Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

ΜΟΥΣΕΙΑ, Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΜΟΥΣΕΙΑ, η κιβωτός του πολιτισμού
Η αρχαία ελληνική λέξη «μουσείον», που σήμαινε ναός των μουσών και
κατεπέκταση των τεχνών, σήμερα δηλώνει τον τόπο, το κτίριο όπου
βρίσκονται συγκεντρωμένες με σκοπό την προστασία και την παρουσίασή
τους στο κοινό, συλλογές έργων τέχνης, αλλά και πολιτιστικά,
επιστημονικά και τεχνολογικά αντικείμενα. Στην κλασική αρχαιότητα και
ειδικά στην Αθήνα ανάγεται η ιδέα της δημιουργίας δημόσιων συλλογών
έργων τέχνης. Σε μια αίθουσα των Προπυλαίων ( στην Ακρόπολη )
βρίσκονταν έργα διάσημων ζωγράφων, απ’ όπου και η ονομασία της
«Πινακοθήκης», που είχε δοθεί στο χώρο αυτό. Στα νεότερα χρόνια
δημιουργήθηκαν μουσεία με συλλογές από πολιτισμούς που έχουν εκλείψει,
μουσεία επιστημών και τεχνολογίας, μουσεία με συλλογές από τη λαϊκή
ζωή –λαογραφικά μουσεία-, μουσεία αφιερωμένα στον κινηματογράφο, το
θέατρο, τη μουσική, την ενδυματολογία, υπαίθρια μουσεία που
παρουσιάζουν τα εκθέματά τους στο φυσικό τοπίο, κ. ά.
Το μουσείο δεν είναι απλά ένας τόπος μνήμης, αλλά ένας ζωντανός
οργανισμός που μας δείχνει τα ίχνη της περιπέτειας του ανθρωπίνου
πνεύματος. Είναι τα θησαυροφυλάκια του παρελθόντος, όπου προβάλλεται η
πορεία ενός λαού. Συμβάλουν στη γνώση του παρελθόντος, διατηρούν την
πολιτιστική κληρονομιά, καλλιεργούν την ιστορική συνείδηση,
αναπτύσσουν την ιστορική σκέψη και κρίση. Τα μνημεία του παρελθόντος
είναι ο τόπος συνάντησης του χθες με το σήμερα. Η άγνοια τους μας
αποκόβει από τον πολιτισμό, που ο χρόνος τον φθείρει και τον σβήνει.
Ο σκοπός του σύγχρονου μουσείου έχει αναθεωρηθεί, το πεδίο δράσης του
έχει διευρυνθεί, έγινε πιο ανοιχτό και εκδημοκρατίστηκε. Η τακτική της
έκθεσης και μόνον αυτής σε ερμητικά κλεισμένες βιτρίνες με
απαγορευτικές πινακίδες και δυσνόητες επεξηγηματικές ταμπέλες των
εκθεμάτων, έχει πλέον ξεπεραστεί. Οι παραδοσιακές λειτουργίες του, της
απόκτησης δηλαδή έργων, καθιέρωσης και νομιμοποίησης, τείνουν να
αντικατασταθούν από άλλες, όπως αυτής της ανταλλαγής εκθέσεων σε
εθνική και διεθνή κλίμακα.
Το μουσείο θα πρέπει να ορίζεται ως ο κατεξοχήν χώρος της
επικοινωνίας, της συνάντησης, της διάδοσης και ως ένα όργανο σκέψης.
Κάτω απ’ αυτή την αρχή θα πρέπει να συνδεθεί το μουσείο με την
εκπαίδευση, ξεκινώντας από τις πρώτες βαθμίδες της. Πρώτη προσπάθεια,
να γίνει το παιδί «φίλος» του μουσείου, να εξοικειωθεί με τα εκθέματά
του με ειδικά προγράμματα, όπου θα μπορεί να αγγίξει, να
πειραματισθεί, να ζωγραφίσει, να παίξει ακόμα. Έτσι μόνο θα μπορέσει
να ανακαλύψει το μαγικό κόσμο του μουσείου, ενώ από την άλλη η
διδακτέα ύλη του σχολείου θα γίνει πιο ζωντανή και η μάθηση πιο εύκολη
με την ψυχαγωγική ξενάγηση. Η φαντασία του παιδιού απελευθερώνεται και
μπορεί να ανασυντάξει τα απομεινάρια του παρελθόντος. Ενθαρρύνεται ο
αυτοστοχασμός και η πνευματική αυτενέργεια.
Στη χώρα μας υπάρχουν πολλά μουσεία, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σ’
όλες σχεδόν τις πόλεις. Πολλά απ’ αυτά, όπως το Βυζαντινό, το Μουσείο
Μπενάκη, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, το Νομισματικό, το Μουσείο
Δίου, το Ναυτικό, το Παιδικό Μουσείο κ. ά. έχουν δημιουργήσει
εκπαιδευτικά προγράμματα, που βοηθούν τους νέους στην κατανόηση της
συμβολικής γλώσσας και του εικαστικού κώδικα των έργων τέχνης. Ακόμα
ταξιδεύουν ανά την Ελλάδα, επισκεπτόμενα και περιοχές που στερούνται
σχετικής υποδομής. Με τις ¨μουσειοσκευές¨, μεταφέρονται τα εκθέματα
μέσα στην ίδια τη σχολική αίθουσα και έρχονται σε άμεση επαφή με τους
μαθητές. Όμως και για τους εκπαιδευτικούς πρέπει να γίνονται σεμινάρια
για την πληρέστερη κατάρτισή τους, ώστε να ευαισθητοποιηθούν σχετικά
με την προσπάθεια ένταξης του «μουσείου» στην εκπαιδευτική διαδικασία,
αφού τα μνημεία μπορούν να συνδεθούν με τα περισσότερα μαθήματα (
Ιστορία, Γεωγραφία, Θρησκευτικά κ. ά. ) και να καλλιεργήσουν
συστηματικά στους μαθητές την αξία του περιεχομένου των μουσείων. Έτσι
θα προκύπτουν πολίτες αισθητικά και ανθρωπιστικά καλλιεργημένοι, που
θα μπορούν να αντιλαμβάνονται και να απολαμβάνουν την ομορφιά και τις
αξίες.
Τέτοιες πρωτοβουλίες και ενέργειες φανερώνουν ότι η κοινωνία στηρίζει
την ύπαρξη των μουσείων και ότι έχει αποκτήσει ένα υψηλό επίπεδο
συνειδητοποίησης της αξίας τους…


                                                                      
               Ν
ικόλαος  Γ. Ζυγογιάννης
       
         Καθηγητής-Συγγραφέας

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

ΒΙΒΛΙΟ, Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ


ΒΙΒΛΙΟ , η πορεία του στο χρόνο
Γράφει ο Νίκος Ζυγογιάννης


«Δεν θα βρεθεί κανένα πλοίο για να ταξιδέψει
σαν το βιβλίο και να πας στα μακρινά τα ξένα,
μητ' άλογο σβέλτο πολύ να το καβαλικέψεις,
σαν μια σελίδα ποίησης με λόγια φτερωμένα.
Τέτοιο ταξίδι ανέξοδο και το φτωχό συμφέρει,
δεν του γυρεύουν διόδια και ναύλα δεν χρωστάει.
τόσο λιτό, κι όμως παντού το νου μας μεταφέρει.
το μέσο αυτό που ταξιδιώτες όλους μας χωράει.»
Έμιλυ Ντίκινσον (από τους πιο αναγνωρισμένους και αντιπροσωπευτικούς Αμερικανούς ποιητές του 19ου αιώνα)

Πρωταρχικό και διαχρονικό βοήθημά, του ανθρώπου, στην επίπονη διαδικασία πνευματικής ολοκλήρωσης, αποτελεί το βιβλίο. Ετυμολογικά η λέξη βιβλίο προέρχεται από τον αρχικό τύπο βυβλίον παράγωγο της λέξης βύβλος από το όνομα της φοινικικής πόλης Βύβλου.
Το βιβλίο πρωτοεμφανίζεται στους Σουμέριους και άλλους λαούς της Μεσοποταμίας με τη μορφή πήλινων πλακών. Το πιο γνωστό από τα κείμενα των πλακών αυτών είναι το αρχαιότερο έπος που ξέρουμε "Το έπος του Γκιλγκαμές"

Ο πάπυρος, η επόμενη γραφική ύλη, μοιάζει με χαρτί, προέρχεται από το ομώνυμο φυτό και μεγαλώνει στις όχθες του Νείλου. Χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους Αιγυπτίους, Έλληνες και Ρωμαίους. Τα "βιβλία" από πάπυρο ήταν φτιαγμένα σε μορφή ρολού, με μήκος 40 μέτρων. Τα προβλήματα, όμως, αντοχής στο χρόνο και στην υγρασία, η αδυναμία παραγωγής πολλών αντιτύπων και ευδοκίμησης του φυτού σε πολλά μέρη του αρχαίου κόσμου οδήγησαν στην υιοθέτηση ενός άλλου υλικού ως μέσου καταγραφής του λόγου.

Η περγαμηνή χρησιμοποιήθηκε κυρίως από τους Εβραίους και τους Πέρσες στην αρχή. Φτιαγμένη από δέρματα ζώων, είχε εξαιρετική αντοχή στο χρόνο.

Ο κώδικας (codex) Από τον 4ο αιώνα μ.Χ κάνει την εμφάνισή του, από φύλλα παπύρου ή περγαμηνής διπλωμένα στη μέση και ραμμένα σε ξύλινες πλάκες και αντικαθιστά το σχήμα του κυλινδρικού βιβλίου. Τη μεσαιωνική εποχή στην Ευρώπη (5ος με 15ος αιώνας μ.Χ.) τα βιβλία, θρησκευτικού περιεχομένου και αντιγραφές κλασικών αρχαίων έργων, είναι ακόμα χειρόγραφα. Χαρακτηριστικά τους: η εντυπωσιακή λεπτομέρεια των εικονογραφήσεων και η καλλιγραφική δεινότητα των αντιγραφέων .
Στην Ευρώπη η εκτύπωση βιβλίων χρησιμοποιώντας ξύλινα στοιχεία άρχισε γύρω στο 14ο αιώνα, μια γνώση που αποκτήθηκε από την επαφή με τους ανατολικούς λαούς. Τα πρώτα τέτοια βιβλία ήταν θρησκευτικού κυρίως περιεχομένου με ελάχιστο κείμενο αλλά πλούσια εικονογράφηση Ο Γουτεμβέργιος είχε τυπώσει τη βίβλο ανάμεσα στο 1452 και στο 1454 και θεωρείται ως το πρώτο ευρωπαϊκό βιβλίο Το βιβλίο έγινε για πρώτη φορά προσιτό στο ευρύ κοινό.
Κατά τη Βιομηχανική επανάσταση (19ος - 20ος αιώνας), η παραγωγή του   βιβλίου γνωρίζει μια νέα τεράστια άνθηση. Δημιουργούνται αναρίθμητες Βιβλιοθήκες  Το βιβλίο είναι πια κάτι προσιτό σε όλους και όχι είδος πολυτελείας ή επίδειξης της κοινωνικής θέσης. Προσφέρει σημαντική υπηρεσία στην εκπαίδευση και στον πολιτισμό Κατά τον Συκουτρή, το βιβλίο δεν συμβάλλει στον πολιτισμό• είναι πολιτισμός
Σύγχρονη εποχή: Σήμερα η επανάσταση της πληροφορικής με το ηλεκτρονικό βιβλίο e-book, απείλησε το έντυπο βιβλίο ως μέσο επικοινωνίας και διάδοσης ιδεών. Αλλά και γενικότερα το αναγνωστικό κοινό παρουσιάζεται περιορισμένο. Σε άρθρο της εφημερίδας «Καθημερινή» (10/7/2011) το ποσοστό των ανθρώπων που διαβάζουν συστηματικά στη χώρα μας είναι 8% εδώ και χρόνια. Επίσης, υπάρχει μείωση της συνολικής βιβλιοπαραγωγής κατά 20% μεταξύ του 2008-2010. Η ταχύτητα πρόσβασης στο Διαδίκτυο, ο ανύπαρκτος όγκος – πέραν της συσκευής ανάγνωσης (e-book) -καθώς και οι δυνατότητες που έχει είναι μερικά μόνο από τα δελεαστικά πλεονεκτήματα του ηλεκτρονικού βιβλίου. Όμως, το έντυπο βιβλίο επιζεί.Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις το βιβλίο έχει μεγαλύτερη διάδοση και απήχηση στο κοινό. Οι λόγοι είναι πρακτικοί και συναισθηματικοί. Κανείς δεν μπορεί να συγκρίνει τη μυρωδιά του χαρτιού του ολοκαίνουριου  τυπωμένου βιβλίου και την αίσθηση που αφήνει το γυαλιστερό εξώφυλλο. Επίσης, στην ανάγνωση του βιβλίου μετέχουν όλες οι αισθήσεις του ανθρώπου. Κατά κάποιο τρόπο, η ανάγνωση δεν είναι μόνο μια πνευματική διεργασία, αλλά και σωματική. Ακόμα και ο τρόπος τοποθέτησης των βιβλίων στη βιβλιοθήκη καταδεικνύει το πώς θέλουν οι αναγνώστες να τους αντιλαμβάνονται οι γύρω τους Το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ Α.Ε.), υπεύθυνο για τις υπηρεσίες internet στα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα στην Ελλάδα, δημοσιοποίησε έρευνα για τη στάση των φοιτητών απέναντι στο ηλεκτρονικό σύστημα διανομής έντυπων συγγραμμάτων "Εύδοξος" και στην προοπτική τα συγγράμματα να είναι ηλεκτρονικά. Η έρευνα ξεκίνησε στις 19 Ιανουαρίου 2011 και ολοκληρώθηκε στις 15 Φεβρουαρίου. Το 81,51% των φοιτητών δείχνει προτίμηση στο έντυπο βιβλίο έναντι του ηλεκτρονικού Το 65,90% των φοιτητών αναφέρει ότι ένα από τα σημαντικότερα μειονεκτήματα χρήσης του ηλεκτρονικού βιβλίου είναι ότι είναι κουραστικό στην ανάγνωσηΑπό αυτή την πάλη έντυπου-ηλεκτρονικού βιβλίου, η παράλληλη χρήση και εξέλιξη θα είναι το αποτέλεσμα, με την προϋπόθεση, βέβαια, της διαφύλαξης της ποιότητας του έντυπου βιβλίου. Ακόμα, η εύκολα και γρήγορα προσβάσιμη γνώση που προσφέρει το διαδίκτυο αποτελεί απειλή, ιδιαίτερα για μαθητές, αφού είναι σκόρπιες οι πληροφορίες και πολλές φορές χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση. Γι΄ αυτό, απαιτείται συνεπικουρική χρήση του έντυπου και ηλεκτρονικού βιβλίου, ώστε να αυξάνεται η αποτελεσματικότητα και των δυο. Ιδιαίτερα, στο χώρο της εκπαίδευσης επιβάλλεται  ο συμπληρωματικός ρόλος του ψηφιακού βιβλίου σε συνδυασμό με το καλό, παραδοσιακό, έντυπο εγχειρίδιο, αλλά και την αποτελεσματική καθοδήγηση του εκπαιδευτικού. Επιπλέον, το τυπωμένο βιβλίο αποτελεί ένα πολιτιστικό αγαθό. Τεράστιες βιβλιοθήκες καταγράφουν τη σοφία αιώνων και αυτά τα βιβλία, όχι μόνο δεν κινδυνεύουν, αλλά αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για μια έγκυρη, εμπεριστατωμένη και ολοκληρωμένη έρευνα. Τέλος, σημαντική είναι, προς την κατεύθυνση της διατήρησης του έντυπου βιβλίου, η προσπάθεια των εκδοτικών οίκων με τη διοργάνωση εκθέσεων τόσο σε εθνικό επίπεδο, όσο και σε διεθνές. Αναφορικά, η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης διοργανώνεται από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), με τη συμμετοχή 200 εκδοτικών οίκων, από την Ελλάδα και 18 άλλες χώρες και εκδηλώσεις με τη συμμετοχή περίπου 100 Ελλήνων και 30 ξένων συγγραφέων· η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου στη Φραγκφούρτη, η μεγαλύτερη του είδους της στον κόσμο με 7000 εκδότες από 100 χώρες και 300.000 επισκέπτες, όπου και η ελληνική αντιπροσωπεία δίνει το παρόν.
Πηγές
1. http://www.cetl.elemedu.upatras.gr/proc2/proceedings/2-1163.pdf Έντυπο ή ηλεκτρονικό βιβλίο Α. Ξανθόπουλος
3.  http://www.eanagnostis.gr/2011/03/ereuna-foitetes-elektronika-suggrammata.html Ηλεκτρονικός Αναγνώστης eAnagnostis.gr - Ένα blog για τους e-readers και τα e-books
4. http://archive.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=617777 Έντυπο και ηλεκτρονικό βιβλίο Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/05/201 ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΑΡΔΑΝΟΥ*
6. http://www.menandros.gr/product.asp?catid=46 Tο Eυαγγέλιον «Xρυσοίς Γράμμασιν» ΣΩTHPHΣ KAΔAΣ

8. http://pacific.jour.auth.gr/emmeis/?p=7200Το δίλημμα… Ηλεκτρονικό ή έντυπο βιβλίο;Σύνταξη: Θανάσης Καπουράνης

9. http://www.academia.edu/2970292/_Έντυπο ή ηλεκτρονικό βιβλίο; Η παιδαγωγική σημασία του διλήμματος Κων/νος Μαλαφάντης
10. http://zeronews.gr/index.php/politismos Από τον Ανδρέα Ι. Σιδέρη

                                                                                                                                                                                               ΝΙΚΟΛΑΟΣ Γ.ΖΥΓΟΓΙΑΝΝΗΣ
                                                                                                                                                                                                    Καθηγητής-Συγγραφέας

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

DIETRICH ECKART - ΝΤΙΤΡΙΧ ΕΚΑΡΤ

Ο Ντίτριχ Έκαρτ (23 Μαρτίου 1868 - 26 Δεκεμβρίου 1923) ήταν Γερμανός δημοσιογράφος, φίλος και σημαντικός σύντροφος του Αδόλφου Χίτλερ, τον οποίο βοήθησε στην άνοδό του.
Ο Έκαρτ γεννήθηκε στο Νόιμαρκτ στο Άνω Παλατινάτο της Γερμανίας. Αφού εγκατέλειψε τις σπουδές Ιατρικής που πραγματοποιούσε στο Μόναχο, μεταβαίνει το 1899 στο Βερολίνο, όπου αποτυγχάνει σαν ποιητής και δραματουργός. Το 1913 επιστρέφει στο Μόναχο. Εκεί γίνεται μέλος της ακροδεξιάς "Εταιρείας της Θούλης" (Thule-Gesellschaft), για την οποία γράφει και δημοσιεύει άρθρα με ακροδεξιό και αντισημιτικό περιεχόμενο.
Το σύνθημα των Ναζί "Ξύπνα Γερμανία!" (Deutschland erwache!) είναι δική του επινόηση. Το 1920 γίνεται συντάκτης της κομματικής εφημερίδας του Χίτλερ "Λαϊκός Παρατηρητής". Ενάμιση μήνα μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Χίτλερ παθαίνει συγκοπή και πεθαίνει στο Μπερχτεσγκάντεν στις 26 Δεκεμβρίου του 1923.
Το 1924 ο Χίτλερ δημοσιεύει το βιβλίο του "Mein Kampf", το οποίο αφιερώνει στον Ντίτριχ Έκαρτ. Το 1936 τον τιμά δίνοντας το όνομά του σε μία εγκατάσταση του Ολυμπιακού Σταδίου του Βερολίνου.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

JORG LANZ VON LIEBENFELS - ΓΙΕΡΓΚ ΛΑΝΤΖ ΦΟΝ ΛΙΜΠΕΝΦΕΛΣ

Ο Γιέργκ Λαντζ φον Λίμπενφελς (γερμ. Jörg Lanz von Liebenfels) (* 19 Ιουλίου 1874 στη Βιέννη, † 22 Απριλίου 1954 στη Βιέννη, ψευδώνυμο του Αδόλφου Ιωσήφ Λαντζ) ήταν Αυστριακός φυλετικός ιδεολόγος, αποκρυφιστής συγγραφέας και πρωτεργάτης της ναζιστικής ιδεολογίας στις αρχές του 20ού αιώνα.
Από το 1893 μέχρι το 1899 ο Λίμπενφελς είναι μέλος του ρωμαιοκαθολικού μοναχικού τάγματος των κιστερκιανών. Αφού τον αποκλείουν οι κιστερκιανοί, δημοσιεύει το 1904 ένα βιβλίο με τίτλο "Θεοζωολογία - Η επιστήμη των σοδομικών πιθηκοειδών και του θεϊκού ηλεκτρονίου" . Σε αυτό το βιβλίο υποστηρίζει τη ριζοσπαστική φυλετική πολιτική, δηλαδή, μεταξύ άλλων, την αποστείρωση των "κατωτέρων φυλών", την αυστηρή υποταγή της γυναίκας στον άριο άνδρα, όπως και την ευγονική τελειοποίηση της άριας φυλής μέσω γυναικών και «γαλανόματων ξανθών βοηθών» σε «μοναστήρια καλλιέργειας».
Ως μαθητής του αριοσοφιστή Γκουίντο φον Λιστ, ο Λίμπενφελς ιδρύει το 1905 την Εταιρεία Λιστ και το 1907 το Τάγμα του Νέου Ναού (Ordo Novi Templi), επηρεασμένο από την αποκρυφιστική παραφιλολογία σχετικά με τους Ιππότες του Ναού. Σκοπός αυτών των οργανώσεων είναι «η προώθηση της φυλετικής συνείδησης μέσω γενεαλογικής και φυλετικής μελέτης, καλλιστείων και ίδρυσης φυλετικών νησίδων του μέλλοντος σε υποανάπτυκτα μέρη του κόσμου».
Το 1905 δημοσιεύει τα πρώτα τεύχη του περιοδικού Οστάρα. Παρουσιάζει εκεί ένα είδος διεστραμμένου χριστιανισμού, όπου ο Χριστός διακηρύττει τη φυλετική καθαρότητα, οι άγγελοι είναι φυλετικά-βιολογικά ανώτερα πλάσματα και η Δευτέρα Παρουσία σημαίνει την τελική μάχη μεταξύ των άριων (άνθρωποι ξανθοί και γαλανομάτες) και των «ζωάνθρωπων» (έγχρωμοι και Εβραίοι). Η θρησκευτική αυτή θεωρία αποσκοπεί στην ενθάρρυνση των αντισημιτών, δίνοντάς τους ένα είδος θρησκευτικής βάσης. Για μία περίοδο τα περιοδικά αυτά διαβάζονται από 10.000 συνδρομητές (όπως αναφέρει ο ίδιος ο Λίμπενφελς). Σε αυτούς ανήκει και ο Ντίτριχ Έκαρτ, ο οποίος στις δεκαετίες του 1910 και 1920 θα είναι ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του Χίτλερ.
Ο Λίμπενφελς αναπτύσσει μεγάλους καταλόγους με μέτρα απόκρουσης των «φυλετικά κατώτερων». Με τον τρόπο αυτό προσχεδιάζει την πολιτική των SS όπως και του χιτλερικού καθεστώτος που θα ακολουθήσει χρόνια μετά.
Στο Mein Kampf ο Χίτλερ γράφει μεταξύ άλλων: «Με την αντίσταση κατά του Εβραίου αγωνίζομαι για το έργο του Κυρίου».
Με τα λόγια αυτά ο Χίτλερ φανερώνει τις επιρροές του από τον φον Λίμπενφελς.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

GUIDO VON LIST - ΓΚΟΥΙΝΤΟ ΦΟΝ ΛΙΣΤ

Ο Γκουίντο φον Λιστ (* 5 Οκτωβρίου 1848 στη Βιέννη, † 17 Μαΐου 1919 στο Βερολίνο) ήταν Αυστριακός αποκρυφιστικός συγγραφέας και ιδρυτής της αριοσοφίας.
Ήταν επηρεασμένος από τα γραπτά του Αρθούρου ντε Γκομπινώ και της Έλενα Μπλαβάτσκυ. Πίστευε στην ύπαρξη της «διεθνούς συνωμοσίας» των Εβραίων, η οποία αποτελούσε κίνδυνο για αυτό που πίστευε ότι είναι η άρια φυλή. Εκτός αυτού, πίστευε στη μαγική δύναμη των ρουνών. Και οι δύο αυτές «απόψεις» ήταν δημοφιλείς στη Δυτική Ευρώπη του 19ου αιώνα. Αναλόγως, οι αντιλήψεις του ήταν αποδεκτές από πολυάριθμες προσωπικότητες της εποχής του, όπως από τον «φυλετικό φιλόσοφο» Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν. Ένας από τους ιδεολογικούς του υποστηρικτές και διαδόχους ήταν ο Γιέργκ Λαντζ φον Λίμπενφελς. 
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

WALTHER VON BRAUCHITSCH - ΕΡΙΧ ΦΟΝ ΜΠΡΑΟΥΧΙΤΣ

Ο Έριχ Άλφρεντ Χέρμαν Βάλτερ φον Μπράουχιτς (Erich Alfred Hermann Walther von Brauchitch, 4 Οκτωβρίου 1881- 18 Οκτωβρίου 1948) ήταν Γερμανός στρατιωτικός.

Προερχόταν από πρωσική αριστοκρατική οικογένεια που είχε μεγάλη στρατιωτική παράδοση. Το 1912 διορίστηκε στο Γενικό Επιτελείο όπου και υπηρέτησε σε όλη τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά την ανακωχή αποστρατεύθηκε. Όταν, όμως, ο γερμανικός στρατός αναδιοργανώθηκε, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ο Μπράουχιτς επανήλθε στην Ράιχσβερ με τον βαθμό του ταγματάρχη. Το 1922 διορίσθηκε αρχηγός της Διεύθυνσης Πυροβολικού στο Υπουργείο των Στρατιωτικών και το 1930 προήχθη σε συνταγματάρχη και τοποθετήθηκε επικεφαλής της στρατιωτικής εκπαίδευσης. Το 1931 προήχθη σε υποστράτηγο και ανέλαβε Αρχηγός του Γερμανικού Πυροβολικού και δύο χρόνια αργότερα ανέλαβε Στρατιωτικός Διοικητής της Ανατολικής Πρωσίας. Να σημειωθεί ότι η Συνθήκη απαγόρευε την κατοχή κανονιών μεγάλου διαμετρήματος στην Ράιχσβερ.
Λόγω του θαυμασμού του απέναντι στον Χίτλερ, γρήγορα κέρδισε την εμπιστοσύνη του Γερμανού δικτάτορα. Έτσι, το 1937 διορίστηκε Στρατιωτικός Διοικητής της περιοχής της Λειψίας και το 1938 Αρχηγός του Γερμανικού Στρατού και μέλος του μυστικού συμβουλίου της Εξωτερικής Πολιτικής. Ο Μπράουχιτς ηγήθηκε προσωπικά των στρατευμάτων που κατέλαβαν την Αυστρία (Άνσλους) το 1938 και αργότερα τη Σουδητία και την Τσεχοσλοβακία. Όταν ο Χίτλερ αποφάσισε να εισβάλει στη Πολωνία, τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Μπράουχιτς, έχοντας τη θέση του Αρχηγού του Επιτελείου της Βέρμαχτ, ανέλαβε και έφερε σε πέρας την επιχείρηση σε 19 ημέρες. Το ίδιο συνέβη και στην Γαλλία και τις Κάτω Χώρες την άνοιξη του 1940. Έπειτα από αυτές τις επιτυχίες, στις 19 Ιουλίου του 1940, ο Μπράουχιτς ονομάσθηκε στρατάρχης.
Το 1941 ο Μπράουχιτς ηγήθηκε των γερμανικών επιχειρήσεων στα Βαλκάνια και στη συνέχεια στην ΕΣΣΔ με ομολογουμένως απρόβλεπτη βραδύτητα (εποχιακά). Έτσι, λόγω της αποτυχίας της Βέρμαχτ, της οποίας ηγείτο, να καταλάβει τη Μόσχα, εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση. Τη θέση του ανέλαβε ο ίδιος ο Χίτλερ, ο οποίος έκτοτε (20 Δεκεμβρίου του 1941) ανέλαβε και την ηγεσία όλων των γερμανικών στρατευμάτων.
Ο Βάλτερ φον Μπράουχιτς συνελήφθη από τα συμμαχικά στρατεύματα μετά την κατάρρευση της Ναζιστικής Γερμανίας και πέθανε στις 18 Οκτωβρίου του 1948 στο βρετανικό νοσοκομείο του Αμβούργου, στο οποίο βρισκόταν κρατούμενος ως υπόδικος εγκληματίας πολέμου.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

FRANCESCO SOLIMENA - ΦΡΑΝΤΣΕΣΚΟ ΣΟΛΙΜΕΝΑ

Φραντσέσκο Σολινέμα

Ο 
Φραντσέσκο ΣολινέμαΝάπολη (16571747), ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας. Επηρεάστηκε κυρίως από την τεχνοτροπία του Λούκα Τζαρτζάνο και επηρέασε σημαντικά τον Ματτία ΠρέτιΣημαντικότερα έργα του θεωρούνται οι τοιχογραφίες του ναού του Αγίου Παύλου της Νάπολης καθώς και η τοιχογραφία: Το κυνήγι του Ηλιόδωρου στην εκκλησία του Ζεζού Νουόβο
, επίσης στη Νάπολη. Πρόκειται για τοιχογραφίες τεράστιων διαστάσεων με πολλές λεπτομέρειες προσώπων και αντικειμένων.ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ROUSSEAU - ΤΕΟΝΤΟΡ ΡΟΥΣΟ


Τεοντόρ Ρουσό

Ρουσό, Τεοντόρ (Théodore Rousseau, Παρίσι 1812 – Μπαρμπιζόν, Σεν-ε-Μαρν 1867). Γάλλος ζωγράφος.

Φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και ξεκίνησε να ζωγραφίζει τοπιογραφίες στην ύπαιθρο, κάτι που ήταν ιδιαίτερα επαναστατικό για την εποχή εκείνη.
Το 1831 και το 1834 έστειλε στο Σαλόν της γαλλικής πρωτεύουσας πίνακές του, τους οποίους είχε φιλοτεχνήσει στα δάση της Κομπιέν και στις όχθες του Σηκουάνα, αλλά τα έργα του θεωρήθηκαν υπερβολικά ρομαντικά από τους κλασικιστές κριτικούς που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στη Γαλλία, με αποτέλεσμα να μη δεχθούν το 1836 τον πίνακά του "Το κατέβασμα των αγελάδων"(1835, Μουσείο Mesdag, Χάγη) και να συνεχίσουν να απορρίπτουν έργα του για τα επόμενα χρόνια.
Στο μεταξύ, ο Ρουσό αποσύρθηκε απογοητευμένος στο χωριό Μπαρμπιζόν και ξεκίνησε να ζωγραφίζει στο δάσος του Φοντενεμπλό, όπου τον ακολούθησαν αργότερα ο Ζαν Φρανσουά Μιλέ, ο Βιρζίλ Ναρσίζ Ντιάζ ντε λα Πένια, ο Ζιλ Ντιπρέ και άλλοι καλλιτέχνες, που δημιούργησαν το λεγόμενη σχολή της Μπαρμπιζόν (βλ. λ. 
Μπαρμπιζ
όν, σχολή).
Παρά την καλλιτεχνική αξία των έργων του, οι πύλες του παρισινού Σαλόν παρέμειναν ερμητικά κλειστές για τον Ρ. έως την επανάσταση του 1848, ύστερα από την οποία κλήθηκε τον επόμενο χρόνο να εκθέσει τους πίνακές του. 
Η φήμη του άρχισε να εξαπλώνεται και το 1855 στο Διεθνή Έκθεση του Παρισιού του παραχωρήθηκε ολόκληρη αίθουσα, όπου εξέθεσε έργα που είχε φιλοτεχνήσει στο Φοντενεμπλό, στην Οβέρνη και στην Γκρανβίλ, ενώ λίγο πριν από τον θάνατό του, το 1867, ανακηρύχθηκε πρόεδρος της κριτικής επιτροπής για το Σαλόν εκείνης της χρονιάς. Σήμερα, θεωρείται από του κριτικούς πρόδρομος των ιμπρεσιονιστών.
Από το
ygeiaonline

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

MANMOHAN SINGH - ΜΑΝΜΟΧΑΝ ΣΙΝΓΚ

Μανμοχάν Σινγκ

Ο Μανμόχαν Σινχ (मनमोहन सिंह,26 Σεπτεμβρίου 1932)  είναι Ινδός πολιτικός, πρωθυπουργός της Ινδίας από το 2004.
Γεννήθηκε στο Γκα, στο δυτικό Παντζάμπ, στις26 Σεπτεμβρίου του 1932.  Έγινε Πρωθυπουργός της χώρας στις 22 του Μάη 2004 με το Εθνικό Κόμμα του Κογκρέσου. Σιχ στο θρήσκευμα, ο Σινχ έγινε ο πρώτος Πρωθυπουργός της Ινδίας που δεν ανήκει στην πλειοψηφία της κοινότητας των Ινδουιστών. Προσπάθησε να αναμορφώσει την οικονομία της χώρας. Στις 22 Ιουλίου του 2008 η κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης. Υποσχέθηκε ότι θα προωθήσει την αμφιλεγόμενη συμφωνία συνεργασίας στο πυρηνικό πεδίο με τις ΗΠΑ. Η Αντοπολίτευση έκανε λόγο για εξαγορά ψήφων, κάτι που ασπάστηκαν και τα ΜΜΕ.Έπειτα από τη νίκη του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου στις γενικές εκλογές του 2009, ο Σινγκ επαναδιορίστηκε στην πρωθυπουργία στις 22 Μαΐου του 2009 . Έγινε έτσι ο πρώτος πρωθυπουργός της Ινδίας από την περίοδο του Γιαβαχαρλάλ Νεχρού που επέστρεψε στην εξουσία έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει μια ολόκληρη πενταετή θητεία στο αξίωμα.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

LYRE - ΛΥΡΑ

Η λύρα είναι ένα έγχορδο μουσικό όργανο, γνωστό για τη χρήση του στην Κλασική Αρχαιότητα.

Κλασσική Αρχαιότητα
Η λύρα της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Κλασικής Αρχαιότητας συνόδευε την απαγγελία στίχων. Αν και γενικά πιστευόταν ότι την κατασκεύασε πρώτος ο Θεός Απόλλωνας, σύμφωνα με τη μυθολογία, εφευρέτης της θεωρείται ο Θεός Ερμής. Η λύρα της κλασικής αρχαιότητας είναι παρόμοια σε εμφάνιση με μικρή άρπα, αλλά με ορισμένες διαφορές. Αποτελούνταν από το αντηχείο, τους δύο βραχίονες και το ζυγό. Παιζόταν με τα χέρια με χρήση πένας (πλήκτρο), σαν κιθάρα ήσαντούρι, και όχι σαν άρπα. Τα δάκτυλα του ελεύθερου χεριού φιμώνουν τις ανεπιθύμητες συμβολοσειρές στην απήχηση.Αρχικά είχε 7 ή 8 χορδές, η καθεμιά από τις οποίες είχε κι ένα ιδιαίτερο όνομα. Ο ήχος της έμοιαζε με αυτόν της κιθάρας, αν και ήταν ξερός. Αργότερα εμφανίστηκαν και εννιάχορδες λύρες.

Βυζαντινή Περίοδος
Στην περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ο όρος "λύρα" (Λατινικά: lūrā) χρησιμοποιούταν για να περιγράψει ένα αχλαδόμορφο μουσικό όργανο που παιζόταν με δοξάρι, αντίστοιχο του Ραμπάμπ (Rabab) που παιζόταν στον Αραβικό κόσμο της εποχής. O Πέρσης γεωγράφος Ibn Khurradadhbih του 9ου αιώνα, αναφερόμενος στην λεξικογραφική καταγωγή των μουσικών οργάνων της εποχής κατέγραψε την λύρα με δοξάρι (lūrā), μαζί με το εκκλησιαστικό όργανο (urghun), το shilyani (πιθανότατα ένα είδος άρπας), το salandj σαν τα τυπικά όργανα των Βυζαντινών . Όμοια τρίχορδα όργανα με δοξάρι, απόγονοι της βυζαντινής lūrā εξακολοθούν να παίζονται μέχρι σήμερα σε μετα-Βυζαντινές περιοχές, όπως για παράδειγμα, η Γκαντούλκα της Βουλγαρίας, η Κρητική λύρα της Κρήτης και των Δωδεκανήσων, η λύρα της Καλαβρίας Ιταλίας και η Πολίτικη Λύρα ή (Πολίτικος κεμεντζές) στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκία.

Σύνχρονη Εποχή
Μετεξέλιξη της Βυζαντινής λύρας με δοξάρι (lura) είναι οι σύγχρονες αχλαδόσχημες και φυαλόσχημες λύρες που χρησιμοποιούνται σε διάφορες περιοχές των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας και παίζονται με δοξάρι. Ακουστικά, έχουν κάποια ομοιότητα με το βιολί. Διαφορετικός όμως είναι ο τρόπος που κρατείται η λύρα, καθώς δεν ακουμπάει το σκάφος της στον λαιμό/κάτω γνάθο του οργανοπαίκτη όπως το βιολί αλλά ακουμπάει συνήθως στο γόνατο του όταν είναι καθιστός, η στηρίζεται στην κοιλιακή χώρα όταν είναι όρθιος. Στην Ελλάδα, χρησιμοποιείται κυρίως στην Κρήτη (αχλαδόσχημη), τα Δωδεκάνησα, (ιδιαίτερα στη Κάσο και την Κάρπαθο, ενώ στη Ρόδο παιζόταν μέχρι την δεκαετία του '60, για να επανεμφανιστεί πρόσφατα χάρη στην παρουσία του Ροδίτη Γιάννη Κλαδάκη), αλλά και στην βόρεια Ελλάδα. Οι Ρωμιοί της Κωνσταντινούπολης είχαν την πολίτικη λύρα (αχλαδόσχημη) και τέλος οι Πόντιοι χρησιμοποιούν τη φυαλόσχημη λύρα που λέγεται κεμεντζές, ή ποντιακή λύρα.
Οι νεότερες λύρες έχουν 3 χορδές και λόγω του έντονου ακουστικά χαρακτήρα τους, αποτελούν το κύριο όργανο (solo) με συνηθισμένη την συνοδεία άλλων οργάνων, όπως το λαούτο, το νταούλι, τη τσαμπούνα, το μαντολίνο κτλ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ