Το κόμμα «Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία - Ουράνιο Τόξο» της αυτοαποκαλούμενης «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα, εγκαινίασε την Κυριακή 15/11/2009, γραφείο σε κεντρικό δρόμο της Έδεσσας. Πρόκειται για το δεύτερο γραφείο του κόμματος στη Βόρεια Ελλάδα. Η απόφαση αυτή, όπως επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση του κόμματος, εντάσσεται στα πλαίσια της στρατηγικής του "να επεκτείνει τις δραστηριότητές του στην Κεντρική Μακεδονία, όπου διαμένει σημαντικός αριθμός εθνικά Μακεδόνων και ομιλητών της μακεδονικής γλώσσας". Μετά τα επίσημα εγκαίνια του γραφείου στις 15/11 στην Έδεσσα - ή "Voden", σύμφωνα με το Ουράνιο Τόξο, το Κεντρικό Συμβούλιο του Ε.Ε.Σ. πραγματοποίησε συνεδρίαση, στην οποία συμφωνήθηκε η αποστολή επιστολής στον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου, "με σκοπό να ξεκινήσει ο διάλογος μεταξύ της κυβέρνησης και της μακεδονικής μειονότητας.Το γραφείο στην Έδεσσα είναι το δεύτερο του Ε.Ε.Σ. που λειτουργεί στη Βόρεια Ελλάδα. Το πρώτο είχε ανοίξει στις 6 Σεπτεμβρίου 1995 στη Φλώρινα, προκαλώντας τότε έντονες αντιδράσεις, κυρίως λόγω της δίγλωσσης πινακίδας (Φλώρινα-Lerin)......
Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΟΡΗΓΟΣ ΤΩΝ ΧΑΦΙΕΔΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ ΤΟΥ ''ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ''; ΝΕΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΕ Η ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ''ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ''
ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΟΥΡΗΣ
Μανώλης Δουρής
Υπάρχουν ορισμένες υποθέσεις στα εγκληματολογικά χρονικά που παρουσιάζονται τόσο πολύπλοκες και δαιδαλώδεις που δεν είναι ξεκάθαρο αν ο φερόμενος ως δράστης είναι το κτήνος που παρουσιάζουν με ωμότητα τα ΜΜΕ ή το τραγικό θύμα μιας νομικής πλάνης. Ενίοτε και πλεκτάνης. Και βέβαια, η έκδοση απόφασης πρωτοβάθμιου δικαστηρίου δεν αποτελεί πάντοτε αναμφισβήτητη εγγύηση προσέγγισης στην αντικειμενική αλήθεια, με δεδομένο ότι πολλές αποφάσεις εξαφανίζονται στο δεύτερο βαθμό και αναιρούνται στον Άρειο Πάγο.
Μια τέτοια σκοτεινή περίπτωση είναι η πασίγνωστη υπόθεση δολοφονίας του μικρού Νίκου Δουρή.
«Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου το ίδιο μπορεί να έκανε»,«Θα είσαι ελεύθερη να ζήσεις τη ζωή σου, όπως εσύ το ζήτησες μαζί με τον εραστή σου με τον οποίο σκοτώσατε το Νίκο. Πληρώνω το γεγονός ότι δεν σε μαρτύρησα και βρίσκομαι στη φυλακή αν και είμαι αθώος»,«Ο Μανώλης για μένα και για τα παιδιά μου είναι αθώος. Δύο αθώες ψυχές βρίσκονται στο χώμα και οι ένοχοι κυκλοφορούν ελεύθεροι»,«Είμαι ένα μεγάλο κτήνος, αφού κατάφεραν τα χέρια μου με απάνθρωπο τρόπο να κάνουν αυτό που έκαναν. Για μένα δεν έπρεπε να υπάρχει ούτε σωτηρία ούτε λύπηση, μόνο βασανισμός μέχρι να πεθάνω».
Οι παραπάνω φράσεις συνιστούν μερικές μόνο από τις πολλές αντιφάσεις της υπόθεσης που ήρθε στο φως στις 31 Δεκεμβρίου 1993, στο κατώφλι του νέου έτους κι έκανε σκόνη και θρύψαλλα το εορταστικό κλίμα της Πρωτοχρονιάς.
Στο Αστυνομικό Τμήμα της Ερμιόνης στην Αργολίδα προσέρχεται ανάστατος ο ελαιοχρωματιστής Μανώλης Δουρής, οικογενειάρχης με επτά παιδιά, προκειμένου να δηλώσει την εξαφάνιση του μικρού γιου του Νίκου, έξι ετών, ο οποίος έφυγε από το σπίτι στις το απόγευμα της ίδιας μέρας και τελικά δεν επέστρεψε ποτέ.
Οι αστυνομικοί, τα μέλη της οικογένειας και αρκετοί γείτονες βγαίνουν στο δρόμο και αναζητούν τον μικρό για ώρες στην ευρύτερη περιοχή. Ίχνος του πουθενά. Η αγωνία για την τύχη του μικρού φτάνει στα ύψη. Τελικά, ξημερώματα πρωτοχρονιάς ο ίδιος ο πατέρας μαζί με το μεγαλύτερο γιο του βρίσκει το παιδί του νεκρό και εμφανώς κακοποιημένο σωματικά και σεξουαλικά, με το πτώμα να είναι πολύ καλά κρυμμένο σε έναν μαντρότοιχο, πίσω από το σπίτι της οικογένειας. Σίγουρα, σε πρώτη σκέψη μοιάζει περίεργο μέρος για να ψάξει κανείς. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, το παιδί πέθανε από ασφυξία, αφού ο δράστης του έφραξε τις αεροφόρους οδούς, δηλαδή του έκλεισε τη μύτη και το στόμα.
Η πόλη αναστατώνεται από την αγριότητα της πράξης, για πολλές μέρες μετά δεν βλέπει κανείς παιδιά να κυκλοφορούν στο δρόμο μόνα τους. Και μάλιστα, το φαινόμενο επεκτείνεται σε όλη 
την Ελλάδα, όσο τηλεοπτικοί σταθμοί και έντυπα βομβαρδίζουν το κοινό με αίμα και τρόμο.
Στη κηδεία οι γονείς μοιάζουν τραγικές φιγούρες. Ο πατέρας, ειδικά, κλαίει και οδύρεται συνεχώς μπροστά στις κάμερες που είχαν σπεύσει να καλύψουν το γεγονός της ταφής, παρόλο που πλέον δεν αποτελούσε είδηση.
Στο μεταξύ η αστυνομία προσπαθεί να συλλέξει κάθε είδους στοιχεία που θα την οδηγήσουν στο δράστη του εγκλήματος. Εστιάζει τόσο στον τόπο που βρέθηκε το παιδί, που ενδεχομένως να ήταν ο τόπος της τέλεσης του εγκλήματος, όσο και στις καταθέσεις πολλών και διαφόρων προσώπων, συγγενών του θύματος, γειτόνων και λοιπών. Όσο προχωρούν οι έρευνες εμφανίζεται κάτι που μπορεί να έχει τεράστια σημασία…Ο πατέρας του παιδιού πέφτει σε αντιφάσεις στις διαδοχικές καταθέσεις, τις οποίες καλείται να δώσει κι οι υποψίες των ανακριτικών υπαλλήλων που επιλαμβάνονται της υπόθεσης φουντώνουν και στρέφονται ανοικτά εναντίον του…
Με επιμονή και μεθοδικότητα, αποκαλύπτεται το μεγάλο μυστικό και μάλιστα ο Μανώλης Δουρής ομολογεί ότι αυτός βίασε και σκότωσε το ίδιο του το παιδί! Αιτία, κατά τον ίδιο, μια αόριστη ασθένεια που τον κυριεύει και τον μεταμορφώνει: «Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου το ίδιο μπορεί να έκανε».
Η χώρα ολόκληρη, αφού πρώτα έφριξε, τώρα βράζει και η υπόθεση Δουρή γίνεται πρώτο θέμα παντού: στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στις εφημερίδες, στα καφενεία, ακόμα και στα σχολεία! Όσο περνούν οι ημέρες, οι γνωστές ατέρμονες συζητήσεις περί θανατικής ποινής αντικαθιστούν τις κραυγές περί δράκου και ανθρωπόμορφου τέρατος και εμφανίζονται ξανά στην πρώτη γραμμή οι δήμιοι, χωρίς κουκούλες στο κεφάλι. Λαϊκή απαίτηση η (από τότε ήδη κλασική) κρεμάλα στο Σύνταγμα και τα σχετικά επιχειρήματα δίνουν και παίρνουν. Ο ίδιος μονολογεί: «Είμαι ένα μεγάλο κτήνος, αφού κατάφεραν τα χέρια μου με απάνθρωπο τρόπο να κάνουν αυτό που έκαναν. Για μένα δεν έπρεπε να υπάρχει ούτε σωτηρία ούτε λύπηση, μόνο βασανισμός μέχρι να πεθάνω».
Την ίδια ώρα ο Μανώλης Δουρής έχει κριθεί προφυλακιστέος (κατά την ορολογία της εποχής εκείνης) και οδηγείται στη Φυλακή της Κέρκυρας. Τις ημέρες των ανακρίσεων, αφού έχει ήδη ομολογήσει την πράξη ο δράστης, το Εργαστήριο Ποινικών κι Εγκληματολογικών Ερευνών πραγματοποιεί επαναληπτική έρευνα για τους ανήλικους κρατούμενους και την πορεία τους μετά την αποφυλάκιση. Τυχαίνει να βρίσκομαι στον Κορυδαλλό και να παίρνω συνεντεύξεις με ημιδομημένα ερωτηματολόγια από νεαρούς κρατούμενους, που αποτελούσαν το δείγμα μας. Πρώτο θέμα και κοινός τόπος της συζήτησης μαζί τους η υποδοχή του Δουρή από τους συγκρατούμενούς του, οπουδήποτε κι αν τον στείλουν οι αρχές. «Αυτοί δεν επιβιώνουν στη φυλακή», λένε… «Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν παιδιά κι όσοι έχουν δεν τα βλέπουν, παρά σπάνια. Άσε που πολλοί δεν θα κάνουν ποτέ παιδιά με τη ζωή που κάνουν… Κι αυτός να κάνει τέτοιο πράμα; Από
μας θα το βρει», προφητεύουν.
Ο τηλεοπτικός φακός αποτυπώνει καθαρά την σχεδόν άμεση υλοποίηση της στάσης αυτής, έστω κι από άλλους «συναδέλφους» τους. Μόλις ο Δουρής μπαίνει στην κλούβα για να μεταφερθεί στις φυλακές οι συγκρατούμενοι ορμάνε αρειμανίως πάνω του. Όταν πια αποβιβάζεται, τα χαρακτηριστικά του προσώπου του είναι αλλοιωμένα. Οι δε φύλακες – συνοδοί, κατά δήλωσή τους, δεν κατάλαβαν τί επικρατούσε στην κλούβα και άργησαν να επέμβουν. Μη ρωτήσετε αν σφύριζαν κιόλας αδιάφορα εκείνη την ώρα… Απλά δεν κατάλαβαν.
Παρόλα αυτά το τεκμήριο αθωότητας, θεμέλιος λίθος του νομικού πολιτισμού, είναι σαφές και απέριττο: «Κάθε πρόσωπο τεκμαίρεται αθώο μέχρι να αποδειχθεί νόμιμα η ενοχή του». Για την περίπτωση ομολογίας του δράστη, δεν υπάρχει καμιά απολύτως εξαίρεση. Στα χαρτιά, βεβαίως…
Η δίκη ξεκινάει στο Κακουργιοδικείο Κορίνθου. Τα φώτα της δημοσιότητας και τα βλέμματα του κοινού στραμμένα στον πατέρα και κατηγορούμενο ως δολοφόνο. Ο κατηγορούμενος στο μεταξύ έχει αλλάξει στάση, έχει αναιρέσει την ομολογία του και υποστηρίζει ότι είναι αθώος! Κατονομάζει, μάλιστα, ως δράστες τη σύζυγό του και τον εραστή της, που σχεδίασαν τα έγκλημα για να ενοχοποιήσουν τον ίδιο και να απαλλαγούν από αυτόν, τρόπον τινά. «Θα είσαι ελεύθερη να ζήσεις τη ζωή σου, όπως εσύ το ζήτησες μαζί με τον εραστή σου με τον οποίο σκοτώσατε το Νίκο», υποστηρίζει χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχει πια στο προσκήνιό του η αρρώστια που τον κατατρώει και τον μεταμορφώνει, ούτε η προτροπή να τον βασανίζουν μέχρι το θάνατό του!
Ο καθηγητής Εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης δηλώνει εκείνες τις μέρες στην «Ελευθεροτυπία»: «από την έκθεση πραγματογνωμοσύνης των εγκληματολογικών εργαστηρίων μπορεί να τεθεί εν εμφιβόλω η ταυτότητα του δολοφόνου του παιδιού. Μπορεί άλλος να είναι ο βιαστής κι άλλος ο δολοφόνος». Πράγματι, σχετικό πόρισμα των εργαστηρίων αναφέρει ότι στα ρούχα του παιδιού βρέθηκαν τρίχες γεννητικών οργάνων που δεν ανήκουν στον Μανώλη Δουρή! Ο συνήγορος υπεράσπισης, Βασίλης Καρύδης, αναφέρει ότι πριν καταδικαστεί ο Μανώλης Δουρής, για τον οποίο πιστεύει ακράδαντα ότι είναι αθώος, δεν έγινε ούτε ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη που είχε ζητήσει η υπεράσπιση του κατηγορούμενου, ούτε έλεγχος με DNA των τριχών που είχαν βρεθεί στο στόμα και στον πρωκτό του θύματος. «Είναι μια μυστηριώδης υπόθεση», είπε ο δικηγόρος του Μανώλη Δουρή «και πιστεύω, ότι δεν εξετάστηκε όπως έπρεπε, πριν βγει η απόφαση».
Η πρωτοβάθμια απόφαση, τελικά, είναι αυτή που έχει ληφθεί από καιρό από την κοινωνία, οι δικαστές – τακτικοί κι ένορκοι -την επισημοποιούν και θέτουν την μεγάλη σφραγίδα του Κράτους. Με ομοφωνία του Δικαστηρίου στις 23 Νοεμβρίου 1994 ο κατηγορούμενος κηρύσσεται ένοχος και απαγγέλλεται ποινή φυλάκισης 1 έτους για ασέλγεια, κάθειρξης 20 ετών για βιασμό και ισόβιας κάθειρξης για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο σε 
ήρεμη ψυχική κατάσταση. Στο ακροατήριο επικρατεί ευφορία και η τάση προς το περίφημο περί δικαίου αίσθημα δείχνει να ικανοποιείται. Όχι, όμως, ολοκληρωτικά. Όχι ακόμα…
Τυχόν λάθη, πλημμέλειες, κακή εκτίμηση των αποδείξεων ή ελλειπής αιτιολογία της απόφασης δεν εξετάστηκαν ποτέ. Η δικαιοσύνη δεν επιλήφθηκε της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό και φυσικά, ούτε γνωμοδότησε το Ακυρωτικό μας δικαστήριο. Ο λόγος, λίγο πολύ, γνωστός σε όλους.
Η τηλεόραση που – ως μέσο - είχε κατακερματίσει το τεκμήριο αθωότητας στην περίπτωση Δουρή, φάνηκε – ως υλικό αντικείμενο – και σε κάτι χρήσιμη στον ίδιο: με το καλώδιο της τηλεόρασης, το οποίο είχε κρύψει στα ρούχα του, απαγχονίστηκε στις εξωτερικές τουαλέτες των φυλακών Τρίπολης κι έδωσε τέρμα συγχρόνως στην υπόθεση και στη ζωή του, όπως ακριβώς είχε προαναγγείλει ευθέως στη μητέρα του και έμμεσα στο μεγαλύτερο γιο του λίγες μέρες νωρίτερα. Το ημερολόγιο έγραφε 25 Φεβρουαρίου του 1996.
ΑΠΟ ΤΟ http://eglima.wordpress.com/
ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΟΣΚΩΤΑ
Το σκάνδαλο Κοσκωτά
Μετά από έρευνα που πραγματοποίησα στο διαδίκτυο κατόρθωσα να συγκεντρώσω διάφορες πληροφορίες για ένα σκάνδαλο που συγκλόνισε την ελληνική οικονομία και τον πολιτικό κόσμο της χώρας μας στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το σκάνδαλο Κοσκωτά.
Αφορμή για τη μικρή μου έρευνα στάθηκε το πρόσφατο σκάνδαλο με τα ομόλογα και οι αναπόφευκτες συγκρίσεις με το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης. Τι είχε γίνει όμως τότε; Για να απαντήσω πρώτα στις δικές μου απορίες και ενδεχομένως και στις δικές σας,έγραψα το παρακάτω κείμενο όχι για να διελευκάνω την υπόθεση,αλλά για να αναφέρω τα βασικά σημεία της.
Ο Γιώργος Κοσκωτάς ο οποίος γεννήθηκε το 1954, πήγε στην Αμερική με τους γονείς του το 1970.Όλοι τον θεωρούσαν ως ένα έξυπνο και υπερ-ενεργητικό άνθρωπο. Την ενέργεια του ,ωστόσο,συχνά τη διοχέτευε προς λάθος κατεύθυνση.Τα μπλεξίματα του ξεκίνησαν όταν αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης με την κατηγορία ότι προσπαθούσε να δημιουργήσει πλαστά αντίγραφα γραμμάτων του Πανεπιστημίου. Εργαζόταν ως 
ελαιοχρωματιστής όταν και απέκτησε πλαστές ταυτότητες για αρκετούς από τους υπαλλήλους του τις οποίες μάλιστα χρησιμοποίησε για να απαιτήσει ασφάλιστρα και επιστροφές φόρων.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1979 αναλαμβάνει διευθυντική θέση στην Τράπεζα Κρήτης. Πέντε χρόνια αργότερα, στα τέλη του 1984 όταν η Τράπεζα Κρήτης διατίθεται προς πώληση έναντι του ποσού των 9 εκαττομυρίων δολλαρίων, ο Κοσκωτάς με αξιοπερίεργο τρόπο κατορθώνει να την αγοράσει. Εκείνη την περίοδο ουδείς ασχολήθηκε με την προέλευση των χρημάτων. Σταδιακά ο Κοσκωτάς αυξάνει τη δύναμη του και μέχρι τα 34 του φθάνει να έχει στην κατοχή του εκτός της Τράπεζας Κρήτης την εκδοτική εταιρία Γραμμή Α.Ε.(η οποία περιλάμβανε 5 περιοδικά,3 εφημερίδες και 1 ραδιοφωνικό σταθμό) και τη λαοφιλέστερη ομάδα της χώρας,τον Ολυμπιακό.
Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι της εποχής βλέποντας την ραγδαία άνοδο του νέου μεγαλοεκδότη και φοβούμενες τον ανταγωνισμό,αρχίζουν να αναζητούν την πηγή του πλουτισμού τ
ου Κοσκωτά. Την ίδια περίοδο ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου εισήχθη εσπευσμένα στο Χέρφιλντ με στένωση αορτής. Τα «αρθράκια» που μέχρι τότε αναρωτιόντουσαν για το «ποιος είναι τελικά αυτός ο Κοσκωτάς» απέκτησαν τότε πηχυαίους τίτλους. Το κουβάρι είχε αρχίσει να ξετυλίγεται.
Έτσι,το 1988 μετά από έλεγχο στην Τράπεζα Κρήτης ξεσπά ίσως το μεγαλύτερο οικονομικό σκάνδαλο στην Ελλάδα που αφορούσε υπεξαίρεση 32 δισεκατομμυρίων δραχμών. Στο σκάνδαλο αυτό κατηγορηθηκαν ότι ενεπλάκησαν στελέχη της τότε κυβέρνησης, αλλά και ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου χαρακτήρισε τις κατηγορίες εναντίων του ως μια συνομωσία των «σκοτεινών αντιδραστικών δυνάμεων» και των «ξένων κύκλων» για να «αποσταθεροποιήσουν» την Ελλάδα. Ακολουθεί περίοδος μεγάλης πολιτικής έντασης που οδηγεί στην ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1989.
Ο Κοσκωτάς συνελήφθη στις 23 Νοεμβρίου του 1988 στη Μασσαχουσέτη και φυλακίστηκε στις Η.Π.Α. έως την έκδοση του στην Ελλάδα το 1991. Η δίκη που πέρασε στην ιστορία ως «Μεγάλη Δίκη»,«Μητέρα των Δικών» ή «Δίκη του Αιώνα» άρχισε στις 16 Μαρτίου 1991 και κράτησε δέκα μήνες ενώ οι 142 συνεδριάσεις μεταδόθηκαν απ’ ευθείας από την κρατική και την ιδιωτική τηλεόραση.
Στη δίκη αυτή καταδικάστηκαν ο Δημήτρης Τσοβόλας(δυόμισι χρόνια φυλάκιση και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για δύο χρόνια) και ο Γιώργος Πέτσος(καταδικάστηκε σε δέκα μήνες φυλάκιση με αναστολή και στέρηση επίσης των 
πολιτικών του δικαιωμάτων), ενώ ο συγκατηγορούμενός τους Μένιος Κουτσόγιωργας υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό και καρδιακό επεισόδιο και έπεσε λιπόθυμος μέσα στο Δικαστήριο. Πέθανε μια εβδομάδα αργότερα στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου αθωώθηκε κατά πλειοψηφία.Στην υπόθεση αυτή ανέλαβε το μερίδιο της πολιτικής του ευθύνης όχι μόνο διότι στην περίοδο που δραστηριοποιήθηκε ο Γ. Κοσκωτάς ήταν πρωθυπουργός, αλλά και διότι η κυβέρνησή του δεν κατόρθωσε να εμποδίσει την οικονομική αναρρίχηση ενός ανθρώπου χωρίς επιφάνεια που αποδείχθηκε εκ των υστέρων απατεώνας. Αρνήθηκε όμως την οποιαδήποτε σχέση με την ποινική πλευρά της υπόθεσης και γι’αυτό το λόγο αρνήθηκε να παραστεί στην ακροαματική διαδικασία καταγγέλλοντάς την ως μεθόδευση των πολιτικών του αντιπάλων και σκευωρία εις βάρος τ
ου και εις βάρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Ο Γιώργος Κοσκωτάς αποφυλακίστηκε στις 16 Μαρτίου του 2001.Του έχει απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα ενώ είναι υποχρεωμένος να παρουσιάζεται στο αστυνομικό τμήμα 2 φορές το μήνα.
Hints:
Ως πρόεδρος του Ολυμπιακού,πραγματοποίησε μια μεταγραφή που δημιούργησε αίσθηση σε όλη την Ευρώπη: αυτή του Λάγιος Ντέταρι έναντι του ποσού του 1 δις.δρχ.
Προς το τέλος της δεκαετίας του 80, όταν ο Κοσκωτάς ήταν το πρόσωπο της ημέρας και είχε αγοράσει τα πάντα, οι εφημερίδες που την είχαν γλιτώσει έκαναν πρωταπριλιάτικη πλάκα ανακοινώνοντας ότι ήταν τα νέα αποκτήματα του τραπεζίτη. Εκείνη την εποχή μάλιστα, η εφημερίδα «Ελεύθερη ώρα» είχε αποδείξει τις προφητικές της ικανότητες, καθώς αν και στα ψέματα δημοσίευσε ότι ο Κοσκωτάς είχε πτωχεύσει, το πρωταπριλιάτικο «νέο» επαληθεύτηκε λίγα χρόνια μετά. 
Το ξέσπασμα του σκανδάλου του Κοσκωτά οδήγησε σε παραιτήσεις υψηλόβαθμων στελεχών της τότε κυβέρνησης.
Ο Κοσκωτάς κατά το πρώτο στάδιο της φυλάκισης του στην Αμερική έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό TIME στην οποία ενέπλεκε τον πρωθυπουργό της χώρας Α.Παπανδρέου, το «δεξί χέρι» του πρωθυπουργού Γ.Λούβαρη καθώς και άλλα στελέχη της κυβέρνησ
ης.Ο Α.Παπανδρέου απάντησε με μηνύση κατά του περιοδικού και αρνήθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις του.
Λίγα χρόνια μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου η μόδα ήθελε να κυκλοφορούν στην πιάτσα φωτοτυπήμενα πεντοχίλιαρα μέσα σε Πάμπερς με τα οποία ισχυριζόταν ο Κοσκωτάς ότι γίνονταν οι μεταφορές των χρημάτων.
Ο ίδιος ισχυρίζεται σε μεταγενέστερη συνέντευξη του ότι τα λεφτά που υπεξαιρέθησαν «έφυγαν από την Τράπεζα Κρήτης, και το ‘χω δεχτεί ότι έφυγαν, αλλά πήγαν σε επενδύσεις μεσα στην Ελλάδα – στη «Γραμμή», στον Ολυμπιακό.» 
Κατά τη διάρκεια της πρώτης του άδειας από τις φυλακές, ο πρώην μεγαλοτραπεζίτης σε συνεντεύξεις που έδωσε σε τηλεοπτικούς σταθμούς ανέφερε ότι επιθυμεί να τον φωνάζουν «μεγαλοαπατεώνα», προκειμένου να ξεχωρίζει, όπως είπε, από τους υπόλοιπους απατεώνες.
ΑΠΟ ΤΟ http://www.hint.gr/
''Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
Ο Πρίγκιπας
Διασκευή του μυθιστορήματος του Μ. Κασόλα 
Κοινωνικό
σίριαλ 14 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 1996
Φωτογραφία του Αλέξη Γρίβα και του Σταμάτη Γιαννούλη
Σενάριο του Κώστα Χαλκιά και Τάσσου Ψαρρά
Σκηνοθεσία του Τάσου Ψαρρά
Ηθοποιοί Γιώργος Αρμένης, Νίκος Μπουσδούκος, Δήμητρα Χατούπη, Χρύσα Ρώπα, Ηλίας Λογοθέτης, Ανέστης Βλάχος, Βασίλης Κολοβός, Μάκης Ρευματάς, Ντενίζ Μπαλτσαβιά, Μαρίκα Τζιραλίδου και ο Μηνάς Χατζησάββας ω
ς αφηγητής
….Ένας κο
υτοπόνηρος χωριάτης αποφασίζει να σκηνοθετήσει το θάνατό του για να γλυτώσει από τα χρέη και τις κοινωνικές υποχρεώσεις του. Η επανεμφάνισή του όμως δημιουργεί στους συγχωριανούς του την αίσθηση του θαύματος με κωμικοτραγικές προεκτάσεις….
Νέο-ελληνική σάτιρα που ξεδιπλώνει και αποκαλύπτει τον παραλογισμό και την αφέλεια των κοινωνικών δομών της ελληνικής επαρχίας. Ο ευρηματικός -στη σύλληψή του- χαρακτήρας του «πρίγκιπα» ερμηνεύεται εξαιρετικά από τον Γιώργο Αρμένη, έναν ηθοποιό που σκιτσάρει πάντα με άνεση μικροαστικούς χαρακτήρες.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΡΑΧΩΒΑΣ
Η Μάχη της ΑράχωβαςΗ κοσμοπολίτικη Αράχωβα του σήμερα αποτέλεσε το δραματικό σκηνικό μίας από τις σφοδρότερες πολεμικές αναμετρήσεις της Επανάστασης, τη Μάχη της Αράχωβας που έλαβε χώρα στις 18-24 Νοεμβρίου 1826.
Μετά την τραγωδία στο Μεσολόγγι, όλοι πίστευαν πως η Επανάσταση είχε σβήσει. Κανείς δεν φανταζόταν πως ο στρατηγός Καραϊσκάκης και τα παλικάρια του θα αναζωπύρωναν τις ελπίδες των Ελλήνων για λευτεριά με τη συντριπτική τους νίκη εναντίον των Τούρκων στη Μάχη της Αράχωβας.
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΡΙΝ ΤΗ ΜΑΧΗ
Γεώργιος Καραϊσκάκης πρότεινε στην ελληνική κυβέρνηση να αναλάβει ο ίδιος την εκστρατεία για να ανακόψει την πορεία του εχθρού.Έτσι, με τη σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης, ο μεγάλος στρατηγός ξεκίνησε μαζί με το στρατό του από την Αθήνα στις 25 Οκτωβρίου 1826. Η πρώτη αναμέτρηση με τον αντίπαλο έγινε στη Δόμβραινα, χωρίς θετική έκβαση, αφού τα τούρκικα οχυρά αντιστάθηκαν. Ωστόσο, οι επαναστάτες συνέχισαν την πορεία τους και στρατοπέδευσαν τελικά στο Δίστομο στις 17 Νοεμβρίου. Την ίδια μέρα δύο ισχυροί αξιωματούχοι του Κιουταχή, ο Μουσταφαμπέης και ο Κεχαγιαμπέης, βρίσκονταν στη Δαύλεια και ετοιμάζονταν να επιτεθούν στα Σάλωνα (εκεί όπου βρίσκεται η σημερινή Άμφισσα) για να απελευθερώσουν τους αποκλεισμένους στο κάστρο Τούρκους. Τα νέα όμως έφτασαν στον Καραϊσκάκη από ένα μοναχό της περιοχής, τον Παφνούτιο Χαρίτο. Ο Έλληνας οπλαρχηγός, ευρηματικός όπως ήταν, οργάνωσε τους πολεμιστές του με στόχο να περικυκλώσει τον εχθρό και να σώσει την Αράχωβα. Για τον ίδιο σκοπό κάλεσε στο πλευρό του εφεδρείες από τις κοντινές περιοχές. Μέσα στο χωριό στάλθηκαν ο Γαρδικιώτης Γρίβας και ο Γεώργιος Βάγιας με 500 άνδρες. Αυτοί με την αμέριστη βοήθεια τον Αραχωβιτών, κατόρθωσαν να οχυρώσουν την περιοχή γύρω από την παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Αντίθετα, ο Καραϊσκάκης ακολούθησε
την τουρκική στρατιά για να τους αιφνιδιάσει.ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΘΡΙΑΜΒΟΥ
για σωτηρία και νίκη. Έχτισαν πολεμίστρες στον περίβολο της εκκλησίας απέναντι από τη θέση του κατακτητή και ταυτόχρονα οι οπλαρχηγοί κατέλαβαν στρατηγικές θέσεις γύρω από το αντίπαλο οχυρό. Σαν έφθασε η νύχτα το κρύο ήταν αφόρητο. Τα πρόχειρα στρατόπεδα των εχθρών ήταν εκτεθειμένα στον παγωμένο αέρα και, σύντομα, στη βροχή. Τα αραχωβίτικα σπίτια προσέφεραν ζεστασιά στους μαχόμενους Έλληνες και τους βοηθούσαν να συνεχίσουν. Τις επόμενες μέρες οι ελληνικές δυνάμεις ενισχύθηκαν με άνδρες που κατέφθασαν από τις γύρω περιοχές, ενώ αυτές των αντιπάλων ανέρχονταν μόλις στους 2.200 οπλίτες. Η έλλειψη εφοδίων και η σφοδρή κακοκαιρία οδήγησαν τον Μουσταμπέη και τον Κεχαγιαμπέη να ζητήσουν ανακωχή στις 21 Νοεμβρίου. Συμφωνία, όμως, δεν επιτεύχθηκε, καθώς δεν δέχθηκαν να παραδώσουν τη Λιβαδειά και τα Σάλωνα. Αλλά, δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής για τα τούρκικα στρατεύματα. Σε μια αιματηρή αναμέτρηση στις 23 Νοεμβρίου, ο Μουσταμπέης τραυματίστηκε θανάσιμα και όλα έδειχναν πως η νίκη ήταν κοντά για τους Έλληνες. Στις 24 Νοεμβρίου το χιόνι και ο παγωμένος Κατεβατός από τον Παρνασσό δυσχέραναν ακόμη περισσότερο την κατάσταση για τους αντίπαλους του Καραϊσκάκη. Ούτε η δεύτερη προσπάθεια για ανακωχή απέφερε καρπούς, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να αποτολμήσουν μια παρακινδυνευμένη έξοδο, η οποία απέβη μοιραία. Μόλις 200-300 από αυτούς γλίτωσαν από την καταδίωξη του Καραϊσκάκη, οι οποίοι τελικά «έσβησαν» από τα κρυοπαγήματα.Οι απώλειες των Ελλήνων ήταν πολύ μικρότερες, μόλις 24 νεκροί και 60 τραυματίες. Την επομένη 300 τουρκικά κεφάλια, μεταξύ τους και αυτά του Μουσταμπέη και Κεχαγιαμπέη, στήθηκαν ως
τρόπαιο στην θέση Πλόβαρμα. Η φρικτή αυτή και βάρβαρη πρακτική θεωρήθηκε αναγκαία, σε αυτή την περίπτωση, για να τονωθεί το πεσμένο ηθικό των επαναστατημένων και παρουσιάστηκε ως απόδοση δικαιοσύνης για τη σφαγή του Μεσολογγίου. Ο Καραϊσκάκης χρέωσε την τρανή νίκη του όχι μόνο στο θάρρος των παλικαριών του αλλά και στη βοήθεια του Αϊ-Γιώργη. Η Επανάσταση ήταν και πάλι ζωντανή.ΑΠΟ ΤΟ http://www.travelstyle.gr/
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΖΟΛΩΤΑ 1989
Οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα 1989
Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 το πολιτικό σκηνικό οδηγήθηκε προσωρινά σε αδιέξοδο. Κατόπιν συμφωνίας των τριών κομμάτων, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμού σχηματίστηκε Οικουμενική κυβέρνηση υπό τον διαπρεπή Ακαδημαϊκό και οικονομολόγο Ξενοφώντα Ζολώτα στις 23 Νοεμβρίου.
Όταν η κυβέρνηση ολοκλήρωσε το έργο της έγιναν εκλογές με τον εκλογικό νόμο που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση Α. Παπανδρέου, δηλαδή ενισχυμένη αναλογική με ρήτρα του +1 στις 8 Απριλίου 1990.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΤΖΑΣ
Γιώργος Πάντζας
Ο Γιώργος Πάντζας είναι Έλληνας ηθοποιός και πολιτικός.
Βιογραφικό
Ο Γιώργος Πάντζας γεννήθηκε στο Παγκράτι το 1937. Ήταν το μοναδικό παιδί των γονιών του. Ο πατέρας του, Σπύρος, ήταν ποιητής, αλλά πέρασε λόγω των πολιτικών του φρονημάτων 17 χρόνια εξόριστος. Λόγω της απουσίας του πατέρά του μεγάλωσε στην Καισαριανή με το θείο του, γυμνασιάρχη Αναγνωστόπουλο.
Βγήκε από νωρίς στη βιοπάλη εργαζόμενος σε ένα κατάστημα υφασμάτων. Παράλληλα φοίτησε στο 7ο Νυχτερινό Γυμνάσιο Παγκρατίου, από το οποίο αποφοίτησε το 1955. 
Πέρασε με άριστα στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, συνεχίζοντας πάντοτε να εργάζεται. Φοίτησε επίσης στην Ανώτερη Σχολή Κινηματογράφου.
Με τη σύζυγό του Στέλλα έχει αποκτήσει δύο παιδιά, την Καίτη και τον επίσης ηθοποιό, Σπύρο.
Ηθοποιία
Η πρώτη κινηματογραφική ταινία που συμμετείχε ήταν το Παιδί του δρόμου. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση ήταν το 1958 στη θεατρική παράσταση Βασίλισσα Αμαλία με πρωταγωνιστές το Μάνο Κατράκη και τη Μαίρη Αρώνη. Συμμετείχε στο θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα, ενώ συνεργάστηκε και με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ασχολήθηκε επίσης με την επιθεώρηση. 
Πολιτική σταδιοδρομία
Η πρώτη του ενασχόληση με τα κοινά ήταν με την ΕΔΑ το 1951. Αργότερα συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη του οποίου ήταν υποψήφιος δήμαρχος Καισαριανής το 1986. Το 1994 όμως αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και εντάχθηκε στο ΔΗΚΚΙ, με το οποίο κατέβηκε υποψήφιος στη Β΄ εκλογική περιφέρεια Αθηνών σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και του 2009 ήταν υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια εκλογική περιφέρεια.
Το 2002 και το 2006 ήταν υποψήφιος νομάρχης Ανατολικής Αττικής με τη Νομαρχιακή Αγωνιστική Συνεργασία.
Φιλμογραφία 
1957 Το Παιδί του Δρόμου
1957 Το κορίτσι της φρτωχογειτονιάς ... Τώνης Μαράτος
1959 Για την Αγάπη της Βοσκοπούλας
1960 Ερωτικά Παιχνίδια
1961 Λάθος στον Έρωτα... Γιώργος Λαμπρινός
1961 Κατηγορούμενος.., ο έρως
1961 Η Λίζα και η άλλη, Θάνος Κωστόπουλος
1962 Τα Χριστούγεννα του Αλήτη, Πέτρος
1962 Οργή
1962 Ο Γαμπρός μου ο Δικηγόρος, Μικές Λογαράς
1963 Τρελοί πολυτελείας, Φαίδων Ζαράγκης
1963 Μικροί και Μεγάλοι εν Δράσει ... Γιώργος Παπασταύρου
1963 Αυτό το Κάτι Άλλο ... Τέλης Σπαρτάλης
1964 Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης, Ανδρέας Βασιλόπουλος
1964 Η Σωφερίνα, Τάκης Μαραγκάκης, δικηγόρος 
1965 Ο φτωχός εκατομμυριούχος ... Πέτρος
1965 Κάνε με Πρωθυπουργό, Μηνάς
1965 Και οι... 14 ήταν υπέροχοι!, Μένης
1966 Ο Αδελφός μου ο Λόρδος, Μίλτος Μπατάρας
1967 Ο Γαμπρός μου ο Προικοθήρας, Ζαχαρίας
1967 Μίνι Φούστα και Καράτε... Πέτρος Πετρίδης
1968 Ο Μπούφος, Ηλίας Μπουντούνας
1969 Τρεις Τρελοί για Δέσιμο, Σπύρος
1969 Ξύπνα καημένε Περικλή, Τώνης Δημητράκας 
1969 Κάθε Κατεργάρης στον Πάγκο του, Θόδωρος
1970 Οι τρεις Ψεύτες
1970 Ο Αχτύπητος χτυπήθηκε
1971 Ο Αρχιψεύταρος, Αχιλλέας Κούρκουτος
1971 Μαριχουάνα στοπ... Γιώργος Κεχαγιάς
1980 Καθένας με την τρέλα του
1981 Το Ξένο είναι πιο Γλυκό
1981 Τα Παιδιά της Πιάτσας
1981 Πάμε για Καφέ;
Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Άνθρωποι που μας μοιάζουν (Οι) 1987 ΕΡΤ 
Όλα του γάμου δύσκολα 1981 ΕΡΤ
Ο Γιώργος στη χώρα των θαυμάτων 1973 ΕΙΡΤ
Ο πρωτότοκος 1990 ΕΡΤ2
Ποιος είναι ο κύριος Αλεξίου 1988 ΕΤ1
Χρυσό σπίτι (Το) 1983 ΕΡΤ2
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
KRISTOF PADEREWSKI - ΚΡΙΣΤΟΦ ΠΕΝΤΕΡΕΤΣΚΙ
Κριστόφ Πεντερέτσκι
Ο Κριστόφ Πεντερέτσκι γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1933 στη νότια Πολωνία, σπούδασε μουσική στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας καθώς και στη Μουσική Ακαδημία της πόλης. Το όνομά του έγινε γνωστό στα τέλη της δεκαετίας του ’50, όταν παρουσίασε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του, μεταξύ αυτών, τους Ψαλμούς του Δαυίδ και τη Θρηνωδία για τα Θύματα της Χιροσίμα για 52 έγχορδα. Επηρεασμένος από την αβάν γκαρντ πρωτοπορία ενός Πιερ Μπουλέζ κι ενός Τζον Κέιτζ (αλλά και των παλαιότερων Αντον Βέμπερν και Ιγκόρ Στραβίνσκι), στο ξεκίνημά του ο Πεντερέτσκι εμφάνισε πολύ επιθετικά, πειραματικά μουσικά σχήματα, σχεδόν «αντικρουόμενα» μεταξύ τους, και μια εκφραστική προσωπική σπάνιας δύναμης.Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, την εποχή που δίδασκε στο Γιέιλ, ο Πεντερέτσκι άρχισε να στρέφεται προς πιο παραδοσιακές φόρμες - όπως περίπου έκανε και ο Στραβίνσκι στην ύστερη περίοδό του. Οπως ο ίδιος ο Πεντερέτσκι έχει δηλώσει, η πρωτοποριακή μουσική των Λουίτζι Νόνο, Στοκχάουζεν κ.ά. ήταν κάτι πολύ απελευθερωτικό για τους καλλιτέχνες που ζούσαν υπό το καθεστώς του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Αργότερα όμως συνειδητοποίησε ότι αυτός ο 
«προμηθεϊκός τόνος της αβάν γκαρντ ήταν κάτι περισσότερο καταστροφικό παρά δημιουργικό». Το 1980 ο Λεχ Βαλέσα και η Αλληλεγγύη ζήτησαν από τον Πεντερέτσκι να συνθέσει ένα έργο αφιερωμένο στους νεκρούς της από το κομμουνιστικό καθεστώς. Αποτέλεσμα αυτής της παραγγελίας ήταν το Lacrimosa, σύνθεση που αργότερα ο Πεντερέτσκι συμπεριέλαβε στο εξαιρετικό πολωνικό Ρέκβιεμ (1980-84, 1993). Το όνομα του Πεντερέτσκι είναι ευρύτερα γνωστό καθώς πολλές συνθέσεις του έχουν χρησιμοποιηθεί σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως τη «Λάμψη» του Κιούμπρικ, τον «Εξορκιστή» του Φρίντκιν, την «Ατίθαση καρδιά» του Λιντς και πιο πρόσφατα στο «Κατίν» του Αντρέι Βάιντα.
ΑΠΟ ΤΟ http://trofonio-odeio.blogspot.com/
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΚΑΡΙΚΟΣ
Βασίλης Κακαρίκος
Ο Βασίλης Κακαρίκoς είναι αθλητής του κικ μπόξινγκ, τέσσερις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στις μικρές ηλικίες.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1987 και κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει ύψος 1,68 και βάρος 64,5 κιλά. Είναι μέλος της εθνικής ομάδας με προπονητή το Γιώργο Αρμάγο και παγκόσμιος πρωταθλητής στα low kicks (2004).
Ξεκίνησε την καριέρα του ως πυγμάχος.Τον Απρίλιο του 2005 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας στα 60 κιλά στους εφήβους. Στην εν λόγω διοργάνωση, κέρδισε στον τελικό το Σταύρο Εξακουστίδη με 37-21 και η ομάδα του, ο Αίολος Θεσσαλονίκης, ήταν 2ος.
Διεθνείς διακρίσεις στο κικ μπόξινγκ
Αναδείχθηκε 2ος στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2005 στο Λουτράκι και 1ος στο 
παγκόσμιο πρωτάθλημα Νέων του 2004. Έλαβε μέρος επίσης στους αγώνες "No Limits" του 2006 και του 2007, αντιμετωπίζοντας και νικώντας Τούρκους αθλητές.
Το Φεβρουάριο του 2006 έλαβε μέρος στο πρώτο διεθνές τουρνουά Μαχητικών Αθλημάτων, με συμμετοχή Ελλήνων και ξένων Παγκόσμιων Πρωταθλητών και Ολυμπιονικών.
Μετέπειτα πορεία
Το 2007 η παρουσία του αθλητή στις πολεμικές τέχνες έγινε δυναμικότερη. Ο Βασίλης Κακαρίκος αγωνίστηκε και αποθεώθηκε από το κοινό στην Αθήνα, στους αγώνες μεταξύ των 5 πρωταθλητών Ελλάδας με τους αντίστοιχους από την Τουρκία. Οι αγώνες έγιναν στις 28 Απριλίου 2007 και ονομάστηκαν "No Limits". Ο Κακαρίκος αγωνίστηκε στα 67 κιλά και κατέβαλε το Μαξούν Ετζέ.
Σε άλλους διεθνείς αγώνες, ο αθλητής της Αρμάγος TEAM, απ’ τη Θεσσαλονίκη, έκανε το 3-2 για την Ελλάδα, αφού επικράτησε στα σημεία, του Λι Κοβίλ (3x3’, 64 κιλά, Κ-1), τον Ιούνιο του 2007. 
Το 2007 έγινε μέλος της νεοσύστατης ομάδας "Urban Fighters" (Μαχητές της Πόλης), η οποία απαρτίζεται από τους καλύτερους Έλληνες αθλητές και αθλήτριες στο κικ μπόξινγκ. Στις 9 Δεκεμβρίου του 2007 έγινε και η πρώτη μεγάλη διοργάνωση με την ίδια ονομασία, στο ΟΑΚΑ. Στη διοργάνωση αυτή, ο Κακαρίκος κέρδισε με ομόφωνη απόφαση το Βούλγαρο αντίπαλό του, Ντόντσεφ.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009
ΡΙΤΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ
Ρίτα Σακελλαρίου
Μία από τις γνήσιες λαϊκές φωνές, η Ρίτα Σακελλαρίου γεννήθηκε στη Σητεία της Κρήτης, στις 22 Νοεμβρίο
υ του 1934. Έχασε τον πατέρα της στον εμφύλιο και παντρεύτηκε από ανάγκη, σε ηλικία 14 ετών. Από αυτό το γάμο απέκτησε δύο παιδιά και όταν χώρισε έπιασε δουλειά ως εργάτρια στα Λιπάσματα, στου Παπαστράτου, ακόμα και στη χωματερή. Ως τραγουδίστρια πρωτοεμφανίστηκε στο Μύλο, στο Πέραμα. Εκεί την ανακάλυψε ο Στέλιος Χρυσίνης που της έδωσε τα πρώτα της τραγούδια. Έπειτα βρέθηκε στο Φαληρικό, στις Τζιτζιφιές, να κάνει σεγκόντα στον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Γιάννη Παπαϊωάννου, με τους οποίους συνεργάστηκε οχτώ χρόνια και λίγο αργότερα έγινε «πρώτο όνομα» στην «Τριάνα» του Χειλά με το τραγούδι «Ιστορία μου, αμαρτία μου». Στο μεταξύ, είχε γνωρίσει το δεύτερο σύζυγό της, τον παλαιστή Σιδηρόπουλο, με τον οποίο άνοιξαν το κέντρο «Κουίν Αν» στην εθνική οδό. Από τα τραπέζια του πέρασαν ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, όπως ο τότε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Σπύρος Άγκνιου, ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο Αντονι Κουίν και η Μελίνα Μερκούρη, για να απολαύσουν τα σουξέ της Ρίτας: «Παράνομή μου αγάπη», «Κάθε ηλιοβασίλεμα», «Αν κάνω άτακτη ζωή». Πιστός θαυμαστής της ήταν βέβαια και ο Ανδρέας Παπανδρέου, που ήθελε πάντα να του τραγουδά και να χορεύει το «Αυτός ο 
άνθρωπος, αυτός». Η χρυσή εποχή του «Κουίν Αν» κράτησε πέντε χρόνια, όσο και ο δεύτερος γάμος της, από τον οποίο απέκτησε ακόμα τρία παιδιά. Όταν πήγε στη «Νεράιδα», μαζί με την Άννα Βίσση, ο κόσμος την αναγνώρισε μόνο από τη φωνή. Είχε αδυνατίσει πολύ κι είχε βαφτεί ξανθιά. Τότε, το 1986, ο Νίκος Καρβέλας της πρότεινε να κάνουν δίσκο. Η «Γάτα» («Είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα») ήταν το σουξέ που δεν περίμενε από το δίσκο «Αρέσω». Ακολούθησαν «Οι σαραντάρες=δύο εικοσάρες», «Αυτός ο έρωτας, αυτό το αγόρι», αλλά και το «Εγώ δεν πάω Μέγαρο».Η Ρίτα Σακελλαρίου πέθανε στις 6 Αυγούστου του 1999, χτυπημένη από την επάρατο νόσο.
Δισκογραφία
1970 - Κάθε ηλιοβασίλεμα
1971 - Το ξεκίνημα
1973 - Ιστορία μου
1974 - Σε τραγούδια του Γιώργου Μανίσαλη
1976 – Μποέμικα και άλλα 
1976 – Πορτραίτα (συλλογή)
1977 – Είναι αλήθεια
1977 – Γιώργος Κατσαρός - Τα παιδιά της πιάτσας (συμμετοχή)
1979 – Ρίτα Σακελλαρίου
1980 - Ρίτα Σακελλαρίου 2
1981 - Παληά ρεμπέτικα και άλλα
1981 - Διάφοροι – Τα λαϊκά της νύχτας (συμμετοχή)
1981 – Τα σουξέ (συλλογή)
1982 – Έχω κι’ εγώ τα δικά μου
1983 – Ρεμπέτικα και παλιά λαϊκά 2
1983 – Στης νύχτας τα μονοπάτια
1984 – Γόρδιος δεσμός
1984 - Διάφοροι – Τα λαϊκά της νύχτας Νο2 (συμμετοχή)
1985 – 15 Χρόνια Σακελλαρίου (συλλογή)
1985 – Διάφοροι – Τα λαϊκά της νύχτας (συμμετοχή)
1986 - Αρέσω
1987 – 14 Από τα ωραιότερα τραγούδια μου (συλλογή)
1987 – Οι 40άρες = 2 20άρες
1988 - Περιπέτεια 
1989 – Αυτός ο έρωτας αυτό τ’ αγόρι
1990 – 20 Μεγάλες επιτυχίες (συλλογή)
1990 – 20 Μεγάλες επιτυχίες Νο2 (συλλογή)
1990 – Κώστας Καπνίσης – Τραγούδια από τον Ελληνικό κινηματογράφο
1990 – Τραγουδώντας τις εποχές 13
1991 – Εγώ η Ρίτα
1991 – Διάφοροι – Κινηματογράφος & Τραγούδι
1992 – Η Ελλάδα όλη θέλει
1993 – Εγώ δεν πάω μέγαρο
1994 – Η Ιστορία μου 1970-1994 (συλλογή)
1994 – Παλιά ρεμπέτικα και άλλα (συλλογή) επανέκδοση
1995/05 – Και ξανά ερωτευμένη
1995 – Τα πρώτα μου τραγούδια 1968-1972 (συλλογή)
1996 – 16 Ζεϊμπέκικα (συλλογή) 
1996 - Παλιά ρεμπέτικα και άλλα 2
1996/10 – Τα γλέντια της Ρίτας
1997/06 – Να κρατάμε επαφή
2000/05 – Τα τραγούδια της Ρίτας Νο1 (συλλογή)
2000/05 – Τα τραγούδια της Ρίτας Νο2 (συλλογή)
2003/10 – 36 Μεγάλες επιτυχίες (συλλογή)
2005/04 - Οι 40άρες = 2 20άρες (επανέκδοση)
2005 - Universal Masters Collections (συλλογή)
2006 - Σαράντα χρόνια Ιστορία (συλλογή)
ΑΠΟ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
THE BATTLE OF ISSUS - Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΙΣΣΟΥ
.jpg)
Η μάχη της Ισσού
Στην πεδιάδα της Ισσού, στις 22 Νοεμβρίου του έτους 333 π.Χ., έλαβε χώρα μια απ’ τις σημαντικότερες μάχες του ένδοξου Έλληνα Στρατηλάτη. Ο Μέγας Αλέξανδρος, που από καιρό είχε πληροφορηθεί την άφιξη του Δαρείου στους Σώχους της Συρίας, διέσχισε την παραλιακή πεδιάδα της Ισσού, σχεδιάζοντας να βαδίσει εναντίον των Περσών από νότια, δια μέσου των Συριακών Πυλών. Η καθυστέρηση όμως του Μακεδόνα 
βασιλιά στην Ταρσό, εξαιτίας της αρρώστιας του, παρέσυρε τον Δαρείο στην απόφαση να σπεύσει να τον συναντήσει στο στενότατο για τον στρατό του σημείο της Ισσού, με αποτέλεσμα να βρεθεί στα νώτα των Ελλήνων, οι οποίοι ήδη βρίσκονταν στη Μυρίανδρο. Ο στρατός του Δαρείου ανερχόταν σε 500.000 - 600.000 Πέρσες, Μήδους, Σκύθες, Χαλδαίους, Αρμένιους, αλλά και Έλληνες μισθοφόρους (30.000).
Ο Αλέξανδρος εκμεταλλεύτηκε το στρατηγικό σφάλμα των Περσών και, γυρίζοντας πίσω με ένα μεγαλοφυές σχέδιο, διέταξε τα στρατεύματα του, μόλις πλησιάσουν την παράταξη του Δαρείου, να γονατίσουν και να μείνουν με τα χέρια τους στο χώμα, ωσάν να προσκυνούν. Το τέχνασμα του Αλέξανδρου απέδωσε, γιατί οι Πέρσες ψυχολογι
κά προετοιμασμένοι για μάχη, όταν είδαν τους Έλληνες να γονατίζουν και να τους προσκυνούν, απώλεσαν την πολεμική τους ορμή και σάστισαν. Ο Δαρείος πίστεψε ότι κέρδισε τον πόλεμο χωρίς μάχη. Οι Μακεδόνες όμως σηκώθηκαν και επιτέθηκαν με ανδρεία και ορμή εναντίον των εχθρών, οι οποίοι ευρεθέντες ψυχολογικά άοπλοι ηττήθηκαν κατά κράτος.
Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι Πέρσες έχασαν 100.000 πεζούς και 10.000 ιππείς, ενώ οι απώλειες των Μακεδόνων ήταν μόνο 300 πεζοί και 150 ιππείς. Η μεγαλοπρέπεια του νου και του χαρακτήρα του Μεγάλου Αλέξανδρου, ο οποίος πολέμησε ατρόμητα, εκθέτοντας τον εαυτό του σε κίνδυνο και προκαλώντας τον θαυμασμό και την εμπιστοσύνη των στρατιωτών του, φαίνεται και στη συμπεριφορά του προς την αιχμάλωτη βασιλική οικογένεια, καθώς υποχρέωσε τους Έλληνες να μεταχειρίζονται τα μέλη της ανάλογα με τη θέση τους στην ιεραρχία της περσικής αυλής.
ΑΠΟ ΤΟ http://patrioticfeeling.spaces.live.com/
