Ιανός
Τηλεταινία διάρκειας 50 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΡΤ1 την Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 1985
Σενάριο και σκηνοθεσία του Ντίνου Μαυροειδή
Ηθοποιοί Μαρίκα Τζιραλίδου, Δημήτρης Κοντογιάννης, Αγάπη Μανουρά, Στρατής Τσοπανέλλης….Αλληγορικό παραμύθι για τη συνύπαρξη και συνεχή αντιπαράθεση του καλού με το κακό στη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Ο κύριος συνήγορος
Κωμική σειρά 18 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 1990 Παραγωγή του ΑΝΤ1
Σενάριο του Κώστα Πρετεντέρη
Σκηνοθεσία του Μιχάλη Παπανικολάου (9) και του Τάκη Χριστόπουλου (9)
Ηθοποιοί Βασίλης Τσιβιλίκας (δικηγόρος Παρλάτος), Ρίκα Βαγιάννη (Ισμήνη), Θάνος Παπαδόπουλος
….Βίος και πολιτεία ενός αποτυχημένου δικηγόρου που αναζητά τη μεγάλη υπόθεση….
Ριμέικ της παλαιότερης σειράς του Κώστα Πρετεντέρη που χρησιμοποίησε τα παλαιά κείμενα προσαρμόζοντάς τα στη σύγχρονη εποχή. Ο Βασίλης Τσιβιλίκας παίζει σε πιο χαμηλούς τόνους το ρόλο του Παρλάτου, αφαιρώντας του το ξύλινο πάθος και το φανφαρονισμό του λόγου. Με αυτόν τον τρόπο τον έκανε πιο κατανοητό και προσιτό σαν χαρακτήρα, του αφαίρεσε όμως την ποιητική Δον-Κιχωτική διάσταση και ίσως σε αυτό το γεγονός οφείλεται η μέτρια επιτυχία αυτού του ριμέικ.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Κωστής Παλαμάς
Βιογραφικό σίριαλ εποχής 20 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 την Κυριακή 3 Ιανουαρίου 1993
Παραγωγή της Ελβίρας Ράλλη
Σενάριο της Αλεξάνδρας Στεφανοπούλου
Σκηνοθεσία του Κωστή Τσώνου
Ηθοποιοί Πέτρος Φυσσούν (Κωστής Παλαμάς), Χρήστος Ευθυμίου (Παλαμάς, νέος), Γιώργος Παπάζογλου (Παλαμάς, παιδί), Νίκος Γαροφάλου (Δημήτρης Παλαμάς), Αλίκη Αλεξανδράκη (Αλτάνα Παλαμά), Χρύσα Σπηλιώτη (Ναυσικά), Τόνια Ζησίμου (Ραχήλ), Έλλη Φωτίου (Πηνελόπη Παλαμά), Αθηνά Τσιλύρα (Φωτεινή Οικονομίδη), Νένα Χρονοπούλου (Στέλλα Διαλέτη), Αγγελική Δελουδάκη (Μαρία Παλαμά), Βασίλης Καίλας (Γιώργος Δροσίνης), Τάκης Χρυσικάκος (Άγγελος Σικελιανός), Γρηγόρης Βαλτινός (Λορέντζος Μαβίλης), Πάνος Σκουρολιάκος (Γιώργος Σουρής), Άννα Αδριανού (Πηνελόπη Δέλτα), Χριστίνα Θεοδωροπούλου (Μυρτιώτισσα), Άννα Γεραλή (Μαρία Παλαμά)
….Η ζωή, οι έρωτες και η καριέρα του εθνικού ποιητή από τη γέννησή του στην Πάτρα το 1864 μέχρι το θάνατο και την πάνδημη κηδεία του στα χρόνια της Κατοχής (1943) που απετέλεσε ταυτόχρονα και μια μεγάλη πράξη εθνικής αντίστασης….
Ελεύθερη διασκευή του βιβλίου της Αλεξάνδρας Στεφανοπούλου «Ο δωδεκάλογος του έρωτα». Χαμηλόφωνη σκηνοθεσία και πλούσιο κάστινγκ σε μια σειρά που προσεγγίζει τον εθνικό μας ποιητή περισσότερο μέσα από την ερωτική και συναισθηματική του ζωή, παρά από το έργο του.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Πολιτιστική περιοχή Λέντνιτσε Βάλτιτσε Σαράντα οκτώ χιλιόμετρα νοτίως του Μπρνο, στη λοφώδη ύπαιθρο της Μοραβίας υψώνεται ένας μιναρές, ένα νεοκλασικό κτίριο με ημικυκλική τοξωτή στοά, μια ρωμαϊκή αψίδα θριάμβου και μια κιονοστοιχία με κορινθιακά κιονόκρανα και κόγχες που περιέχουν ελληνικούς αμφορείς. Προφανώς πέρα από κάθε λογική, αυτά και άλλα κτίρια είναι ο «παραλογισμός» του Λέντνιτσε Βάλτιτσε, το οποίο εκτείνεται σε έκταση 200 χιλιομέτρων και αποτελεί τη μεγαλύτερη εξοχική περιοχή της Ευρώπης.
Η μεταμόρφωση της περιοχής άρχισε στα μέσα του 18ου αιώνα όταν η οικογένεια Λιχτενστάιν απέκτησε τις εδαφικές εκτάσεις γύρω από το χωριό Λέντνιτς και κατασκεύασε εκεί ένα φρούριο. Την εποχή εκείνη το έδαφος ήταν βαλτώδες και πλημμύριζε τακτικά από τη γειτνίασή του με τον ποταμό Ντίγιε. Διακόσια χρόνια αργότερα, με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια Λιχτενστάιν αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε ένα μικρό πριγκιπάτο στα σύνορα Αυστρίας και Ελβετίας, αφήνοντας πίσω ένα εκπληκτικό πάρκο στο οποίο είχαν εγκαταλείψει αρχιτεκτονικά κοσμήματα και ένα μωσαϊκό από λίμνες, ποτάμια και κανάλια. Η περιοχή αυτή είχε κερδίσει την ονομασία «Κήπος του Παραδείσου».
Οι Λιχτενστάιν, ευγενής οικογένεια αυστριακής καταγωγής, αύξησαν την κτηματική περιουσία τους, χάρη στις διπλωματικές τους δραστηριότητες. Αυτό έγινε ιδιαιτέρως εμφανές το 1654, μετά το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου, όταν δήμευσαν από την προτεσταντική αριστοκρατία κοντινές περιοχές στη Βάλτιτσε (όπου υπήρχε ένα κάστρο) και στο Μπρέτσλαβ.
Κατά τον 16ο αιώνα, τα μεσαιωνικά φρούρια του Λέντνιτσε μετασχηματίστηκαν σε κάστρο ρυθμού Αναγέννησης που περιβαλλόταν από κήπο και έναν αιώνα αργότερα οι κτήσεις της οικογένειας έφτασαν στη μεγαλύτερη δόξα τους με τον Κάρολο Ευσέβιο Λιχτενστάιν, έναν ενθουσιώδη λάτρη των τεχνών. Ταξιδιώτης και συγγραφέας, ο Κάρολος Ευσέβιος έδωσε εντολή στον Γιόχαν Μπέρναρντ Φίσερ φον Έρλαχ να κατασκευάσει μια κατοικία μπαρόκ στο Λέντνιτσε που περιβαλλόταν από πάρκο, το οποίο σύμφωνα με τους κανόνες αισθηματικής της εποχής 
αποτελείτο από 6 τμήματα στολισμένα με διαφορετικά επίπεδα και σιντριβάνια.
Για την ανακατασκευή του Βάλτιτσε προσέλαβε τον αρχιτέκτονα από την Τοσκάνη Ντομένικο Μαρτινέλι προκειμένου να συνεργαστεί με τον Φίσερ, όμως το σχέδιο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Το 1715 κατασκευάστηκε μια φαρδιά λεωφόρος μήκους 6 χιλιομέτρων περιστοιχισμένη από δέντρα για να ενώσει τις δύο ιδιοκτησίες. Οι γενεές των Λιχτενστάιν που ακολούθησαν συνέχισαν να εμπλουτίζουν τον περιβάλλοντα χώρο. Στα τέλη του 18ου αιώνα πρόσθεσαν έναν μιναρέ τουρκικού ρυθμού, ο οποίος με ύψος περίπου 60 μέτρα ήταν ο ψηλότερος μιναρές εκτός ισλαμικού κόσμου.
Κατασκεύασαν επίσης έναν οβελίσκο σε ανάμνηση της ειρήνης που είχε συναφθεί το 1797 μεταξύ του Ναπολέοντα και του αρχιδούκα Καρόλου των Αψβούργων, καθώς και ένα αντίγραφο του κατεστραμμένου μεσαιωνικού κάστρου που ονόμασαν Γιάνουβ Χραντ.
Κατά τον 19ο αιώνα ο σκοπός του Λέντνιτσε Βάλτιτσε σαν τόπου αναψυχής τονίστηκε με την κατασκευή ενός νεοκλασικού κυνηγετικού περιπτέρου, ενός παρεκκλησίου στο δάσος που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Ουμβέρτο (προστάτη του κυνηγιού), των ιερών του Απόλλωνα και της Άρτεμης και του Νόβι Ντβουρ, ενός αγροκτήματος που πρόσφερε δυνατότητα βοσκής στα άλογα. Το ενδιαφέρον για την περιοχή αυξήθηκε ακόμη περισσότερο με τη δημιουργία ενός πάρκου ρομαντικού ρυθμού που περιέβαλε μια τεράστια λίμνη με 15 νησιά στα οποία κατοικούσαν σπάνια πουλιά.
Ο βοτανολόγος Φαν Ντερ Σκοτ πρόσθεσε 36.000 εξωτικά φυτά στα 118 ενδημικά είδη κωνοφόρων και 465 είδη φυλλοβόλων δέντρων. Αμέσως μετ
ά κατασκευάστηκε η Ορανζερί (θερμαινόμενος πορτοκαλεώνας) – η μοναδική στην Τσεχία – και το θερμοκήπιο, ενώ τα εσωτερικά του κάστρου του Λέντνιτσε διακοσμήθηκαν με νεοκλασικό ρυθμό.
Το τελευταίο κατασκευαστικό έργο ολοκληρώθηκε το 1926 όταν ιδρύθηκε ο πρώτος βιολογικός σταθμός στη Μοραβία στις ακτές μιας από τις λίμνες.
Σήμερα στο Λέντνιτσε Βάλτιτσε – μια περιοχή με πληθυσμό 2.400 ατόμων – συνεχίζονται τα έργα για τη διασφάλιση της συντήρησης των κτιρίων και του περιβάλλοντος, τα οποία λόγω της ομορφιάς τους, αποτελούν ένα από τα δημοφιλέστερα σημεία έλξης στην Τσεχία.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
Λούντβιχ Έρχαρντ
Ο Λούντβιχ Έρχαρντ (Ludwig Erhard) ήταν Γερμανός χριστιανοδημοκράτης πολιτικός (CDU) και Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας. Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1897. Πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τραυματίστηκε σοβαρά. Σπούδασε Οικονομικά και έγινε διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης. Κατά την παραμονή του στην Φρανκφούρτη παντρεύτηκε την Luise Schuster.
Από το 1925 ανέλαβε μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση και αργότερα ασχολήθηκε με το marketing. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχασε την εργασία του, καθώς ασχολήθηκε με θέματα που αφορούσαν την μετά τον πόλεμο ειρηνική εποχή. Το θέμα αυτό θεωρούνταν ανεπίτρεπτο στη Ναζιστική Γερμανία, που είχε κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο.
Μετά τη λήξη του πολέμου εργάστηκε ως σύμβουλος της αμερικανικής διοίκησης της Βαυαρίας, η οποία τον επέλεξε ως Υπουργό Οικονομικών του Ομόσπονδου κρατιδίου. Το 1949 εξελέγη βουλευτής και προσχώρησε στη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU). Έγινε Υπουργός Οικονομικών της Δυτικής Γερμανίας στην Κυβέρνηση Αντενάουερ, μετά την παραίτηση του οποίου, το 1963, ο Έρχαρντ εξελέγη καγκελάριος. Επανεξελέγη το 1965, αλλά την επόμενη χρονιά η Κυβέρνηση συνασπισμού κατέρρευσε και την 1η Δεκεμβρίου 1966 ο Έρχαρντ παραιτήθηκε.
Συνέχισε να εκλέγεται βουλευτής μέχρι το θάνατό του, στις 5 Μαΐου 1977.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Το κορίτσι με τις βαλίτσες
Τηλεταινία διάρκειας 120 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Τρίτη 23 Μαρτίου 1994
Σενάριο και σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαίδη
Ηθοποιοί Λάκης Λαζόπουλος, Μέρεντιθ Χέρολντ
….Μια Αμερικανίδα κι ένας επαρχιώτης φιλοξενούνται προσωρινά σ’ ένα αθηναϊκό διαμέρισμα και αρχίζει μεταξύ τους ένα ερωτικό παιχνίδι….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1968-1997
Μιχαήλ Μποτβίνικ
Ο Μιχαήλ Μοϊσέγιεβιτς Μποτβίνικ (Михаил Моисеевич Ботвинник) (17 Αυγούστου, 1911 - 5 Μαΐου, 1995) ήταν Ρώσος Διεθνής Γκρανμαίτρ Εβραϊκής καταγωγής και ο έκτος Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο σκάκι. Θεωρείται ευρέως ως ο "πατέρας" της μοντέρνας ρωσικής σκακιστικής σχολής.
Ο Μποτβίννικ διαδέχθηκε τον Αλεξάντερ Αλιέχιν στην κορυφή του παγκοσμίου σκακιού, όταν μετά το θάνατο του τελευταίου, ο Μποτβίννικ κέρδισε το τουρνουά υποψηφίων το οποίο διεξήχθη το 1948, και διατήρησε τον τίτλο του μέχρι το 1957, όταν τον απώλεσε από τον Βασίλι Σμυσλόβ. Ανέκτησε τον τίτλο του στο ματς-ρεβάνς το 1958, αλλά τον ξαναέχασε το 1960 από τον Μιχαήλ Ταλ. Το 1961 όμως πήρε πάλι πίσω τον τίτλο του από τον Ταλ, για να τον απολέσει τελικά από τον Τίγκραν Πετροσιάν το 1963.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Το Ιησουϊτικό συγκρότημα και οι εστάνσια στην Κόρδοβα
Μετά από έναν αιώνα περισυλλογής και αλλαγής σκέψεων, μεταξύ 31 Μαρτίου και 2 Απριλίου 1767 ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας υπέγραψε το διάταγμα με το οποίο εξορίζονταν οι Ιησουΐτες από τις ισπανικές κτήσεις της Αμερικής. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο: Με την αποπομπή τους εξαλείφθηκε ένας από τους πιο πετυχημένους κοινωνικοπολιτικούς οργανισμούς της ισπανικής αποικιοκρατίας στη Λατινική Αμερική και με την εξαφάνιση του Τάγματος αδυνάτισε το αγροτικό, εκπαιδευτικό και θρησκευτικό σύστημα που είχαν εμπνευστεί οι Ιησουΐτες.
Το 1599, περίπου 20 χρόνια πριν από την ίδρυση της πόλεως, το Τάγμα είχε εγκατασταθεί στην Κόρδοβα στην περιοχή που οριζόταν από την Αβενίδα Βελέζ Σάρσφιλντ και την Κάλε Οβίσπο Τρέχος, Κασέρος και Ντουάρτε Κιρός. Μέσα σε δέκα μόλις χρόνια το κτίριο που κατέλαβε το Τάγμα ήταν πολύ μικρό για να στεγάσει τους μοναχούς, τους σπουδαστές και τους πιστούς. Για τον λόγο αυτό, το 1610 άρχισαν οι εργασίες κατασκευής του κολεγίου Μάξιμο και 3 χρόνια αργότερα του Σεμινάριο Κονβικτόριο ντε Σαν Χαβιέρ, το οποίο το 1622 προήχθη σε πανεπιστήμιο. Μέσα σε λίγα χρόνια οι Ιησουΐτες δέχτηκαν στους κόλπους των σχολείων και των κολεγίων τους πάρα πολλούς ιθαγενείς που άρχισαν να μαθαίνουν τέχνες, όπως ξυλουργική, οικοδομική και σιδηρουργία, είχαν όμως επίσης και τη δυνατότητα να σπουδάσουν ώστε να γίνουν κοσμηματοπώλες, καλλιτέχνες ή άνθρωποι των γραμμάτων. Οι Ιησουΐτες είχαν στις τάξεις τους ιστορικούς, παλαιοντολόγους, γεωγράφους ή φυσιοδίφες και σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλονται πολλές από τις πρώτες επιστημονικές παρατηρήσεις που έγιναν στην Αργεντινή.
Πριν από τα μέσα του 17ου αιώνα οι δρ
αστηριότητες της Μανζάνα Χεσουίτικα –του συγκροτήματος των Ιησουϊτών – ήταν τόσο γνωστές και επικερδείς ώστε το Τάγμα αποφάσισε να κατασκευάσει την εκκλησία ντε λα Κομπανία. Ο Φλαμανδός μοναχός Φιλίπ Λεμέρ ήταν υπεύθυνος των εργασιών που ξεκίνησαν το 1645 και διήρκεσαν μέχρι το 1671. Ο ρυθμός του κτιρίου είναι ένα ασυνήθιστο λατινοαμερικάνικο μπαρόκ με κωδωνοστάσια εκατέρωθεν της προσόψεως. Στο εσωτερικό κάτω από τους τρούλους υπάρχει ένα ιερό που θεωρείται από τα μεγαλύτερα έργα τέχνης της ηπείρου του 17ου αιώνα. Κατά την ίδια περίοδο, οι Ιησουΐτες κατασκεύασαν επίσης την Καπίγια Ντομέστικα, μικρότερη σε μέγεθος αλλά εξ’ ίσου εντυπωσιακή, που περιέχει άλλο ένα υπέροχο ιερό και θαυμάσιες διακοσμητικές τοιχογραφίες.
Προς το τέλος του αιώνα κατασκευάστηκε επίσης το Νοβιτσιάτο και το κολέγιο Κονβικτόριο ντε Νουέστρα Σενιόρα ντε Μονσερά για να στεγάσει τους σπουδαστές του πανεπιστημίου. Το τελευταίο είναι ένα θαυμαστό κτίριο με απομονωμένα μοναστήρια και θολωτούς διαδρόμους. Στο Σαλόν ντε Γκράντος την εποχή της Καπίγια ντε Εσπανιόλες υπήρχε μια πολύτιμη συλλογή βιβλίων των Ιησουϊτών που περιλάμβανε όχι μόνο θρησκευτικά έργα αλλά επιστημονικά δοκίμια, πραγματείες και λογοτεχνικά έργα από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα.
Η περιοχή των Ιησουϊτών αποτελούσε επίσης το κεντρικό σημείο του σημαντικού εμπορίου που συνδεόταν με τις αγροτικές δραστηριότητες των εστάνσια (των αγρών που είχαν δημιουργήσει οι Ιησουΐτες γύρω από την πόλη). Η πρώτη από τις εκτάσεις που ανήκαν στο Τάγμα ήταν, το 1616, η Εστάνσια ντε Καρόγια που εκχωρήθηκε το1661 στον μοναχό Ινιάθιο Ντουάρτε Κιρός, ιδρυτή του κολεγίου Κονβικτόριο ντε Μονσερά. Η ιδιοκτησία αυτή σχηματίστηκε από μια κατοικία που κατασκευάστηκε κοντά σε ένα κεντρικό μοναστήρι, ένα 
παρεκκλήσιο και αρκετά αγροκτήματα.
Η μεγαλύτερη από τις 5 ήταν η Εστάνσια ντε Σάντα Καταλίνα, μια αξιοπρεπής γεωργική εταιρία που ιδρύθηκε το 1622 και βρισκόταν 70 χιλιόμετρα βορείως της Κόρδοβας στο μέσο μιας μεγάλης και εύφορης εδιάδας. Ο ναός της είναι ένα θαύμα αργεντινής αποικιακής μπαρόκ αρχιτεκτονικής και οι σύγχρονες γεωργικές εγκαταστάσεις είναι εκπληκτικές. Υπήρχαν περιφράξεις και χωρίσματα στους στάβλους όπου μπορούσαν να τοποθετηθούν χιλιάδες βόδια, πρόβατα και μουλάρια, μεγάλοι κήποι με λαχανικά, οπωροφόρα δέντρα και αγροί για την καλλιέργεια καλαμποκιού και δημητριακών. Φυσικά υπήρχαν σιλό για την αποθήκευση των δημητριακών, ταμαχάρ (δεξαμενή νερού), αλευρόμυλος και νερόμυλοι για να τροφοδοτούν τα αρδευτικά κανάλια. Ακόμη και μέσα στις εστάνσια – οι άλλες 3 ήταν οι Ζεσούς Μαρία, Άλτα Γκράσια και Καντελάρια Σαν Ινιάθιο – οι Ιησουίτες δεν σταμάτησαν να υποστηρίζουν τις πνευματικές δραστηριότητες, συνεισφέροντας με αυτό τον τρόπο στην εκπαίδευση των παιδιών των καμπεσίνο.
Με την εξορία των Ιησουϊτών, μερικά από τα κτίρια της συνοικίας τους παραχωρήθηκαν στους Φραγκισκανούς, ενώ οι περιουσίες τους πουλήθηκαν σε ιδιώτες επιχειρηματίες. Η Εστάνσια ντε Σάντα Καταλίνα αγοράστηκε μετά από πλειστηριασμό από τον Φρανσίσκο Αντόνιο Ντιάζ και ανήκει ακόμη στους κληρονόμους του.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
Αλέξης Δαμιανός
Ο Αλέξης Δαμιανός ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Γεννήθηκε το 1921 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου και στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Ιδρυτής του «Πειραματικού Θεάτρου» και του Θεάτρου "Πορεία", όπου σκηνοθέτησε πολλά θεατρικά έργα. Είχε σκηνοθετήσει τρεις ταινίες μεγάλου μήκους που είναι σημαντικότατες για τον ελληνικό κινηματογράφο (η Ευδοκία θεωρείται από πολλούς ως η καλύτερη ελληνική ταινία που έχει γυριστεί ποτέ).
Απεβίωσε στις 4 Μαΐου 2006.
Φιλμογραφία
Σκηνοθεσία και σενάριο
Μέχρι το πλοίο (1966)
Ευδοκία (1970)
Ηνίοχος (1995)
Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Ένοχοι 1977 ΕΡΤ
Παράξενος ταξιδιώτης 1972 ΕΙΡΤ 
Πατούχας (Ο) 1983 ΕΡΤ
Χωρίς ανάσα 1973 ΕΙΡΤ
Ταινίες στις οποίες έχει παίξει:
Ευδοκία 1971
Η παρεξήγηση 1983
Ηνίοχος 1995
Καβάφης 1996
Μέχρι το πλοίο 1966
Μιρουπάφσιμ 1997
Ναι μεν αλλά 1972
Ο καιρός των Ελλήνων 1981
Ο κλέφτης 1965
Σύντομο διάλειμμα 1966
Το αίνιγμα 1998
Φρενίτις 1971
Φόβος 1966
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
Οι κουτσομπόλες
Κωμική σειρά 15 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Τετάρτη 8 Μαίου 1991
Παραγωγή του Μιχάλη Λεφάκη
Σενάριο του Νίκου Επιτροπάκη και της Αλμπέρτας Τομπανάκη
Σκηνοθεσία του Ερρίκου Θαλασσινού
Ηθοποιοί Χρυσούλα Διαβάτη, Θόδωρος Συριώτης, Βίλμα Τσακίρη, Μάγδα Τσαγκάνη, Τζέσυ Παπουτσή, Μάρα Θρασυβουλίδου, Ρένα Βενιέρη, Ισμήνη Καλέση, Νίκος Κάπιος, Νίκος Χύτος, Βίκυ Παπά, Άκης Φλωρέντης, Βίλη Ηλιοπούλου
….Αυτοτελείς ιστορίες με κεντρικό θέμα τις περιπέτειες μιας ομάδας γυναικών που επιδίδονται στο προσφιλές «σπορ» του κουτσομπολιού, σχολιάζοντας τα πάντα και κυρίως τις ερωτικές περιπέτειες και επιτεύξεις των φιλενάδων τους….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Ιανός
Ο κύριος συνήγορος
Κωστής Παλαμάς
Πολιτιστική περιοχή Λέντνιτσε Βάλτιτσε 
αποτελείτο από 6 τμήματα στολισμένα με διαφορετικά επίπεδα και σιντριβάνια.
ά κατασκευάστηκε η Ορανζερί (θερμαινόμενος πορτοκαλεώνας) – η μοναδική στην Τσεχία – και το θερμοκήπιο, ενώ τα εσωτερικά του κάστρου του Λέντνιτσε διακοσμήθηκαν με νεοκλασικό ρυθμό.
Λούντβιχ Έρχαρντ
Το κορίτσι με τις βαλίτσες
Μιχαήλ Μποτβίνικ
Το Ιησουϊτικό συγκρότημα και οι εστάνσια στην Κόρδοβα
αστηριότητες της Μανζάνα Χεσουίτικα –του συγκροτήματος των Ιησουϊτών – ήταν τόσο γνωστές και επικερδείς ώστε το Τάγμα αποφάσισε να κατασκευάσει την εκκλησία ντε λα Κομπανία. Ο Φλαμανδός μοναχός Φιλίπ Λεμέρ ήταν υπεύθυνος των εργασιών που ξεκίνησαν το 1645 και διήρκεσαν μέχρι το 1671. Ο ρυθμός του κτιρίου είναι ένα ασυνήθιστο λατινοαμερικάνικο μπαρόκ με κωδωνοστάσια εκατέρωθεν της προσόψεως. Στο εσωτερικό κάτω από τους τρούλους υπάρχει ένα ιερό που θεωρείται από τα μεγαλύτερα έργα τέχνης της ηπείρου του 17ου αιώνα. Κατά την ίδια περίοδο, οι Ιησουΐτες κατασκεύασαν επίσης την Καπίγια Ντομέστικα, μικρότερη σε μέγεθος αλλά εξ’ ίσου εντυπωσιακή, που περιέχει άλλο ένα υπέροχο ιερό και θαυμάσιες διακοσμητικές τοιχογραφίες.
παρεκκλήσιο και αρκετά αγροκτήματα.
Αλέξης Δαμιανός
Οι κουτσομπόλες
_garden.jpg){kind=link}
