ISAAC NEWTON - ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ

Ισαάκ Νεύτων
(4 Ιανουαρίου 1643 - 31 Μαρτίου 1727, παλαιό ημερολόγιο 25 Δεκεμβρίου 1642 - 20 Μαρτίου 1727)
Σπούδασε από το 1661 στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ και διαδέχθηκε εκεί το 1669, σε ηλικία 26 ετών, τον καθηγητή του στην έδρα των Μαθηματικών. Το 1672 εξελέΓη μέλος της Royal Society, της οποίας την προεδρεία κατέλαβε το 1703. Ο Νεύτων, ένα από τα σημαντικότερα πνεύματα της Φυσικής και γενικότερα των θετικών επιστημών, απέκτησε φήμη με το έργο του που δημοσιεύτηκε το 1687 «Philosophiae naturalis principia mathematica», στο οποίο παραθέτει 3 αξιώματα της Μηχανικής που διατύπωσε ο ίδιος και τον ήδη από το έτος 1666 διατυπωμένο ομώνυμο νόμο της βαρύτητας.
Αυτές οι ανακαλύψεις του μεγάλου ερευνητή αποτέλεσαν επιστημονική επανάσταση και επηρέασαν τις μετέπειτα ερευνητικές προσπάθειες σε όλους τους επιστημονικούς τομείς. Οι νόμοι του Νεύτωνα για την κίνηση συμπληρώθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας του 'Αινστάιν, για την περίπτωση πολύ μεγάλων ταχυτήτων. Μια ακόμα ανακάλυψη του Νεύτωνα που εντυπωσίασε, αφορά τη φύση του ηλιακού φωτός ως σύνολο επιμέρους μονοχρωματικών ακτινοβολιών. Αλλά και στα Μαθηματικά είχε σημαντικές εργασίες, γνωστότερη από τις οποίες είναι το ομώνυμο δυώνυμο. Με τον επίσης μεγάλο Μαθηματικό και φιλόσοφο Λάιμπνιτς ήρθε ο Νεύτων σε σύγκρουση για τα πρωτεία στην ανακάλυψη του Διαφορικού Λογισμού, τον οποίο, όπως σήμερα γνωρίζουμε, ανακάλυψαν και οι δύο παράλληλα και αναξάρτητα.
Ο Νεύτων ήταν στους σύγχρονούς του ελάχιστα αγαπητός, λόγω ιδιοτροπιών και του αυταρχικού του χαρακτήρα. Μετά τα 70 χρόνια του ανέλαβε τη διοίκηση του βρετανικού νομισματοκοπείου, το οποίο είχε και αρμοδιότητα για τη δίωξη των παραχαρακτών, μέχρι την επιβολή και της θανατικής ποινής. Ο Νεύτων φρόντιζε να επιβάλεται σχεδόν πάντα αυτή η ποινή και υπέγραφε όλες τις εντολές εκτελέσεως, χωρίς ποτέ να δεχτεί μετατροπή της σε μακροχρόνια φυλάκιση.
Λιγότερο γνωστός είναι ο Νεύτων για τις αστρολογικές και αλχημιστικές μελέτες και για τη θρησκοληψία του. Πίστευε κατά λέξη όλα τα ιερά βιβλία και προσπαθούσε επί 50 χρόνια να «υπολογίσει», όπως δείχνουν εκτεταμένα κείμενα και σημειώσεις που βρέθηκαν μετά το θάνατό του (περί τις 4.500 σελίδες), πότε θα γίνει η δεύτερη παρουσία που επαγγέλεται η Καινή Διαθήκη. Κάποια στιγμή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτό θα συμβεί το έτος 2060 και ότι τότε θα αρχίσει η χιλιετής βασιλεία των αγίων! Ο Νεύτων προέβλεψε στα γραπτά για τον εαυτό του μια θέση ανάμεσά τους ...
ΑΠΟ ΤΟ http://sfrang.com/

JAMES COCHRAN STEVENSON RUNCIMAN - ΣΤΗΒΕΝ ΡΑΝΣΙΜΑΝ

Στήβεν Ράνσιμαν
Ο σερ Τζέημς Κόχραν Στήβενσον Ράνσιμαν (7 Ιουλίου 1903 – 1 Νοεμβρίου 2000)(αγγλικά: Sir James Cochran Stevenson Runciman), γνωστότερος ως σερ Στήβεν Ράνσιμαν, είναι ένας από τους γνωστότερους Άγγλους ιστορικούς. Πρόκειται πιθανότατα για τον γνωστότερο βυζαντινολόγο του 20ού αιώνα.
Ζωή
Γεννήθηκε στο Νορθούμπερλαντ στις 7 Ιουλίου 1903. Ο παππούς του ήταν Λόρδος Ράνσιμαν και ο πατέρας του ο υποκόμης Ράνσιμαν του Ντόξφορντ, ο ίδιος όμως ως δευτερότοκος γιος δεν κληρονόμησε κανέναν από τους οικογενειακούς τίτλους. Λέγεται ότι σε ηλικία 5 ετών μιλούσε και διάβαζε ελληνικά και λατινικά. Κατά τη διάρκεια των σπουδών και των μελετών του έμαθε αρκετές από τις δυτικές γλώσσες, καθώς και Αραβικά, Περσικά, Τουρκικά, εβραϊκά, συριακά, αρμενικά και γεωργιανά για τη μελέτη των πηγών της Μεσαιωνικής ιστορίας. Το 1921 εισήλθε στο Trinity College του Καίμπριτζ, για σπουδές στην Ιστορία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του άρχισε να ταξιδεύει, εκμεταλλευόμενος την περιουσία που κληρονόμησε από τον παππού του. Το διάστημα 1942-1945 υπήρξε καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας και Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Χάρη στην έρευνα που έκανε την περίοδο αυτή στην Τουρκία δημοσίευσε το διάστημα 1951-1954 σε 3 τόμους το μνημειώδες έργο του για την Ιστορία των Σταυροφοριών. Στα χρόνια που ακολούθησαν δημοσίευσε πληθώρα έργων για την ιστορία του Βυζαντίου και των γειτόνων του, σε όλο το εύρος από τη Συρία μέχρι τη Σικελία. Στην προσωπική του ζωή ο Ράνσιμαν παρέμενε ένας παλιομοδίτης εκκεντρικός Άγγλος αριστοκράτης, που ασχολούνταν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό με τον αποκρυφισμό. Μνημειώδης είναι ο θαυμασμός που εξέφραζε για την Ορθοδοξία. Διατηρούσε επίσης στενές σχέσεις με τις κυριότερες αριστοκρατικές οικογένειες της Ευρώπης. Λίγο καιρό πριν πεθάνει ασπάστηκε την Ορθοδοξία, βαπτιζόμενος στο Άγιο Όρος. Πέθανε στο Ράντγουέη του Γουώργουικσάιρ την 1η Νοεμβρίου 2000.
Το συγγραφικό του έργο
The First Bulgarian Empire (1930)
Byzantine Civilization (1933) (Βυζαντινός Πολιτισμός, μτφρ. Δέσποινα Δετζώρτζη, εκδ. Γαλαξίας)
A History of the Crusades: 3 τόμοι, The First Crusade and the Foundation of the Kingdom of Jerusalem (1951-1954)
The Eastern Schism: A Study of the Papacy and the Eastern Churches in XIth and XIIth Centuries (1953)
The Sicilian Vespers: A History of the Mediterranean World in the Later Thirteenth Century (1958)
The White Rajahs (1960)
The Fall of Constantinople 1453 (1965)
The Great Church in Captivity (1968)
The Last Byzantine Renaissance (1970)
The Orthodox Churches and the Secular State (1972)
Byzantine Style and Civilization (1975)
The Byzantine Theocracy (1977)
Βραβείο Ράνσιμαν
Ο σύλλογος Anglo-Hellenic League απονέμει κάθε χρόνο τα βραβεία Ράνσιμαν προς τιμήν του Στήβεν Ράνσιμαν, σε συγγραφείς βιβλίων στην αγγλική γλώσσα, για βιβλία σχετικά με την Ελλάδα.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

GIUSEPPE PIAZZI - ΤΖΙΟΥΖΕΠΕ ΠΙΑΤΣΙ

Τζιουζέπε Πιάτσι
Ο Τζιουζέπε Πιάτσι (Giuseppe Piazzi, 7 Ιουλίου 1746 - 22 Ιουλίου 1826) ήταν Ιταλός αστρονόμος και μοναχός, ιδρυτής και πρώτος διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Παλέρμο στη Σικελία. Γεννήθηκε στη Βαλτελίνα της Λομβαρδίας και πέθανε στη Νάπολη. Είναι γνωστός κυρίως επειδή ανακάλυψε, την 1η Ιανουαρίου του 1801, τον πρώτο αστεροειδή, τη Δήμητρα, ανοίγοντας έτσι ένα νέο κεφάλαιο στην Αστρονομία. Το 1923 ο χιλιοστός αστεροειδής που πήρε αύξοντα αριθμό ονομάσθηκε 1000 Πιάτσια (1000 Piazzia) προς τιμή του. Πιο πρόσφατα, ένα μυστηριώδες λευκό σημείο πάνω στον αστεροειδή Δήμητρα, που πιθανόν είναι κρατήρας, ονομάστηκε ανεπίσημα «Πιάτσι».
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

FREDERIC CHOPIN - ΦΡΕΝΤΕΡΙΚ ΣΟΠΕΝ

Φρεντερίκ Σοπέν
(1 Μαρτίου 1810 - 17 Οκτωβρίου 1849)
Γεννήθηκε στη Βαρσοβία από Πολωνίδα μητέρα και Γάλλο πατέρα, ο οποίος δίδασκε στην Πολωνία τη γαλλική γλώσσα. Ήδη σε ηλικία οκτώ ετών έδωσε ο Σοπέν δημόσια κοντσέρτα για πιάνο. Στα είκοσι χρόνια του ήταν παγκόσμια γνωστός ως βιρτουόζος πιανίστας. Μετά την επανάσταση του 1830 στην Πολωνία εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου σύντομα συνδέθηκε με άλλους διάσημους καλλιτέχνες (Μπερλιόζ, Μπαλζάκ, Λίστ κ.ά.) αλλά και με μία ποιήτρια που παρουσιαζόταν με το αντρικό όνομα Γεώργιος Σάνδης (George Sand, πραγματικό όνομα Aurore Dupin). Αυτές και άλλες γνωριμίες τού άνοιξαν τις πόρτες στα σαλόνια του Παρισιού. Το χειμώνα του 1838 εγκαταστάθηκε με τη Σάνδη στην ισπανική Μαγιόρκα, λόγω φυματιώσεως. Το τελευταίο του ταξίδι ως βιρτουόζος πραγματοποίησε ο Σοπέν στην Αγγλία το 1848, ήδη ανεπανόρθωτα άρρωστος. Ένα χρόνο μετά πέθανε!
Ο Σοπέν συνέθεσε αποκλειστικά έργα για πιάνο, κοντσέρτα, σονάτες, πρελούδια, βαλς, μπαλάντες, εμπνεύσεις, σπουδές κ.ά. τα οποία είναι επηρεασμένα από την πολωνική πατρίδα του και συνδυάζει σ' αυτά πνευματικότητα και έντονα συναισθηματική εκφραστικότητα με ρομαντική ευαισθησία και ανάλαφρη διάθεση. Το πιανιστικό στιλ του Σοπέν, μαζί με αυτό των Λιστ και Ραχμάνινωφ, επηρέασε τη μουσική ζωή και τους συνθέτες μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.
ΑΠΟ ΤΟ http://sfrang.com

TREATY OF LONDON (1827) - Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ (1827)

Συνθήκη του Λονδίνου (1827)
Στη συνθήκη του Λονδίνου της 6 Ιουλίου 1827 οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), παρακινούμενες από την επιθυμία ενίσχυσης της επιρροής τους στα Βαλκάνια, αποφάσισαν την ειρήνευση στην Ελλάδα, προτείνοντας παράλληλα στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ την παραχώρηση ανεξαρτησίας στους Έλληνες. Ήταν μία απόφαση που άλλαξε ουσιαστικά τα δεδομένα του ελληνικού ζητήματος και οδήγησε τελικά στην ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Η επανάσταση, ωστόσο, δεν είχε ακόμη τελειώσει, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέρριψε τη Συνθήκη. Η οριστική ανεξαρτησία του νέου ελληνικού κράτους παγιώθηκε δυόμισι χρόνια αργότερα, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

''ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Τα φιλαράκια
Σατιρική σειρά 12 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 το Σάββατο 2 Ιανουαρίου 1988
Παραγωγή των Στάθη Μίχα – ΟΣΚΑΡ Τ.V.
Σενάριο του Λευτέρη Καπώνη
Σκηνοθεσία του Γιώργου Σκαλενάκη
Ηθοποιοί Δημήτρης Πιατάς (Μπάμπης), Ηλίας Λογοθέτης (Μήτσος), Ελένη Φιλίνη (Μαίρη)
…Εύθυμες αυτοτελείς περιπέτειες και κομπίνες δυο διαρρηκτών που πιστεύουν στις αξίες της προηγούμενης γενιάς του ….υποκόσμου και αρνούνται να εργαστούν θεωρώντας πως πάντα υπάρχουν στον κόσμο αρκετά κορόιδα για να θρέφουν λίγους έξυπνους….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

LOUIS PASTEUR - ΛΟΥΙ ΠΑΣΤΕΡ

Λουί Παστέρ
Εάν έπρεπε κανείς να επιλέξει τους μεγαλύτερους ευεργέτες της ανθρωπότητας, ο Λουί Παστέρ θα ήταν σίγουρα ανάμεσά τους.
Έλυσε το μυστήριο πολλών λοιμωδών ασθενειών, αποδίδοντας τις αιτίες τους σε μικρόβια, και συνέβαλε στη δημιουργία των πρώτων εμβολίων. Κατέρριψε τον ευρέως διαδομένο μύθο της αυτόματης γένεσης, θέτοντας τα θεμέλια για την σύγχρονη βιολογία και βιοχημεία. Περιέγραψε επιστημονικά τα φαινόμενα της ζύμωσης και της αποσύνθεσης. Το έργο του αποτέλεσε το εφαλτήριο πολλών κλάδων της επιστήμης και ο ίδιος υπήρξε ο πρωτεργάτης για μερικές από τις πιο σημαντικές θεωρητικές αρχές και πρακτικές εφαρμογές της σύγχρονης επιστήμης.
Γεννήθηκε στο Ντολ της ανατολικής Γαλλίας, στις 27 Δεκεμβρίου 1822 και πέθανε στις Σέβρες στις 28 Σεπτεμβρίου 1895. Ο πατέρας του ήταν φτωχός βυρσοδέψης που μετακόμισε στο Αρμπουά όταν ο γιος του ήταν δύο μηνών. Κατά τα μαθητικά του χρόνια, προτιμούσε να αφιερώνει τον χρόνο του στο ψάρεμα και στη ζωγραφική. Για ένα διάστημα μάλιστα φαινόταν ότι θα ακολουθούσε το επάγγελμα του ζωγράφου. Τελικά, πήρε το απολυτήριό του στο Μπεσανσόν και στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει στην Ecole Normale Superieure.
Η πρώτη εργασία του αφορούσε τους κρυστάλλους. Όταν ο Μίτσερλιχ ανακοίνωσε ότι δύο τρυγικά οξέα, ίδια σε χημικές ιδιότητες και κρυσταλλική μορφή, αντιδρούσαν διαφορετικά, ο Παστέρ απέδειξε ότι οι κρύσταλλοι στην πραγματικότητα ήταν διαφορετικοί και εξήγησε την ανακολουθία.
Με τη μελέτη του στους κρυστάλλους κατέδειξε ότι η ανόργανη ύλη είναι συμμετρική κατά την κρυσταλλοποίησή της, σε αντίθεση με όλα τα οργανικά προϊόντα τα οποία είναι ασύμμετρα. Συμπέρανε ότι κάποια μεγάλη βιολογική αρχή κρυβόταν κάτω από αυτό. Ως αποτέλεσμα της ανακάλυψης του, έγινε καθηγητής φυσικής (1848) στο Λύκειο της Ντιζόν. Τρεις μήνες αργότερα, έγινε αναπληρωτής καθηγητής χημείας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και καθηγητής το 1852. Το 1854, κοσμήτορας και καθηγητής χημείας στο νέο Πανεπιστήμιο της Λιλ. Το 1856, η βρετανική Royal Society τού απένειμε το μετάλλιο Rumford για τις έρευνές του στην πόλωση του φωτός. Το 1857 έγινε διευθυντής επιστημονικών σπουδών στην Paris Ecole Normal, το 1863 καθηγητής γεωλογίας και χημείας στην Ecole des Beaux Arts, το 1867 καθηγητής χημείας στη Σορβόνη, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1889, όταν έγινε διευθυντής στο Ινστιτούτο Παστέρ που ιδρύθηκε προς τιμήν του.
Το επόμενο αντικείμενο ενασχόλησής του υπήρξε η διερεύνηση της ζύμωσης και της αποσύνθεσης, όπου ανακάλυψε ότι και οι δύο διαδικασίες οφείλονται σε ζωντανούς μικροοργανισμούς διαφόρων ειδών. Αυτό τον οδήγησε στην απόρριψη της αυτόματης γένεσης, αποδεικνύοντας ότι ζωή μπορεί να προέλθει μόνο από ζωή. Η έρευνά του πάνω στη ζύμωση ήταν τόσο επιτυχής ώστε η Αυτοκράτειρα Ευγενία τού ζήτησε να αφοσιωθεί στην οργάνωση μεγάλων βιομηχανιών για το καλό της Γαλλίας. Απάντησε ότι θεωρούσε κατώτερο της αξιοπρέπειας για ένα επιστήμονα να αφιερώσει τον χρόνο του στο εμπόριο και ότι ενώ ευχόταν ότι κάποιοι άλλοι θα εκμεταλλεύονταν τις ανακαλύψεις του, ο ίδιος ήθελε να προχωρήσει το επιστημονικό του έργο.
Η φήμη του είχε εξαπλωθεί και η γαλλική κυβέρνηση του ανέθεσε να μελετήσει την ασθένεια των μεταξοσκωλήκων που έπληττε τη χώρα εκείνη την περίοδο. Ο Παστέρ βρήκε ότι οι μεταξοσκώληκες υπέφεραν από δύο ασθένειες και ότι η διάδοσή τους θα μπορούσε να αποφευχθεί με προσεκτικό διαχωρισμό των υγιών μεταξοσκωλήκων από τους άρρωστους.
Αυτό αποτέλεσε και την αρχή της ενασχόλησής του με τις ασθένειες σε ανθρώπους και ζώα. Αφού ανακάλυψε το βακτήριο που προκαλεί τον άνθρακα (μία ασθένεια που είχε κάνει μεγάλες καταστροφές στα βοοειδή της Γαλλίας), βρήκε ότι η βιωσιμότητα του μικροβίου μειωνόταν σε υψηλές θερμοκρασίες και έτσι παρήγαγε μια ήπια μορφή του μικροβίου που θα προστάτευε τα εμβολιασμένα ζώα από τη θανάσιμη εκδοχή του. Στη συνέχεια εντόπισε την αιτία της χολέρας στα πουλερικά και για μία ακόμη φορά κατασκεύασε το αντίστοιχο εμβόλιο για την πρόληψή της.
Η βακτηριολογία είχε κάνει πια τα πρώτα της βήματα και ο Παστέρ συνέχισε τις ανακαλύψεις του. Περιέγραψε τον στρεπτόκοκκο και άλλα είδη παθογόνων μικροβίων, ενώ η εργασία του στη λύσσα τού έφερε παγκόσμια αναγνώριση. Ανίκανος να βρει την αιτία της πάθησης που δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη, κατόρθωσε να δημιουργήσει από τον μυελό των οστών ζώων που είχαν πεθάνει από την ασθένεια, ένα εμβόλιο που θα προστάτευε τους ανθρώπους από τα δαγκώματα των άρρωστων ζώων.
Η θεραπεία συνάντησε πολλές αντιδράσεις. Οι Γερμανοί μιλούσαν σαρκαστικά για «ένα φάρμακο για το οποίο δεν ξέρουμε τίποτα για μία ασθένεια για την οποία ξέρουμε ακόμη λιγότερα». Με τον καιρό, ο Παστέρ δικαιώθηκε. Οι Ρώσοι, που αντιμετώπιζαν πολλά κρούσματα λύσσας, από δαγκώματα άρρωστων λύκων στις στέπες, το θεώρησαν μεγάλη υπηρεσία και ο τσάρος τίμησε τον Παστέρ με προσωπική επίσκεψη. Στη συνέχεια, οι Βρετανοί το βρήκαν θαυματουργό. Ακολούθησαν πολλές χώρες που το υιοθέτησαν. Τέλος, η γερμανική κυβέρνηση εγκαθίδρυσε το Ινστιτούτο Παστέρ και αναγνώρισε την προσφορά της ανακάλυψης.
Από τον Παστέρ δεν έλειψαν οι τιμές. Εκτός από τα μετάλλια Rumford και Copley (1856, 1874), το 1868 η αυστριακή κυβέρνηση του παρέδωσε το ποσό των 10.000 φράγκων για το έργο του στους μεταξοσκώληκες. To 1873, έλαβε από τη γαλλική Société d' Encouragement το ποσό των 12.000 φράγκων. Το 1882, η ρωσική Κοινότητα για την Αγροτική Οικονομία του απένειμε μετάλλιο. Την ίδια χρόνια παρέλαβε το μετάλλιο Albert και το βραβείο Bressa (5.000 φράγκα). Η γαλλική κυβέρνηση του χορήγησε ετήσια σύνταξη 12.000 φράγκων (1874) που το 1883 αυξήθηκε στα 25.000 φράγκα. Επίσης του απονεμήθηκαν όλα τα μετάλλια της Λεγεώνας της Τιμής από τη Ρωσία, τη Δανία, την Ελλάδα, τη Βραζιλία, τη Σουηδία, την Τουρκία, τη Νορβηγία και την Πορτογαλία. Έγινε ξένο μέλος στην βρετανική Royal Society, μέλος στην Γαλλική Ακαδημία και ισόβιος Γραμματέας της Ακαδημίας των Επιστημών. Το εβδομηκοστά του γενέθλια γιορτάστηκαν λαμπρά στις 27 Δεκεμβρίου 1892 και ευχές στάλθηκαν από πολλές χώρες και όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Ο Παστέρ δεν έπαψε ποτέ να είναι βαθιά θρησκευόμενος. Σε όλη του τη ζωή απορούσε με τους επιστήμονες που δεν αναγνώριζαν την ύπαρξη του Δημιουργού μας σε οτιδήποτε μας περιβάλλει. Πέθανε κρατώντας στο χέρι του κομποσκοίνι και αφού άκουσε την ιστορία της ζωής του Αγίου Βιγκεντίου που είχε ζητήσει να του αφηγηθούν, επειδή πίστευε ότι το έργο του, όπως και αυτό του Αγίου Βιγκεντίου, θα μπορούσε να συνεισφέρει για να μειωθούν τα δεινά του ανθρώπου.
ΑΠΟ ΤΟ http://www.focusmag.gr/

''ΦΑΝΗ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Φανή
Κοινωνικό σίριαλ 9 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 τη Πέμπτη 31 Μαρτίου 1989
Παραγωγή και σκηνοθεσία του Χρήστου Παληγιανόπουλου
Σενάριο της Λένας Δουκίδου και Ευγενίας Χριστοπούλου
Ηθοποιοί Πέμη Ζούνη (Φανή), Στάθης Κακαβάς (Θόδωρος), Στέλιος Καλογερόπουλος (Κωνσταντίνος), Γιώτα Φέστα (Λυδία), Νικήτας Τσακίρογλου (Φίλιππος), Ζωρζ Σαρρή (η «μεγάλη»)
…Η Φανή μια ανεξάρτητη γυναίκα και καλή δημοσιογράφος αρνείται τη πρόταση γάμου του Θόδωρου που είναι ο άντρας που αγαπά και από τον οποίο μάλιστα παιδί. Ο λόγος είναι γιατί φοβάται πως ο έρωτας θα την αλλοτριώσει κι έτσι προτιμά να κρατήσει το παιδί, την ανεξαρτησία της και την καριέρα της παρά να μετατραπεί σε μια μικροαστή σύζυγο. Η απόφαση αυτή προκαλεί αντιρρήσεις σε όλους και της δημιουργεί ένα σωρό προβλήματα στη προσωπική και στην επαγγελματική της ζωή, αφού η κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη να δεχθεί μια ανύπαντρη γυναίκα…
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

''ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΥ ΒΡΑΧΟΥ'':ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Το μυστικό του άσπρου βράχου
Διασκευή της νουβέλας του Γ. Μαρή
Αστυνομική σειρά εποχής 12 επεισοδίων διάρκειας 45 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΥΕΝΕΔ τη Παρασκευή 23 Απριλίου 1982
Παραγωγή ΦΑΡΟΣ
Σενάριο του Παύλου Λιάρου
Σκηνοθεσία του Μιχάλη Παπανικολάου
Ηθοποιοί Φαίδων Γεωργίτσης (Αλέξης Ερμόλαος), Όλγα Πολίτου (Τζούλια Χατζησταυρή), Ανέστης Βλάχος (Ισμαήλ), Νίκος Βανδώρος (Πίτερ Χατζησταυρής), Γρηγόρης Βαφιάς, Χριστίνα Φειδάκη
…Στη Θεσσαλία του 19ου αιώνα, ο Αλέξης Ερμόλαος προσλαμβάνεται ως γραμματέας του τσιφλικά Πίτερ Χατζησταυρή, που έχει φήμη σκληρού και βίαιου αφέντη. Έρχεται να αναλάβει τα καθήκοντά του στο απέραντο τσιφλίκι, αλλά από τη πρώτη στιγμή διαπιστώνει πως είναι ανεπιθύμητος, αφού η Τζούλια Χατζησταυρή, γυναίκα του Πίτερ, προσπαθεί να τον πείσει να επιστρέψει στην Αθήνα. Αρνείται και ζητά επίμονα να δει τον τσιφλικά, αλλά ο αρβανίτης σωματοφύλακας Ισμαήλ, πάντοτε του φράζει το δρόμο. Ξαφνικά ένα βράδυ, ο Χατζησταυρής τον καλεί εμπιστευτικά στο δωμάτιό του. Του δίνει χρήματα και ένα μυστηριώδες κιβώτιο και του αναθέτει να τα καταθέσει σε ένα συμβολαιογράφο στη Λάρισα. Ο Αλέξης πηγαίνοντας στη Λάρισα, διαπιστώνει πως ο συμβολαιογράφος είναι ανύπαρκτο πρόσωπο και στη συνέχεια συλλαμβάνεται ως δολοφόνος του τσιφλικά που στο μεταξύ βρέθηκε πνιγμένος στο δωμάτιό του. Όλα τα στοιχεία και οι καταστάσεις είναι σε βάρος του και συνηγορούν για τη καταδίκη του, αλλά τελικά σώζεται από την επέμβαση της Τζούλιας, η οποία στη διάρκεια της παραμονής του στο τσιφλίκι, τον είχε ερωτευτεί. Η Τζούλια τρομοκρατημένη από τη βαναυσότητα του άντρα της, τον δηλητηρίαζε σιγά-σιγά, με τη βοήθεια του πιστού της υπηρέτη Ισμαήλ. Ο ερχομός του Αλέξη, καθυστερούσε την ολοκλήρωση του σχεδίου της, μέχρις ότου με τη βοήθεια ενός θείου της που έπαιξε εκείνο το βράδυ το ρόλο του Χατζησταυρή, αποφάσισαν να σκηνοθετήσουν τη συνάντηση του Αλέξη με τον τσιφλικά και να τον παγιδεύσουν φορτώνοντάς του το φόνο…..

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 VIDEO ΑΠΟ tsalk

''ΕΞΩΣΗ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Έξωση
Διασκευή της νουβέλας του Φ. Κονδύλη
Κοινωνική σειρά 6 επεισοδίων διάρκειας 45 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ-2 τη Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 1987
Σενάριο του Φώτη Κονδύλη
Σκηνοθεσία του Νίκου Ξυθάλη
Ηθοποιοί Μπέτυ Βαλάση (Τζίνα), Θόδωρος Κατσαφάδος (Παύλος), Τάσος Ραμσής (Ντίνος), Νίκος Λυκομήτρος (Περικλής), Ηλίας Λογοθέτης (λοχαγός)
…Η Τζίνα, είναι μια πενηντάχρονη γυναίκα ελαφρών ηθών. Μένει σε ένα παλιό διώροφο που αρνείται να δώσει αντιπαροχή και ενοικιάζει δωμάτια σε εργένηδες. Ερωτεύεται παράφορα έναν καινούργιο της νοικάρη και αλλάζει ριζικά την εμφάνισή της με τραγικό φινάλε….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998