερά Συμμαχία υπήρξε, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, η Ελληνική Επανάσταση του 1821 την οποία και καταπολέμησε ο Μέττερνιχ με κάθε δύναμη που διέθετε. Η Ελληνική Επανάσταση αποδεδειγμένα ήταν εκείνη που επέφερε το ουσιαστικό τέλος του ανελεύθερου θεσμού της Ιεράς Συμμαχίας. Οι επαναστάσεις που ακολούθησαν, στη Γαλλία το 1830, στο Βέλγιο το 1834 και κάποιες άλλες μικρότερες σε διάφορες ευρωπαϊκές Χώρες απλά ολοκλήρωσαν την τελική κατάρρευσή της, που όμως συνδέθηκε με μια αναχρονιστική περίοδο της νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ALBERTO MORAVIA - ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΜΟΡΑΒΙΑ

Αλμπέρτο Μοράβια
Ο Αλμπέρτο Μοράβια (1907-26/9/1990) γεννήθηκε και πέθανε στη Ρώμη, που είναι το σκηνικό των περισσότερων βιβλίων του. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς της Ιταλίας: ο Μοράβια έγραψε μέσα στο περιβάλλον του μεταπολεμικού ρεαλισμού χωρίς να ταυτιστεί με κανένα λογοτεχνικό κίνημα, δημιουργώντας, μάλλον, ο ίδιος σχολή με το έργο του. Το 1929 εκδόθηκε στο Μιλάνο το πρώτο του μυθιστόρημα, "Οι αδιάφοροι", μια ρεαλιστική περιγραφή της μεσαίας τάξης που γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Με τα επόμενα μυθιστορήματά του επιχείρησε να σχολιάσει την κατάσταση των πραγμάτων στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του φασισμού, προκαλώντας το θρησκευτικό και πολιτικό κατεστημένο της εποχής. Η κοινωνική αλλοτρίωση, το σεξ χωρίς αγάπη, η συχνά αξιολύπητη εικόνα του ανδρικού φύλου, το οιδιπόδειο σύμπλεγμα, η συναισθηματική ανικανότητα και η απομόνωση αποτελούν μερικούς από τους θεματικούς άξονες στα μυθιστορήματα "Αγκοστίνο", 1944, "Μια γυναίκα από τη Ρώμη", 1947, "Η ανυπακοή", 1948, "Ο κομφορμιστής", 1951, "Η χωριάτισσα", 1957, "Η πλήξη", 1960. Έγραψε, επίσης, νουβέλες, σενάρια και συλλογές διηγημάτων. Πολλά βιβλία του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο (όπως τα "Μια γυναίκα από τη Ρώμη", το 1954, από τον Λουίτζι Τζάμπα, "Αγκοστίνο", το 1962, από τον Μάουρο Μπολονίνι, "Η περιφρόνηση", το 1963, από τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, "Η πλήξη", το 1963, από τον Νταμιάνο Νταμιάνι, "Οι αδιάφοροι", το 1964, από τον Φραντσέσκο Μαζέλι, "Ο κομφορμιστής", το 1970, από τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, κ.ά.), καθώς διακρίνονται από καθαρά "κινηματογραφικές" αρετές: απλό αφηγηματικό στιλ, δυνατή πλοκή, καίριες ψυχολογικές παρατηρήσεις και αυθεντικούς χαρακτήρες.
ΑΠΟ ΤΟ http://www.biblionet.gr/

THEATRE OF HATE: ''DO YOU BELIEVE IN THE WEST WORLD''

KLAUS BARBIE - ΚΛΑΟΥΣ ΜΠΑΡΜΠΙ

Κλάους Μπάρμπι

Γνωστός ως ''χασάπης της Λυών'', ήταν επικεφαλής των SS κατά τη διάρκεια της κατοχής της Γαλλίας από τη Γεμανία στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γεννήθηκε στις 25/10/1913 στην πόλη ad Godesberg κοντά στη Βόννη. Οι γονείς του ήταν δάσκαλοι και πέρασε μια ήσυχη παιδική ηλικία ενώ ήταν άριστος μαθητής με έφεση στις ξένες γλώσσες. Ο πατέρας του ε'ιχε υπηρετήσει και τραυματιστεί στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ η Γερμανία είχε ταπαινωθεί από την ήττα της στον πόλεμο.Το 1925 η οικογένειά του μετακόμισε στο Trier που ο Μπάρμπι φοίτησε στο τοπικό οικοτροφείο. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός και πέθανε το 1933, όπως κι ο αδελφός του και η οικογένεια είχε μείνει πάμφτωχη. Για να φοιτήσει στο κολλέγιο, άρχισε να εργάζεται στο Εθνικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Γερμανίας, όπου γνώρισε τον Αδόλφο Χίτλερ και αμέσως άρχισε να τον θαυμάζει.Ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος της Γερμανίας το 1933. Δύο χρόνια αργότερα και σε ηλικία είκοσι δύο ετών, ο Μπάρμπι εντάχθηκε στην ομάδα ασφαλείας των Ναζί όπου τα μέλη της, ορκιζόταν πίστη όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και στον ίδιο τον Χίτλερ. Τοποθετήθηκε σε πολλές θέσεις στην Ευρώπη τα επόμενα έξι χρόνια, ενώ ο Μπάρμπι αναρριχήθηκε γρήγορα παίρνοντας βαθμούς στο Ναζιστικό κόμμα κερδίζοντας τη φήμη του άριστου και αφοσιωμένου αξιωματικού, ενώ τον θαύμαζαν και οι ανώτεροί του που επικροτούσαν όλες τις ενέργειές του. Μετα τη κτάληψη της Γαλλίας ο Μπάρμπι τοποθετήθηκε ως επικεφαλής της Γκεστάπο και ανέλαβε την αντιμετώπιση της γαλλικής αντίστασης.Εγκαταστάθηκε στο Hotel Terminuus'' και από εκεί συντόνιζε όλες τις επιχειρήσεις των SS. Πιστεύεται ότι ήταν υπεύθυνος για τα βασανιστήρια και το θάνατο του αρχηγού της γαλλικής αντίστασης, Ζαν Μουλέν (1899-1943). Επίσης ευθύνεται για τον εκτοπισμό των εβραίων της Γαλλίας προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Πολωνίας και το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων. Όταν ο πόλεμος τελείωσε ο Μπάρμπι κρύφτηκε μέχρι τον Απρίλιο του 1947, ώσπου συνελήθφη από την αντικατασκοπεία του αμερικανικού στρατού στην κατεχόμενη Γερμανία.Παρ΄ ότι υπήρχε ένταλμα σύλληψης σε βάρος του, οι ΗΠΑ τον χρησιμοποίησε ως κατάσκοπο προς ώφελός του.Τα επόμενα τέσερα χρόνια χρησιμοποιήθηκε από τις ΗΠΑ και έγινε ο πιο αξιόπιστος κατάσκοπός τους. το 1949 η παρουσία του έγινε γνωστή από τους Γάλλους που τον έψαχναν και απαίτησαν την έκδοση του ''χασάπη της Λυών'' για να δικαστεί. Οι αμερικάνοι φοβούμενοι ότι θα διαρρεύσουν απόρρητα μυστικά τους, τον προώθησαν μέσω ενός Κροάτη ιερέα στην Γένοβα της Ιταλίας με το όνομα Κλάους Άλτμαν. Ο ίδιος με τη σύζυγο και τα δυο μικρά του παιδιά επιβιβάστηκαν σε ιταλικό πλοίο όπου πήγαν στο Μπουένος Άυρες της Αργεντινής. Από εκεί μεταβήκανε στη Λα Παζ της Βολιβίας, όπου εργάστηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων. Φυσικά η στρατιωτική ηγεσία της Βολιβίας, γνώριζε την πραγματική του ταυτότητα και τον προσέλαβε ως σύμβουλο της μυστικής αστυνόμίας της χώρας. Μετά έγινε διευθυντής σε μια εταιρεία που μέσω πλοίων παράνομα, μετέφερε όπλα από το Ισραήλ σε λατινοαμερικανικές χώρες και είχε συχνές επαφές με ισραηλινούς παράγοντες. Το 1971 ένας Γάλλος τον ανακάλυψε και δώθηκε μεγάλη δημοσιότητα για τη παρουσία του εκεί. Επί μια δεκαετία ο ''Άλτμαν'' αρνιόταν ότι ήταν ο Μπάρμπι έως το 1982. Τότε στη Βολιβία οι στρατιωτικοί αποσύρθηκαν από την εξουσία και η νέα κυβέρνηση τον παρέδωσε το 1983 στους Γάλλους. Η σύλληψη του Μπάρμπι προκάλεσε σάλο ενώ οι ΗΠΑ ζήτησαν επίσημα συγγνώμη για την μη έκδοσή του το 1947. Ο ίδιος δεν έδειξε να έχει τύψεις για τα εγκλήματά του, λέγοντας έγιναν μόνο πολεμικές ενέργειες κι ότι έκανε το καθήκον του. Παρά την επιστροφή του στη Γαλλία και την κράτησή του σε φυλακή της Λυών, δεν είχε καθοριστεί πότε θα δικαστεί. Τελικά η δίκη ξεκίνησε στις 11/5/1987 και τελείωσε στις 4/7/1987 όπου καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά, για ''εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας'' και για ''εγκλήματα πολέμου''. Τελικά ο ''χασάπης της Λυών'' πέθανε από καρκίνο στο νοσοκομείο των φυλακών στη Λυών στις 25/9/1991.

ΟΤΑΝ ΑΝΑΡΤΗΣΑΜΕ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΚΛΑΟΥΣ ΜΠΑΡΜΠΙ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΜΑΣ. ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΨΑΞΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΟΧΟ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΑΛΛΑ ΣΤΑΘΗΚΕ ΑΔΥΝΑΤΟ.