THE JAM: '' - GOING UNDERGROUND''

ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΝΕΜΟΔΟΥΡΑΣ

Στέλιος Ανεμοδουράς
Ο δημιουργός του Μικρού Ήρωα, Στέλιος Ανεμοδουράς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαΐου του 1917. Η καταγωγή των γονιών του ήταν από τη Μάνη και αγαπούσε πολύ τα μανιάτικα μοιρολόγια. «Έχουν μεγάλη λογοτεχνική αξία», έλεγε. Μεγάλωσε στον Πειραιά, έναν τόπο που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης γι' αυτόν. Εξάλλου οι ιστορίες του ξεκινάνε με χρονική αφετηρία τον βομβαρδισμό του Πειραιά. Τέλειωσε τη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα εξέδιδε το λογοτεχνικό περιοδικό «Αργώ». Τα πρώτα του διαβάσματα ήταν η «Διάπλαση των Παίδων» και ο Διονύσιος Σολωμός. «Είχα μια έφεση στο γράψιμο και ήθελα να γράψω ευγενή πράγματα».
Μετά την απελευθέρωση θα εργαστεί ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες «Ελεύθερη Ελλάδα», «Δημοκρατική Αλλαγή», «Αθηναϊκή», «Νέα», στον «Θησαυρό», κάνοντας μεταφράσεις (ήξερε καλά ξένες γλώσσες) γράφοντας ιστορικά αναγνώσματα (από το «Έτσι ξεκίνησε ο Χίτλερ» έως τη «Βρουγχίλδη», που αναφερόταν στο Βασίλειο της Γαλλίας το 1400 με βασιλιάδες και ιππότες). Το «φροντιστήριό» του για τη γέννηση του «Μικρού Ήρωα» ήταν το περιοδικό «Μάσκα», που έβγαζε ο εξπέρ του είδους Απόστολος Μαγγανάρης και τον οποίο ο Ανεμοδουράς θεωρούσε δάσκαλό του. Μεταφράζοντας αρχικά τις περιπέτειες του Ζορό, με παρότρυνση του Μαγγανάρη θ' αρχίσει να γράφει δικές του ιστορίες με τον ίδιο ήρωα, που θα έχουν μάλιστα μεγαλύτερη απήχηση στους αναγνώστες!
Το πρώτο προσωπικό άνοιγμά του θα το κάνει με τον «Υπεράνθρωπο», ένα περιοδικό μικρού σχήματος, που θα κρατήσει δύο χρόνια. Ένας ήρωας στα πρότυπα του αμερικανικού Σούπερμαν, με ελληνική φινέτσα και φαντασία. Πολλοί θα θυμούνται τους αγώνες του κατά του Κακού, με συμπαραστάτες τον Κεραυνό και την Αστραπή, τον Ελ-Γκρέκο και τον κωμικό της παρέας, τον φοβιτσιάρη Κοντοστούπη.
Με τίτλο «Μικρός Ήρωας» εκδίδει το πρώτο τεύχος το 1952 σε ηλικία 35 ετών. Η θρυλική παρέα των Μικρών Ηρώων γίνεται αγαπημένο ανάγνωσμα της νεολαίας δύο δεκαετιών, του '50 και του '60.
Tο θρυλικό Παιδί-Φάντασμα - ο Mικρός Ήρωας Γιώργος Θαλάσσης - και οι βασικοί σύντροφοί του στις περιπέτειες, η γλυκιά Kατερίνα και ο διαρκώς αβυσσαλέα πεινασμένος Σπίθας. Ένα τρίπτυχο-φωτιά που γαλούχησε γενιές και γενιές, δρώντας μέσα από τις σελίδες του μακροβιότερου ελληνικού παιδικού περιοδικού. Xρόνος δράσης, η γερμανική Kατοχή. Kυκλοφορούσε σε εβδομαδιαία βάση, σε δύο εκδόσεις. H μία κανονική και η άλλη εικονογραφημένη. H πρώτη ήταν και η πιο επιτυχημένη και μακροβιότερη. Tα επεισόδια δεν ήταν αυτοτελή, η δράση κορυφωνόταν προς το τέλος, και καθώς μέσα σ’ ένα κρεσέντο αγωνίας κάποιος θανάσιμος κίνδυνος απειλούσε τους ήρωες, συνεχιζόταν στο επόμενο τεύχος.
Kατά καιρούς, στη συντροφιά των τριών ηρώων προστίθεντο και κάποιοι άλλοι «περαστικοί» ήρωες, που η «ζωή» τους κρατούσε για μερικά τεύχη. Στο τέλος έβρισκαν έναν ηρωικό θάνατο. Aπό αυτούς, οι πιο χαρακτηριστικοί ήταν ο Διαβολάκος και η σφεντόνα του, το Zουζούνι με το φυσοκάλαμό του και ο λιλιπούτειος Mπόμπιρας.
Το τελευταίο τεύχος κυκλοφόρησε το 1967, οπότε απαγορεύτηκε η έκδοσή του από τη δικτατορία. Συνολικά 788 τεύχη, 788 ιστορίες έθρεψαν τη φαντασία πολλών παιδιών και εφήβων.
Εκδηλώσεις για τον Ανεμοδουρά έκαναν η Ένωση Εφημεριδοπωλών Πειραιώς, ο Δήμος Αθηναίων με τον δήμαρχο Δημήτρη Αβραμόπουλο (πιστός παιδικός αναγνώστης του Μικρού Ήρωα) να του απονέμει το μετάλλιο της πόλης το '97, το Ίδρυμα Μπότση με απονομή τιμητικής διάκρισης, επίσης τον ίδιο χρόνο.
Κάτι σημαίνει το ότι έγινε τρυφερό τραγούδι από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, σε στίχους και μουσική δική του, για το σπονδυλωτό έργο «Το τραμ το τελευταίο», που παρουσίασε το Ελεύθερο Θέατρο το '76 στο Άλσος Παγκρατίου (τον Γιώργο Θαλάσση, την Κατερίνα και τον Σπίθα ερμήνευσαν αντίστοιχα ο Ντίνος Λύρας, η Υβόνη Μαλτέζου και ο Γιώργος Σαμπάνης). Το ότι δόθηκε πριν από λίγα χρόνια, τιμής ένεκεν, μια θεατρική παράσταση με τον Γιώργο Νινιό-Παιδί Φάντασμα και τον Δημήτρη Πιατά-Σπίθα.
Πιστός στις αρχές του, ευγενικός, εργατικός και αεικίνητος έως το τέλος έβγαζε τα περιοδικά «Κατερίνα, Σούπερ-Kατερίνα» και «Μπλεκ», γραφιάς αλλοτινών εποχών.
Την Παρασκευή 5 Μαΐου 2000 υπέστη οξύ καρδιακό επεισόδιο και ώσπου να μεταφερθεί στο Ιατρικό Κέντρο εξέπνευσε σε ηλικία 83 ετών και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο με δημοσία δαπάνη. Ο Μικρός Ήρωας Γιώργος Θαλάσσης, που σώπασε το 1967, δάκρυσε τελευταία φορά το 2000...
Ο Στέλιος Ανεμοδουράς που έχει δυο γιους (Γιώργο και Κώστα) και τρία εγγόνια (Λεωκράτη, Ναταλία, Στέλιο), θα μείνει στη μνήμη όχι μόνο των δικών του αλλά και πάμπολλων «παιδιών», που εθήτευσαν στις εξωσχολικές ιστορίες του. Ιστορίες φαντασίας, ελευθερίας, ξεγνοιασιάς αλλά και ήθους και αξιοπρέπειας.
ΑΠΟ ΤΟ http://www.mani.org.gr/

''ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΚΑΡΑΒΑ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ

Δεσποινίς Καραβά
Τηλεταινία διάρκειας 65 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ-2 την Τρίτη 30 Απριλίου 1996
Σενάριο και σκηνοθεσία της Δέσποινας Καρβέλα
Ηθοποιοί Μισέλ Βάλεϊ, Γιάννης Καραμπίνης, Μιχάλης Μονενβασιώτης, Γιώτα Φέστα
….Οι αναμνήσεις των σπουδαστικών του χρόνων ξαναζωντανεύουν τον έρωτα ενός νεαρού καθηγητή με την παλιά του δασκάλα….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

''ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Το κλειδί
Περιπετειώδες σίριαλ 10 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 1992
Παραγωγή του Γιάννη Λάβδα και του Βαγγέλη Βουδούρη
Σενάριο του Γιάννη Φίλιππα
Σκηνοθεσία του Θανάση Αντωνίου
Ηθοποιοί Τάκης Μόσχος, Ελένη Φιλίνη, Τάκης Χρυσικάκος, Χρήστος Ζορμπάς, Σταμάτης Γαρδέλης, Γιάννης Ευαγγελίδης, Σπύρος Κωνσταντόπουλος
….Ένα μεγάλο μυστικό ενώνει σε μια παράξενη και ανίερη συμμαχία, έναν έμπορο όπλων, έναν επιχειρηματία, μια αισθησιακή γυναίκα κι ένα νεαρό δημοσιογράφο…..
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

''Η ΔΙΚΗ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Η δίκη
Αστυνομικό δικαστικό σίριαλ 16 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ-2 την Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 1991
Παραγωγή LINOS TV
Σενάριο του Θάνου Λειβαδίτη
Σκηνοθεσία του Αντώνη Τέμπου
Ηθοποιοί Θάνος Λειβαδίτης (Άγγελος Δημητρίου), Γιώργος Σίσκος (Πέτρος Καραδήμας), Χρήστος Μάντζαρης (Πρόεδρος δικαστηρίου), Τάκης Βουλαλάς (εισαγγελεύς), Χρήστος Πάρλας (συνήγορος), Αφροδίτη Γρηγοριάδου (κυρία Καραδήμα), Θάνος Καληώρας, Γιάννης Κασδαγλής, Τατιάνα Παπαμόσχου, Τάσος Χαλκιάς, Κώστας Τσάκωνας, Δημήτρης Ζακυνθινός, Κοσμάς Ζαχάρωφ, Τζέσυ Παπουτσή
….Μια κοπέλα από την επαρχία που ονειρεύεται τη μεγάλη ζωή εξαφανίζεται στην Αθήνα. Αργότερα βρίσκεται δολοφονημένη και πρώτος ύποπτος θεωρείται από την αστυνομία ο πλούσιος παντρεμένος εραστής της Πέτρος Καραδήμας, που ισχυρίζεται πως είναι αθώος. Ενώ η υπόθεση οδηγείται σε δίκη, ο επιστήθιος φίλος του κατηγορουμένου Άγγελος Δημητρίου, αναζητά αποδείξεις της αθωότητάς του και τίθεται στα ίχνη των ενοχών. Λίγο πριν την απόφαση του δικαστηρίου θα διαλευκάνει την υπόθεση, αποκαλύπτοντας πως το έγκλημα έγινε κατόπιν εντολής των συνεταίρων του Καραδήμα. Με αυτόν τον τρόπο είχαν την ελπίδα θα κατρακυλούσαν οι μετοχές της εταιρίας και θα τους δινόταν η ευκαιρία να τις αγοράσουν και να ελέγχουν απόλυτα την επιχείρηση….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
VIDEO ΑΠΟ tsalk

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΝΤΟΣ

Δημήτρης Κοντός
Ο Δημήτρης Κοντός γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1931. Αποφοίτησε μετά πολλών επαίνων από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών το 1955 με δάσκαλο το Γιάννη Μόραλη. Το 1958 έφυγε για την Ρώμη, όπου εκεί βρίσκονταν ήδη ο Νίκος Κεσσανλής, ο Βλάσσης Κανιάρης, ο Γιάννης Γαϊτης και ο Κώστας Τσόκλης, δίνοντας ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί τη μάχη τους για μια θέση στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι της σύγχρονης τέχνης. Προσαρμοστικός και δεκτικός στα διεθνή ρεύματα της τέχνης, ρίχτηκε με ζήλο στη δουλειά, επιχειρώντας μια διεύρυνση του εικαστικού του πεδίου, με επιρροές που δέχθηκε -και αφομοίωσε- από τις νέες τεχνικές και τις καλλιτεχνικές προτάσεις των πρωτοποριακών κινημάτων που διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία της μεταπολεμικής τέχνης. Το 1959 δημιούργησαν με το Γαϊτη, τον Κανιάρη, τον Κεσσανλή και τον Τσόκλη το Gruppo Sigma, με εμφανίσεις στη Νάπολη, την Μπολόνια και αργότερα στην Αθήνα, οι οποίες δεν πέρασαν απαρατήρητες και απασχόλησαν συχνά τον ιταλικό και ελληνικό Τύπο. Το 1961 πηγαίνει στο Παρίσι με προτροπή του Τσόκλη και την προοπτική μιας πιο μόνιμης εγκατάστασης. Στο Παρίσι διερευνά στη δουλειά του δύο ιδέες ταυτόχρονα: η πρώτη έχει σχέση με τη δομική αντίληψη της ζωγραφικής ως κατασκευή, όπου, χρησιμοποιώντας ως δομικά υλικά πολλά μικρά τελάρα τα οποία επικαλύπτοντας το ένα το άλλο, γίνονται στοιχεία μιας μεγαλύτερης σύνθεσης και στη δεύτερη, ως διαφορετική εφαρμογή της πρώτης, ανάπτυξη των τελάρων που άρχιζε από τον τοίχο και κατέληγε στο δάπεδο δημιουργώντας μια νέα «συνομιλία» μεταξύ ζωγραφικής και αρχιτεκτονικού χώρου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1963, ο Κοντός, αναπτύσσει μια αξιόλογη καλλιτεχνική δραστηριότητα, συμμετέχοντας σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις των ελλήνων της διασποράς, που αποτελούσε τη νέα προοδευτική δύναμη της σύγχρονης τέχνης, παρόλο που η προβολή της δουλειάς τους από τις λιγοστές γκαλερί της εποχής δεν ήταν πάντοτε εφικτή. Το 1964, ο Κοντός διορίζεται βοηθός στην Έδρα Ζωγραφικής και Ελεύθερου Σχέδιου στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Ε.Μ.Π. Την επόμενη χρονιά, παρουσιάζει στην έκθεση "Αντικείμενο" στη γκαλερί Μέρλιν, τους κύβους, βασισμένους στη σπειροειδή γραφή, μια απεικόνιση ελεύθερων χειρονομιακών ρυθμών σε ρέουσα κίνηση, η οποία αναπτυσσόμενη σε όλη την επιφάνεια του λευκού φόντου, μοιάζει να μην έχει αρχή και τέλος, οδηγώντας συνειρμικά σε μια αλληλουχία οπτικών συσχετίσεων. Το 1968, εκδίδει το "Roman Pictural", μια εξαιρετικά πρωτότυπη εικαστική πρόταση σε παγκόσμια κλίμακα, και όπως ο τίτλος δηλώνει είναι ένα εικαστικό μυθιστόρημα 124 σελίδων σε σχήμα βιβλίου τσέπης, του οποίου η πλοκή αναπτύσσεται μέσα από την διαρκώς εξελισσόμενη ροή της ελικοειδούς γραφής του, ως μέσο διάδοσης του πνευματικού περιεχομένου της τέχνης.Το 1971, παρουσιάζει στην γκαλερί Δεσμός το έργο "Ημερολόγιο" σαν μια ακόμα ενδιαφέρουσα εφαρμογή της ελικοειδούς γραφής του. Το έργο, ένας κύβος πάνω στον οποίο ήταν τοποθετημένα 5.500 φύλλα με τυπωμένη στην όψη τους την ίδια πάντα ελισσόμενη γραφή και ανεπαίσθητες διαφοροποιήσεις τόνων και αποχρώσεων σε κάθε φύλλο, δημιουργήθηκε με το σκεπτικό να εξαφανίζονται τα φύλλα σταδιακά, με καθημερινή αφαίρεση, όπως εξαφανίζονται, με καθημερινή επίσης αφαίρεση, σ’ ένα κοινό ημερολόγιο.Το 1975, έχοντας ξεκινήσει ήδη έναν νέο κύκλο δουλειάς, παρουσιάζει στη γκαλερί Δεσμός, τα "Λατρευτικά". Στον νέο αυτό κύκλο, ο Κοντός κινείται στα όρια της ηθικής και της μεταφυσικής. Χρησιμοποιώντας σαν πρόσχημα την υποβλητική ενέργεια της θρησκευτικής εικόνας, επισημαίνει διάφορα φαινόμενα κοινωνικής εκτροπής με προφανείς αναφορές στον τυφλό φανατισμό και τις θρησκόληπτες αντιλήψεις της βυζαντινής εικονολατρίας με σκωπτικό τρόπο και πικρό χιούμορ.Το 1984, ο Κοντός εκλέγεται καθηγητής στη νεοσύστατη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και μετακομίζει εκεί, επιχειρώντας ένα νέο ξεκίνημα.Το 1994, όντας ήδη άρρωστος, παρουσιάζει το "Roman Pictural" στην Αίθουσα Τέχνης Παρατηρητής της Θεσσαλονίκης, ενώ τον επόμενο χρόνο θα παρουσιάσει σε έκθεση, παλιά σχέδια της περιόδου 1958-1963, στην γκαλερί Μαρία Παπαδοπούλου στην Αθήνα. Πεθαίνει στις 20 Μαΐου του 1996.
ΑΠΟ ΤΟ http://diarryexcerpts.blogspot.com/

SIGRID UNDSET - ΣΙΓΚΡΙΝΤ ΟΥΝΤΣΕΤ

Σίγκριντ Ούντσετ
Η Σίγκριντ Ούντσετ (Sigrid Undset) (20 Μαΐου 1882 – 10 Ιουνίου 1949) ήταν Νορβηγίδα μυθιστοριογράφος η οποία κέρδισε το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1928.
Η Ούντσεντ γεννήθηκε στο Κάλουντμποργκ στη Δανία, αλλά η οικογένειά της μετακόμισε στη Νορβηγία όταν ήταν δύο χρονών. Το 1924 ασπάστηκε τον Καθολικισμό. Απομακρύνθηκε από τη Νορβηγία και πήγε στις ΗΠΑ το 1940 εξαιτίας της αντίθεσής της στη Ναζιστική Γερμανία και την Γερμανική κατοχή, αλλά επέστρεψε μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Το γνωστότερο έργο της είναι το Kristin Lavransdatter, μια νεωτεριστική τριλογία για τη ζωή στη Σκανδιναβία τον Μεσαίωνα. Η ιστορία τοποθετείται στη μεσαιωνική Νορβηγία και εκδόθηκε από το 1920 ως το 1922 σε τρεις τόμους. Το Kristin Lavransdatter απεικονίζει την ζωή της γυναίκας από τη γέννηση μέχρι το θάνατο.
Η Ούντσετ πειραματίστηκε με νεωτεριστικά σχήματα λόγου στο μυθιστόρημά της όπως ο εσωτερικός μονόλογος.
Η Ούντσετ πέθανε στο Λιλλεχάμερ της Νορβηγίας σε ηλικία 67 ετών, όπου είχε ζήσει από το 1919 ως το 1940.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

''DR ΤΖΟΥΛΙΑ ΚΑΙ MISS ΧΑ'Ι'ΔΩ''

Dr Τζούλια και Miss Χάιδω
Κωμική σειρά 9 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στο STAR την Τρίτη 4 Οκτωβρίου 1994
Παραγωγή Εψιλον – Νίκος Πιλάβιος
Σενάριο της Άννας Μακράκη και της Ντόρας Σιμοπούλου Σκηνοθεσία του Σταύρου Αβδούλου
Ηθοποιοί Ελισάβετ Ναζλίδου (Τζούλια/Χάιδω), Κώστας Κωνσταντόπουλος (σύζυγος), Ελένη Καψάσκη (υπηρέτρια), Λιάνα Παρούση (γραμματέας), Γιάννης Μποσταντζόγλου (αδελφός της)
….Η διπλή προσωπικότητα μιας ψυχιάτρου. Η Τζούλια, είναι μια καταξιωμένη ψυχίατρος παντρεμένη μ’ έναν βαρετό εκδότη. Κάποιος από τους πελάτες της ο οποίος ισχυρίζεται πως υπήρξε μέγας μάγος στις προηγούμενες ζωές του, για να την πείσει για του λόγου το αληθές, την υπνωτίζει. Ο υπνωτισμός «ανασύρει» από τα βάθη του υποσυνείδητου την καταπιεσμένη ερωτική της λίμπιντο κι έτσι με ένα απλό χτύπημα του χεριού, μετατρέπεται σε ερωτική μαινάδα. Η κατάσταση αυτή, από λάθος του «μάγου» που δεν γνωρίζει πώς να την επαναφέρει παραμένει για αρκετό χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να σοκάρει με τη συμπεριφορά της πολλούς πελάτες της, αλλά και τον άντρα της που ξαφνιάζεται για την ασυνήθιστη ερωτική της διάθεση. Τελικά με έναν καινούργιο υπνωτισμό επανέρχεται στην «προτεραία κατάσταση»….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

''ΜΑΓΙΚΗ ΝΥΧΤΑ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Μαγική νύχτα
Φανταστική σειρά 24 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 1995
Παραγωγή και δημιουργία του Δημήτρη Παναγιωτάτου Σενάριο Αλέξανδρος Κακαβάς (3), Λευτέρης Καπώνης (6), Δημήτρης Νόλλας (1), Σούλα Πιερράκου & Γιάννης Μαρούδας (2), Άννα Σακαλή (1), Μαρία Κυριάκη (2), Φλοράνς Βερέμη (2), Τάσος Ρούσσος (1), Ντενί Λεβί (1), Τάκης Αντωνόπουλος (1), Σπύρος Καπώνης (1), Βιργινία Ρομανώφ (1), Κώστας Διαμαντής (1), Δέσποινα Τομαζάνη (1)
Σκηνοθεσία Τάκης Αντωνόπουλος (1), Δημήτρης Παναγιωτάτος (12), Δημήτρης Αρβανίτης (4), Λένα Βουδούρη (1), Βασίλης Θωμόπουλος (1), Σπύρος Καπώνης (2), Ντενί Λεβί (1), Βιργινία Ρομανώφ (1), Κώστας Διαμαντής (1)
Αυτοτελείς ανά επεισόδιο φανταστικές ιστορίες. Προβλήθηκαν τα επεισόδια:
1. «Σκότωσέ με ξανά» (Καπώνης / Παναγιωτάτος) Μαρία Τζομπανάκη, Ντίνος Αυγουστίδης
2. «Βαθιά νερά» (διπλό επεισόδιο, Καπώνης / Παναγιωτάτος) Άντελα Γκερέκου, Κωνσταντίνα Χαραλαμποπόυλου
3. «Μια γυναίκα μέσα στη νύχτα» (Βερέμη / Παναγιωτάτος) Μαρία Τζομπανάκη, Φίλιππος Σοφιανός
4. «Χρυσός χορός» (Νόλλας / Θωμόπουλος) Φίλιππος Σοφιανός, Κάτια Νικολαίδου
5. «Πράσινοι φακοί» (Καπώνης / Παναγιωτάτος) Γιώτα Φέστα, Γιώργος Κοτανίδης
6. «Το τρίγωνο με τις τέσσερις πλευρές» (Καπώνης / Παναγιωτάτος) Αλεξάνδρα Παυλίδου, Θανάσης Ζέρβας
7. «Ζωντανός εγκέφαλος» (Κακαβάς / Αρβανίτης) Σοφοκλής Πέπας, Κάτια Νικολαίδου, Θανάσης Ζέρβας
8. «Το μέντιουμ» (Τομαζάνη / Παναγιωτάτος) Δέσποινα Τομαζάνη, Γιώτα Φέστα
9. «Λούνα παρκ» (Καπώνης / Βουδούρη) Ντίνος Αυγουστίδης, Αγλαία Παππά
10. «Ποια ήταν;» (Ντενί Λεβί) Τάκης Μόσχος, Αγλαία Παππά
11. «Η καρδιά του καθρέπτη» (Σπύρος Καπώνης)
12. «Φτερωτός εφιάλτης» (Κακαβάς / Αρβανίτης) Κατερίνα Ραζέλου, Γιώργος Σαμπάνης
13. «Το νησί του μυστηρίου» (Κυριάκη / Παναγιωτάτος)
14. «Ματ θανάτου» (Κακαβάς / Σπύρος Καπώνης) Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Αλεξάνδρα Παυλίδου, Σπύρος Φωκάς
15. «Τα πλάσματα του νερού» (διπλό επεισόδιο, Πιερράκου & Μαρούδας / Αρβανίτης) Λίλα Καφαντάρη
16. «Φωτογραφία με πολύ κίτρινο» (Ρούσσος / Παναγιωτάτος) Αντώνης Θεοδωρακόπουλος, Τάκης Μόσχος
17. «Το σκοτάδι της σιωπής» (Βερεμή / Παναγιωτάτος)
18. «Αντιαλκοολική Α.Ε.» (Κ. Διαμαντής)
19. «Τελευταία παράσταση» (Βιργινία Ρομανώφ) Άννα Σακαλή, Αγάπη Μανουρά, Αντώνης Αλεξίου
20. «Η εξαφάνιση» (Τάκης Αντωνόπουλος) Σοφοκλής Πέπας
Ενδιαφέρουσα σειρά που έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς σεναριογράφους και σκηνοθέτες να ασκήσουν τα εκφραστικά τους μέσα στο δύσκολο είδος του φανταστικού. Αποτέλεσμα: Άνισα επεισόδια με τη δομή του ψυχολογικού θρίλερ και διφορούμενες ιστορίες όπου το στοιχείο του φανταστικού αναδεικνύεται από την συνήθως υπαινικτική και χωρίς ακρότητες ατμοσφαιρική σκηνοθεσία.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

ALFONSO XIII DE ESPANA - ΑΛΦΟΝΣΟΣ ΙΓ΄ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ

Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας
Αλφόνσος ο 13ος (Μαδρίτη, 17 Μαΐου 1886 – Ρώμη, 28 Φεβρουαρίου 1941) βασιλιάς της Ισπανίας (1886 - 1931). Μεταθανάτιος γιος του βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσου 12ου και της Μαρίας Χριστίνας, παππούς του σημερινού βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος.
Επί της βασιλείας του, η Ισπανία έχασε όλες τις κτήσεις της στην Αμερικάνικη ήπειρο και τις Φιλιππίνες και ανέχτηκε την δικτατορική διακυβέρνηση του Μιγκέλ Πρίμο ντε Ριβέρα που του κόστισε τον θρόνο. Αναμείχθηκε έντονα στην πολιτική, τόσο που μεταξύ των ετών 1902 - 1923 ανεβοκατέβηκαν 33 κυβερνήσεις.
Κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, αν και είχε ισχυρές συνδέσεις και με τις δύο πλευρές, προτίμησε να κρατήσει αυστηρή ουδετερότητα. Αργότερα έγινε χρήσιμος σε διπλωματικό επίπεδο σχετικά με τους αιχμαλώτους πολέμου και τις διαπραγματεύσεις μεταξύ τους. Έγινε προστάτης των γραμμάτων, των τεχνών, του τουρισμού, και το πιο αξιοσημείωτο, του αθλητισμού. Έκτισε το ιστορικό ξενοδοχείο Palace στην Μαδρίτη και πήρε υπό την προστασία του τις ιστορικές ποδοσφαιρικές ομάδες της εποχής του, όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Ρεάλ Σοσιεδάδ και η Ρεάλ Μπετίς.
Μετά την καταστολή του κινήματος του Ριβέρα οι δημοκρατικοί ανάγκασαν τον Αλφόνσο να προκηρύξει εκλογές που τις κέρδισαν (1930). Με δημοψήφισμα στην συνέχεια τον κήρυξαν έκπτωτο καταργώντας την μοναρχία, ανακηρύσσοντας την Δημοκρατία, και αναγκάζοντας τον Αλφόνσο να εξοριστεί.
Εξορία
Όταν κηρύχθηκε η 2η Ισπανική Δημοκρατία (1931) άφησε την Ισπανία και εγκαταστάθηκε σε μεγάλο ξενοδοχείο στην Ρώμη. Η δεύτερη Δημοκρατία θα διαρκέσει μόνο 6 χρόνια, αφού ο στρατηγός Φράνκο με κίνημα (1936) θα καταλύσει τη δημοκρατία προσπαθώντας να καταλάβει δικτατορικά την εξουσία. Στον Ισπανικό εμφύλιο (1936 - 1939), οι εθνικιστές υπό τον Φραγκίσκο Φράνκο δήλωσαν ότι δεν τον δέχονται ως βασιλιά (Σεπτ. 1936). Αρχικά πήγε εξόριστος στη Γαλλία, αλλά επέλεξε το γιο του Xουάν, κόμη της Βαρκελώνης, να μπει στην Ισπανία και να έχει συμμετοχή στη επανάσταση. Αλλά κοντά στα Γαλλικά σύνορα ο στρατηγός Μόλα τον συνέλαβε και τον εξόρισε από τη χώρα.
Μετά το χάος του τριετούς εμφυλίου, ο Φράνκο που τον είχε κηρύξει ήδη ανεπιθύμητο θα καταλάβει οριστικά την εξουσία (1939) και θα κυβερνήσει την Ισπανία με την μορφή σκληρής δικτατορίας ως το 1976, χρονιά που θα επανέλθει η μοναρχία με τον εγγονό του, Χουάν Κάρλος.
Στις 15 Ιανουαρίου 1941 παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του στον Ισπανικό θρόνο για λογαριασμό του γιου του, Χουάν, και πατέρα του Χουάν Κάρλος. Πέθανε στη Ρώμη και τάφηκε στην Αγία Μαρία του Μονσερράτο, την Ισπανική εκκλησία της Ρώμης, ενώ το 1980 μεταφέρθηκε στο Ελ Εσκοριάλ στην Ισπανία. Κληρονόμοι
Παντρεύτηκε το 1906 την Βικτωρία Ευγενία της Βατεμβέργης (γνωστή ως Ένα), ανιψιά του Άγγλου βασιλιά Εδουάρδου του 7ου και εγγονή της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας, ενώ παιδιά τους ήταν:
Αλφόνσο των Αστουριών
Χάιμε της Σεγκόβια (1908 - 1975)
Ινφάντα Βεατρίκη της Ισπανίας (1909 - 2002)
Ινφάντα Μαρία Χριστίνα της Ισπανίας (1911 - 1996)
Χουάν κόμης της Βαρκελώνης
Γκονζάλο της Ισπανίας (1914 - 1933)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ