PALACE AND PARK OF VERSAILLES (FRANCE) - ΤΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΚΑ ΤΩΝ ΒΕΡΣΑΛΛΙΩΝ (ΓΑΛΛΙΑ)

Το ανάκτορο και τα πάρκα των Βερσαλλιών Χάρη σε ένα μυστικό πέρασμα που συνέδεε τα διαμερίσματα της βασίλισσας με εκείνα του βασιλιά, στις 6 Οκτωβρίου 1789 η Μαρία Αντουανέτα κατάφερε να ξεφύγει από το αγριεμένο πλήθος, όμως η σωτηρία της δεν κράτησε πολύ. Την επόμενη μέρα το πρωί. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και η σύζυγός του συνελήφθησαν και 4 χρόνια αργότερα εκτελέστηκαν και οι δύο.
Το ανάκτορο των Βερσαλλιών συνεπώς ήταν ο τόπος του τραγικού, αν και προσωρινού, τέλους της γαλλικής μοναρχίας που ανατράπηκε από τα χρέη που άφησε ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ σε έναν γιο πολύ νέο και ανέτοιμο να κυβερνήσει. Όμως, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ ήταν ήδη 20 ετών όταν ανήλθε στον θρόνο, ενώ ο πιο διάσημος προκάτοχός του, Λουδοβίκος ΙΔ΄, ο οποίος είχε κατασκευάσει το μεγαλοπρεπές ανάκτορο, ήταν μόλις 5 ετών όταν έγινε βασιλιάς. Επί πλέον, ο βασιλιάς Ήλιος ήταν μόνο 23 ετών όταν πέθανε ο ικανός διπλωμάτης καρδινάλιος Μαζαρίνος και ο βασιλιάς αποφάσισε να κυβερνήσει τη Γαλλία μόνο με τη βοήθεια του έμπιστου συμβούλου του, Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ.
Η ιστορία των Βερσαλλιών ξεκίνησε στις αρχές του 17ου αιώνα, όταν ο νεαρός κληρονόμος του θρόνου Λουδοβίκος ΙΓ΄ περνούσε πολλές ημέρες κυνηγώντας στα δάση και στα χωράφια γύρω από το χωριό των Βερσαλλιών. Μόλις έγινε βασιλιάς κατέφυγε εκεί για να αποφύγει την ανία των αυλικών τελετών και στη συνέχεια αγόρασε ολόκληρο το φέουδο των Βερσαλλιών στις 8 Απριλίου 1623, όπου κατασκεύασε ένα μικρό κυνηγετικό κατάλυμα. Αυτό το πέτρινο, πλινθόκτιστο και πλακόστρωτο κτίριο περιλαμβάνεται σήμερα στο μεγαλοπρεπές σώμα του ανακτόρου και είναι γνωστό σαν Παλαιό Κάστρο.
Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄, πάντως δεν μπόρεσε να απολαύσει την ειρήνη των Βερσαλλιών επί μακρόν. Το 1632 πέθανε πρόωρα και άφησε τον θρόνο στον νεαρό γιο του Λουδοβίκο, μελλοντικό Βασιλιά Ήλιο. Ο νεαρός βασιλιάς νυμφεύτηκε τη Μαρία Τερέζα, κόρη του Ισπανού μονάρχη, στηρίζοντας με αυτό τον τρόπο το βασίλειό του και έτσι ξεκίνησε την επέκτασή του ανακτόρου του πατέρα του. Κάτω από την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Λουί Λε Βο κατασκευάστηκαν δύο παράλληλα κτίρια μπροστά από το ανάκτορο που ήδη υπήρχε, διακοσμήθηκαν τα εσωτερικά και χαράκτηκε ο κήπος. Επειδή όμως ακόμη και αυτές οι βελτιώσεις δεν ήταν ικανές να ικανοποιήσουν τα φιλόδοξα σχέδια του βασιλιά, το 1668 αποφάσισε να πραγματοποιήσει μια δεύτερη επέκταση. Για μια ακόμη φορά επιφόρτισε τον Λε Βο που ήθελε να κατεδαφίσει το παλαιότερο κτίριο, όμως ο βασιλιάς αντιτάχθηκε σε αυτό και ζήτησε να κατασκευαστεί το καινούργιο ανάκτορο γύρω από το παλαιό, σαν «Φάκελος». Με αυτή την επέκταση δημιουργήθηκαν και τα κρατικά διαμερίσματα. Με τον θάνατο του Λε Βο το 1670, το σχέδιο της βεράντας που δεσπόζει στον κήπο και ήταν εμπνευσμένο από την αρχιτεκτονική των επαύλεων του ιταλικού μπαρόκ ανατέθηκε στον Φρανσουά ντ’ Ορμπέ.
Το 1678 ο Βασιλιάς Ήλιος αποφάσισε να κάνει τις Βερσαλλίες σύμβολο του γαλλικού στέμματος. Προσκάλεσε έναν νεαρό αρχιτέκτονα, τον Ζιλ Αρντουέν Μανσάρ, ο οποίος μέσα σε 6 χρόνια κατασκεύασε τις γιγάντιες πτέρυγες βορείως και νοτίως του ανακτόρου, την «ορανζερί», τους στάβλους και τα μεγάλα κτίρια για το προσωπικό. Πάντως, η πιο σημαντική συνεισφορά του ήταν η μεταμόρφωση της βεράντας στην διάσημη «Αίθουσα των Κατόπτρων» που επρόκειτο να γίνει το έμβλημα της απόλυτης ισχύος της μοναρχίας. Η υπέροχη αίθουσα έχει μήκος 73, πλάτος 10 και ύψος 12 μέτρα. Στο ένα άκρο βρισκόταν το Σαλόν ντε λα Πε (Αίθουσα της Ειρήνης) και στο άλλο το Σαλόν ντε λα Γκερ (Αίθουσα του Πολέμου). Δεκαεπτά τεράστια παράθυρα που έβλεπαν στον κήπο αντισταθμίζονται από ίσο αριθμό καθρεπτών που κατασκευάστηκαν σε ένα παρισινό εργαστήριο, φτιαγμένα σκοπίμως από τον Κολμπέρ για να ανταγωνίζονται εκείνα της Βενετίας. Οι αψίδες στηρίζονται πάνω σε μαρμάρινους κίονες και μπρούτζινα κιονόκρανα διακοσμημένα με πετεινούς και κρίνα, τα σύμβολα της Γαλλίας. Ο Σαρλ Λε Μπρουν ήταν υπεύθυνος για τις διακοσμήσεις του ανακτόρου και επιμελήθηκε προσωπικά τις εικόνες της οροφής: 30 εικόνες που πλαισιώνονται με γυψομάρμαρο τονίζουν τη μεγαλοπρέπεια του Βασιλιά Ήλιου μέσω μυθολογικών υπαινιγμών και αναφορών στους στρατιωτικούς και πολιτικούς θριάμβους του.
Στις 6 Μαΐου 1682 οι Βερσαλλίες έγιναν η επίσημη κατοικία της γαλλικής αυλής και αντικατέστησαν το Λούβρο και το Σεν Ζερμέν αν Λε. Το σχέδιο για την αναπροσαρμογή της τοποθεσίας χρειάστηκε 36.000 εργάτες, αλλά όταν ολοκληρώθηκε, το ανάκτορο μπορούσε να φιλοξενήσει 5.000 προσκεκλημένους. Επί πλέον άλλοι 14.000 φρουροί και υπηρετικό προσωπικό ζούσαν σε καταλύματα που βρίσκονταν δίπλα στο ανάκτορο. Οι κήποι σχεδιάστηκαν από τον κηπουρό Αντρό Λε Νοτρ. Υπό την εποπτεία του ισοπεδώθηκαν 810 εκτάρια γης για τη δημιουργία κεκλιμένων επιπέδων και βεραντών, λεωφόρων, φυτών, 1.400 πιδάκων και σιντριβανιών και 400 γλυπτών.
Η εκπληκτική ομορφιά του πάρκου βρίσκεται πέρα από την Αίθουσα των Κατόπτρων, δεν μπορεί να περιγραφεί με απλούς αριθμούς. Μέσα στα όρια της περιοχής ο Λε Νοτρ δημιούργησε δεκάδες διαφορετικά φυσική σκηνικά που συνδέονταν με λεωφόρους που οδηγούσαν στο βασιλικό Ετουάλ. Ακριβώς πίσω από το ανάκτορο βρίσκεται το Παρτέρ ντ’ Ο, δύο παράλληλες λίμνες που οδηγούν στη Λατόνα Πουλ και στο δικό του Παρτέρ. Στα δεξιά, προς βορρά βρίσκεται το τεράστιο Πιές ντ’ Ο ντε Σουίς και, όταν κάποιος αρχίζει να απομακρύνεται από το ανάκτορο, υπάρχει η Λίμνη του Απόλλωνα και μετά το Μεγάλο Κανάλι. Το τελευταίο αποτελεί έναν όγκο νερού που καταλαμβάνει έκταση 230 στρεμμάτων, έχει περίμετρο μεγαλύτερη από 5 χιλιόμετρα και αποτελούσε τοποθεσία όπου λάμβαναν χώρα εορτασμοί για το νερό στη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Το πάρκο περιέχει μικρότερα κτίρια όπως το κυκλικό μαρμάρινο περιστύλιο που σχεδιάστηκε από τον Μανσάρ το 1685, τον εντυπωσιακό πίδακα του Ποσειδώνα από τον Λε Νοτρ και τον Μανσάρ, καθώς και το Μικρό και Μεγάλο Τριανόν. Το Μικρό Τριανόν κατασκευάστηκε το 1762 σαν καταφύγιο για τα συχνά ραντεβού του Λουδοβίκου ΙΕ΄ και αργότερα χρησιμοποιήθηκε για απομόνωση της Μαρίας Αντουανέτας. Το Μεγάλο Τριανόν κατασκευάστηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1687 για τις φανερές συναντήσεις με την ευνοούμενή του, μαντάμ ντε Μεντενόν.
Η μέρα του Βασιλιά Ήλιου ξεκινούσε ακριβώς στις 08:30 και το πρώτο του ραντεβού κανονιζόταν για τις 10:00 στην Αίθουσα των Κατόπτρων. Εδώ συναντούσε τους κοινούς θνητούς που επιθυμούσαν να παρουσιάσουν κάποιο αίτημά τους. Ακολούθως, στις 11:00 μετέβαινε στο Σαπέλ Ρουαγιάλ, η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε από τον Ρομπέρ ντε Κοτ το 1710. Ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Λουδοβίκο και διέθετε μια υπερυψωμένη αψίδα όπου καθόταν ο βασιλιάς. Οι αυλικοί καταλάμβαναν τον σηκό και οι γυναίκες ήταν μοιρασμένες στις πλευρικές στοές. Το Σαπέλ που κατασκευάστηκε σε γοτθικό ρυθμό και μπαρόκ ρυθμό έχει λευκά μαρμάρινα εσωτερικά και επίχρυσα στοκαρίσματα και έξοχα παράθυρα.
Οι κίονες με τα ανάγλυφα, οι τοιχογραφημένοι θόλοι και το μωσαϊκό πάτωμα είναι τυπικά των αρχών του 18ου αιώνα. Μετά τις συγκεντρώσεις ο βασιλιάς επέστρεφε στα ιδιωτικά του διαμερίσματα όπου ακολουθούσε η ημερήσια συνάντηση του κρατικού συμβουλίου. Μετά από ένα σύντομο γεύμα με τη συνοδεία ενός εσμού αυλικών, ο βασιλιάς έκανε έναν μακρύ περίπατο στο πάρκο και επέστρεφε στις 18:00 ακριβώς. Ο χρόνος που ακολουθούσε ήταν αφιερωμένος σε συζητήσεις στο σαλόνι, σε συναντήσεις πριν από το δείπνο και την ώρα για κατάκλιση.
Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ το 1715, οι Βερσαλλίες δεν υπέστησαν αλλαγές σε μεγάλη κλίμακα. Προς το τέλος της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ΄, ο Ζαν Ανζ Γκαμπριέλ κατασκεύασε το μεγαλοπρεπές βασιλικό θέατρο, την Όπερα, στο βόρειο άκρο της βόρειας πτέρυγας. Το αμφιθέατρο χωρούσε 700 θεατές, ήταν κατασκευασμένο από ξύλο και είχε τέλεια ακουστική. Οι επίχρυσες διακοσμήσεις του, έδεναν αρμονικά με το πράσινο και ροζ μάρμαρο. Μια πολύπλοκη μηχανολογική επινόηση μπορούσε να ανυψώσει το αμφιθέατρο στο ύψος της σκηνής, επιτρέποντας έτσι να πραγματοποιούνται πολυτελείς δεξιώσεις της αυλής. Τα εκπληκτικά έξοδα που χρειάζονταν για τη λειτουργία του κτιρίου (10.000 κεριά μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον εορτασμό μιας και μόνο νύχτας) σήμαιναν ότι η χρήση του θεάτρου γινόταν σε σπάνιες περιπτώσεις. Μια από τις περιπτώσεις αυτές ήταν ο γάμος του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ με την Μαρία Αντουανέτα, το 1770.
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση και την επιστροφή στη μοναρχία, η τελευταία καινοτομία έγινε από τον Λουδοβίκο Φίλιππο το 1837. Η νότια πτέρυγα του ανακτόρου μετατράπηκε σε μουσείο της γαλλικής ιστορίας και 60.000 τετραγωνικά μέτρα αφιερώθηκαν στον εορτασμό της «δόξας της Γαλλίας». Για την ολοκλήρωση αυτού του τεράστιου έργου, ο βασιλιάς παράγγειλε περισσότερους από 3.000 πίνακες από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής, όπως καλλιτέχνες του διαμετρήματος του Ευγένιου Ντελακρουά. Καθώς περιδιαβαίνει κανείς μέσα στις αίθουσες ξετυλίγεται μπροστά του ολόκληρη η γαλλική ιστορία, από την εποχή της δυναστείας των Καπέτων μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα.
Οι Βερσαλλίες αποτελούν το ένδοξο παρελθόν της Γαλλίας, όμως εξακολουθούν και σήμερα να χρειάζονται πολυάριθμο προσωπικό: 11 διευθυντές μουσείου και 3 αρχιτέκτονες για να επιβλέπουν τις 700 αίθουσες, τα 67 κλιμακοστάσια και τα 2.153 παράθυρα. 48 κηπουρούς για την περιποίηση του πάρκου, τη φύτευση 210.000 νέων λουλουδιών κάθε χρόνο και την επίβλεψη 200.000 δέντρων. 5 ανθρώπων ειδικούς για τη φροντίδα των πιδάκων και σιντριβανιών. 18 άτομα εξειδικευμένα για την αποκατάσταση των 6.000 πινάκων, των 1.500 σχεδίων, των 15.000 εγχαράξεων, των 2.100 γλυπτών και των 5.000 κομματιών της επίπλωσης. 363 φύλακες για την προστασία αυτής της τεράστιας καλλιτεχνικής κληρονομιάς που επισκέπτονται 6.000.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ Της ΤΕΧΝΗΣ»

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

Η τραγωδία των Τεμπών στις 13 Απριλίου 2003
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΛΑΡΙΣΑΣ
Αθήνα, 14 Απριλίου 2003
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Χθες, Κυριακή 13 Απριλίου του 2003 και ώρα 19.20΄, το υπ αριθ. ΕΚΑ 7290 Δημόσιας Χρήσης Φορτηγό Ρυμουλκό μετά ρυμουλκουμένου οδηγούμενο από τον Ντόλα Δημήτριο του Νικολάου και της Ασήμως, γεννημένος στις 14 Σεπτεμβρίου του 1960 στα Κοίλα Αλεξανδρούπολης - Έβρου, κάτοικος Φερρών-Έβρου, έμφορτο πλακών μελαμίνης, βαίνον στη Νέα Εθνική Οδό Αθηνών - Θεσσαλονίκης με κατεύθυνση προς Αθήνα, χιλιομετρική θέση 385 (κοιλάδα Τεμπών Λάρισας), αμέσως μετά από στροφή δεξιά, ως προς κατεύθυνσή του, συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με το αντιθέτως κινούμενο υπ αριθ. ΥΡΒ 5086 Τουριστικό λεωφορείο, οδηγούμενο από τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη του Μιχαήλ και της Αικατερίνης, γεννημένο το 1947, κάτοικο Βέροιας - Ημαθίας, επί της οδού Μυτιλήνης 9, στο οποίο επέβαιναν 49 μαθητές Α΄ τάξης ενιαίου λυκείου Μακροχωρίου - Ημαθίας και τρεις συνοδοί καθηγητές και στη συνέχεια, το υπ. αριθ. ΕΚΑ 7298 Δημόσιας Χρήσης Φορτηγού αυτοκινήτου, επέπεσε στα κινούμενα προς Θεσσαλονίκη, υπ αριθ. ΚΝΕ 5896 Επιβατηγό Ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητο, οδηγούμενο από τον Σεραφείμ Φρούτη του Χρυσάνθη και της Ζωής, γεννημένος το 1968, κάτοικος Κατερίνης - Πιερίας Σβορώνου 42, το υπ αριθ. ΑΗΒ 1965 Επιβατηγό Ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητο οδηγούμενο από τον Γεώργιο Κυρτσαλάκη του Σωτηρίου και της Βασιλικής γεννημένο το 1961, κάτοικο Χρυσοχωρίου - Καβάλας και το υπ αριθ. ΝΕΖ 8646 Επιβατηγό Ιδιωτικό χρήσης αυτοκίνητο, οδηγούμενο από τον Δημήτριο Ναούμ του Κυριάκου και της Γεωργίας γεννημένος το 1965, κάτοικο Θεσσαλονίκης και επί της οδού Μισιαλή 5 Χαριλάου, εκ των οποίων Επιβατηγών Ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτων τα δύο πρώτα μετά τη σύγκρουση ανεφλέγησαν.
Αποτέλεσμα των παραπάνω συγκρούσεων ήταν:
Ο θανάσιμος τραυματισμός είκοσι ενός μαθητών Λυκείου, επιβατών Τουριστικού Λεωφορείου:
Ευαγγελίας Γάτου του Θεοδώρου και της Αναστασίας, γεννημένη 20 Απριλίου 1987, κατοίκου εν ζωή Καβάσιλων Ημαθίας.
Αναστασίας Παυλίδου του Παύλου και της Αθηνάς, γεννημένη το 1987, κατοίκου εν ζωή Καβάσιλων Ημαθίας.
Περιστέρας Ούστα του Ιορδάνη και της ?ννας, γεννημένη το 1987, κατοίκου εν ζωή Μοκροχωρίου Ημαθίας.
Γεωργίας Τραπεζανλή του Δημητρίου και της Βάιας, γεννημένη το 1987 κατοίκου εν ζωή Ν. Νικομήδειας Ημαθίας.
Σταύρου Κανελλόπουλου του Δημητρίου και της Χρυσαυγής, γεννημένος το 1988 στην Πτολεμαΐδα Κοζάνης, κατοίκου εν ζωή Μακροχωρίου Ημαθίας.
Ηλία Τσολερίδη του Παναγιώτη και της Φωτεινής, γεννημένος το 1987 στην Βέροιας, κατοίκου εν ζωή Διαβατών Ημαθίας.
Παναγιώτη Μουρατίδη του Κωνσταντίνου και της Ελένης, γεννημένος το 1987, κατοίκου εν ζωή Βέροιας Ημαθίας.
Ανδρέα Αθανασιάδη του Χρήστου και της Ελένης, γεννημένος 7 Ιουλίου 1987 στη Δυτική Γερμανία, κατοίκου εν ζωή Σταυρού Ημαθίας.
Χριστίνας Σταματέλλου του Ευσταθίου και της Παρθένας, γεννημένη 19 Νοεμβρίου 1987 στη Θεσσαλονίκη, κατοίκου εν ζωή Μακροχωρίου Ημαθίας. Ιωάννη Τριανταφυλλίδη του Κωνσταντίνου και της Ιωάννης, γεννημένος 27 Απριλίου 1987 στη Βέροια, κατοίκου εν ζωή Μακροχωρίου Ημαθίας.
Βασιλείου Παπαδόπουλου του Νικολάου και της Χρυσούλας, γεννημένος το 1987 στην Ξεχασμένη Ημαθίας, κατοίκου εν ζωή ομοίως.
Ευανθία Ψαλίδα του Κωνσταντίνου και της Μελπομένης, γεννημένη το 1987 στη Βέροια, κατοίκου εν ζωή Καβάσιλων Ημαθίας.
Δημήτριος Κοσμίδης του Αδάμ και της Βασιλικής, γεννημένος το 1988 στο Μακροχώρι Ημαθίας.
Κωνσταντίνος Θαλαλαίος του Αναστασίου και της Αικατερίνης, γεννημένος το 1987 στη Βέροια Ημαθίας, κατοίκου εν ζωή Μακροχωρίου Ημαθίας.
Σάββας Παναγιωτίδης του Λαζάρου και της Ερμιόνης, γεννημένος το 1987 στο Μακροχώρι Ημαθίας, κατοίκου εν ζωή Μακροχωρίου.
Αθανασίου Μαρκαντάρα του Σωτηρίου και της Αικατερίνης, γεννημένος το 1987, κατοίκου εν ζωή Μακροχωρίου Ημαθίας.
Γεωργίου Μήτσκα του Κωνσταντίνου και της Θεοδώρας, γεννημένος 14 Αυγούστου 1987, στο Μακροχώρι Ημαθίας.
Ιωάννα Καστίδου του Θεοδώρου και της Ελισάβετ, γεννημένη 18 Δεκεμβρίου 1987, κατοίκου εν ζωή Καβάσιλων Ημαθίας.
Γεσθημανή Σταφυλίδου του Ζαχαρία και της Σοφία, γεννημένη το 1987 στη Βέροια, κατοίκου εν ζωή Ν. Νικομήδειας Ημαθίας.
Δημητρίου Σίγκα του Θωμά και της Ασπασίας, γεννημένος το 1987 στη Βέροια, κατοίκου εν ζωή Μακροχωρίου Ημαθίας.
Όλγα Αγγελίνα του Βασιλείου και της Εβελίνας, γεννημένη το 1988 στη Κουλούρα Ημαθίας, κατοίκου εν ζωή ομοίως.
Ο σοβαρός τραυματισμός 9 ατόμων:
Κωνσταντίνου Μαυρομιχάλη του Μιχαήλ και της Αικατερίνης γεννημένος του 1947, κατοίκου Βέροιας Ημαθίας, οδηγού Τουριστικού Λεωφορείου,
Δημητρίου Ναούμ του Κυριάκου και της Γεωργίας γεννημένος το 1965, κατοίκου Θεσσαλονίκης, οδηγού του υπ αριθ. ΝΕΖ 8646 επιβατηγού ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτου,
Αλεξίου Μιόγλου του Στυλιανού και της Μαρίας γεννημένος το 1988, κατοίκου Διαβατών Ημαθίας,
Αθανασίου Αγγελίδη του Αγγέλου και της Αναστασίας, γεννημένος 1956, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Γεωργίου Καρύπογλου Γεωργίου του Μιχαήλ και της Μαριγούλας γεννημένος το 1988, κατοίκου Κουλούρας Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Διονυσίου Λιακόπουλου του Κων/νου και της Ανδρονίκης, γεννημένος το 1987, κατοίκου Κουλούρας Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Εμμανουήλ Μαρκαντάρα του Εμμανουήλ του Γεωργίου και της Αθηνάς, γεννημένος το 1987 κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Ανέστη Αντωνόπουλου του Γαβριήλ και της Νικολέτας, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Χαράλαμπου Τοσουνίδη του Παντελεήμονος και της Αναστασίας γεννημένος το 1988, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου.
Ο ελαφρύς τραυματισμός είκοσι έξι ατόμων:
Δημητρίου Ντόλα του Νικολάου και της Ασήμως, γεννημένος το 1960, κατοίκου Φερρών Έβρου, οδηγού του δημόσιας χρήσης φορτηγού αυτοκινήτου,
Γεωργίου Κυρτσαλάκη του Σωτηρίου και της Βασιλικής, γεννημένος το 1961 κατοίκου Χρυσοχωρίου Καβάλας, οδηγού υπ αριθ. ΚΝΕ 5896 επιβατηγού ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτου,
Χρυσούλας Βούλγαρη αγνώστων λοιπών στοιχείων, επιβάτιδος του υπ αριθ. ΝΕΖ 8646 επιβατηγού ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτου,
Πέτρου Μυταφίδη του Γεωργίου, αγνώστων λοιπών στοιχείων, επιβάτη υπ αριθ. ΑΗΒ 1965 επιβατηγού ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτου,
Σταύρου Αντωνιάδη του Μάριου και της Μαρίας, γεννημένος του 1988, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Αριστοτέλη Τραγιανούλου Αριστοτέλη του Αριστείδη και της Δάφνης, κατοίκου Ξεχασμένης Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Ιωάννη Παπαδόπουλου του Γεωργίου και της Γαρυφαλλιάς γεννημένος το 1988, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Ιορδάνη Γκαμπεντάβα του Σόσο και της Λέλας, αγνώστων λοιπών στοιχείων, επιβάτη λεωφορείου,
Στέφανου Λιακόπουλου του Γεωργίου και της Δέσποινας γεννημένος το 1987, κατοίκου Κουλούρας Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Δημητρίου Καντζίκη του Ευαγγέλου και της Μαρίας, γεννημένος το 1987, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Δημητρίου Λιακόπουλου του Στεφάνου και της Ευθυμίας, γεννημένος το 1987 κατοίκου Κουλούρας Ημαθίας, επιβάτη λεωφορείου,
Σοφία Λοβάσα του Ανδρέα και της Σοφίας γεννημένη το 1987, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Ανθή Αναστού του Αθανασίου και της Ελένης, γεννημένη το 1987, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Ιωάννας Πλωμαρίτου του Κων/νου και της Γεσθημανής γεννημένη το 1987, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Αρετής Πουλατσίδου του Λαζάρου και της Μελπομένης, γεννημένη το 1987, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Καλλιόπης Ταγκαλίδου του Ιωάννη και της Φωτεινής, γεννημένη το 1987, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Κων/νας Κούφα του Αθανασίου και της Γεωργίας, γεννημένη το 1988,κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Ολυμπίας Παπαδοπούλου του Παύλου και της ?ννας, γεννημένη το 1987,κατοίκου Ν.Νικομήδειας Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Ελένης Παπαδοπούλου του Σωτηρίου και της Ευμορφίας γεννημένη το 1987, επιβάτιδος λεωφορείου,
Κων/νας Παπαϊωάννου Κων/νας του Αντωνίου και της Αντωνίας γεννημένη το 1987, κατοίκου Σταυρού Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Ελευθερίας Μπακάλη του Γεωργίου και της Ελένης γεννημένη το 1988, κατοίκου Σταυρού Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Ειρήνης Παπαδοπούλου του Νικολάου και της Λουτβίλας γεννημένη το 1987, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Σοφίας Λιότσου του Θωμά και της Ελένης γεννημένη το 1987, κατοίκου Καβάσιλων Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Ζωής Τσάμη του Θωμά και της Βασιλικής, γεννημένη το 1987, κατοίκου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιβάτιδος λεωφορείου,
Παναγιώτας Τσόγκα του Ιωάννη αγνώστων λοιπών στοιχείων, επιβάτιδος λεωφορείου,
Δημητρίου Γκέκα του Αποστόλου, κατοίκου Αγίου Γεωργίου Ημαθίας, αγνώστων λοιπών στοιχείων, επιβάτη λεωφορείου.
Οι υλικές ζημιές όλων των οχημάτων:
Από μέχρι τώρα στοιχεία προανάκρισης προκύπτει κίνηση Δ.Χ.Φ αυτοκινήτου στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας. Το Τμήμα Τροχαίας Λάρισας ενεργεί προανάκριση. Ο οδηγός του Δ.Χ.Φ αυτοκινήτου συνελήφθη και παραπέμφθηκε με σε βάρος του δικογραφία στον κ.Εισαγγελέα Πρωτοδικών Λάρισας. Οι νεκροί και οι τραυματίες διακομίσθηκαν στο Νοσοκομείο Κατερίνης και στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Λάρισας.
Η τελευταία δίκη που άρχισε στις 2 Οκτωβρίου 2008, ολοκληρώθηκε το Φεβρουάριο του 2009.
Αθώος κρίθηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας, ο οδηγός του λεωφορείου στο πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών, Κ. Μαυρομιχάλης.
Το Δικαστήριο έκρινε ενόχους τον Αθαν. Σαράντη, πρόεδρο της εταιρείας «Ακρίτας Α.Ε.» για λογαριασμό της οποίας μεταφερόταν με την νταλίκα η ξυλεία, και τη διευθύνουσα σύμβουλο Λουκία Σαράντη.
Αμφότεροι κρίθηκαν ένοχοι για ανθρωποκτονία εξ αμελείας κατά συρροή, σωματικές βλάβες κατά συρροή και διατάραξη της ασφάλειας συγκοινωνιών και καταδικάστηκαν σε συνολική ποινή φυλάκισης 4 ετών, 11 μηνών και 15 ημερών έκαστος.
Το δικαστήριο δέχθηκε για τους δύο κατηγορούμενους τα ελαφρυντικά του προτέρου εντίμου βίου, καθώς και ότι επιδίωξαν στη συνέχεια να άρουν τις συνέπειες των πράξεών τους.
Από τα συνολικά τρία ελαφρυντικά που ζήτησαν οι συνήγοροί τους, η εισαγγελέας της έδρας πρότεινε να γίνει δεκτό μόνο το ένα (του προτέρου εντίμου βίου). Επίσης, απορρίφθηκε το αίτημα αναστολής της ποινής και τη μετέτρεψε προς 10 ευρώ ημερησίως.
Ακόμα, επιδίκασε στους γονείς ενός εκ των θυμάτων χρηματική ικανοποίηση. Όρισε, τέλος, η έφεση να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα με τον όρο καταβολής εγγύησης 5.000 ευρώ έκαστος.
Οι κατηγορούμενοι εκπροσωπήθηκαν στο δικαστήριο με πληρεξούσιους δικηγόρους και όπως τονίστηκε από τους υπερασπιστές των δύο καταδικασθέντων, στην αγόρευσή τους για τα ελαφρυντικά, η εταιρεία πλήρωσε συνολικά για αποζημιώσεις το ποσό των 8.500.000 ευρώ. Μάλιστα, υπογράμμισαν ότι οι κατηγορούμενοι πλήρωσαν τα χρήματα πριν τελεσιδικήσουν οι υποθέσεις και δόθηκαν όλα στο ακέραιο.
ΑΠΟ ΤΟ http://www.yptp.gr/ ΚΑΙ ΤΟ http://hamomilaki.blogspot.com/

''ΟΙ ΕΡΓΕΝΗΔΕΣ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Οι εργένηδες
Κωμική σειρά 26 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 1991 Παραγωγή και σκηνοθεσία του Όμηρου Ευστρατιάδη
Σενάριο του Γιάννη Σκλάβου
Ηθοποιοί Γιάννης Μιχαλόπουλος, Γιάννης Βογιατζής, Τάσος Πεζιρκιανίδης
….Ο Αριστείδης, είναι ένας ευτυχισμένος εργένης που αγαπά την ήσυχη ζωή και ζει μόνος του με την ενίοτε βοήθεια της οικονόμου του, Φωτεινής. Αναγκάζεται ωστόσο να συγκατοικήσει με δυο ξαδέλφια του, τον Αμάρανθο και τον Γιάννη, μπλέκοντας σε περιπέτειες και συγκρούσεις εξαιτίας των διαφορετικών τους χαρακτήρων….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

PARIS-BANKS OF THE SEINE (FRANCE) - ΟΙ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΣΗΚΟΥΑΝΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ (ΓΑΛΛΙΑ)

Οι όχθες του Σηκουάνα στο Παρίσι (Γαλλία)
Όταν κάποιος φτάσει στο Παρίσι για πρώτη φορά, έχει την αίσθηση ότι βλέπει έναν μοναδικό μεγαλοπρεπή σχεδιασμό μιας πόλης: φαίνεται ότι το Ιλ ντε λα Σιτέ, ο δρόμος που οδηγεί από την Αψίδα του Θριάμβου στο Λούβρο μέσω του Σανζ Ελιζέ και της Τουιλερί, οι όχθες του Σηκουάνα και ο Πύργος του Άιφελ δημιουργήθηκαν από έναν μοναδικό εκλεκτικό νου. Στην πραγματικότητα, το Παρίσι είναι αποτέλεσμα 7 αιώνων ανακαινίσεων, επέκτασης και ανακατασκευής. Ανεξαρτήτως αυτού, υπήρχε πράγματι ένα πρόσωπο πίσω από την ιδέα της «πολιτιστικής» ταυτότητας: ο Ζορζ Οσμάν. Γεννημένος το 1809 σε ένα μικρό σπίτι της οδού Φομπούρ ντε λα Ρουλ, ο Οσμάν επρόκειτο να γίνει αυτός που θα σχεδίαζε την πόλη για τον Ναπολέοντα Γ΄. Σαν νομάρχης του τμήματος του Σηκουάνα μεταξύ 1853 και 1870 μεταμόρφωσε τη γαλλική πρωτεύουσα στην περίφημη «Πόλη του Φωτός».
Κατά τους πρώτους π.χ. αιώνες, η κελτική φυλή των Παρίζι εγκαταστάθηκε γύρω από τις όχθες του Σηκουάνα, όμως η πόλη δεν χτίστηκε παρά μόνο μετά το 52 π.χ. όταν ο Καίσαρ ίδρυσε τη ρωμαϊκή πόλη Λουτετία. Όταν ο Ιουλιανός Β΄(ο Αποστάτης) ανακηρύχθηκε αυτοκράτωρ το 360 μ.Χ. η πόλη μετονομάστηκε «Παρίσι» από τους πρώτους κατοίκους της. Πάντως, μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δέχτηκε επιδρομές από τους Βίκινγκς και από βαρβαρικά φύλα, αποδεκατίστηκε από επιδημίες και καταστράφηκε από λεηλασίες. Τα ρωμαϊκά κτίρια κατεδαφίστηκαν για να χτιστεί ένα περιτειχισμένο οχύρωμα γύρω από το Ιλ ντε λα Σιτέ, όπου οι κάτοικοι μπορούσαν να αναζητήσουν καταφύγιο.
Με τη βασιλεία του Φίλιππου Αυγούστου τον 12ο αιώνα η πόλη άρχισε να ευημερεί. Το Ιλ ντε λα Σιτέ, η μικρή νησίδα στην καρδιά του Σηκουάνα, περιέχει δύο εξαιρετικά σημεία αυτής της περιόδου, τον καθεδρικό ναό της Νοτρ Νταμ και το Σεν Σαπέλ, αριστουργήματα και τα δύο της γοτθικής τέχνης. Το 1163, ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ έθεσε τον θεμέλιο λίθο της Νοτρ Νταμ και ξεκίνησαν οι εργασίες που χρειάστηκαν 170 χρόνια για να ολοκληρωθούν. Ο καθεδρικός ναός έχει μήκος 130 μέτρα και στηρίζεται σε αντερείσματα που βρίσκονται σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, ενώ το αέτωμα έχει στις πλευρές δύο πύργους ύψους περίπου 70 μέτρων. Πίσω από το φαρδύ εγκάρσιο κλίτος του ναού – που περιστοιχίζεται από σπείρα ύψους 90 μέτρων – υπάρχει το σκαλιστό ξύλινο εκκλησιαστικό χοροστάσιο από τον 18ο αιώνα που περιβάλλεται από πέτρινο κιγκλίδωμα το οποίο επιφορτίστηκε να κατασκευάσει ο Ζαν Ραβί πριν από 400 χρόνια για να προστατεύει τις λειτουργίες από τον θόρυβο που έκαναν οι πιστοί. Το εσωτερικό, με έναν κυρίως ναό και δύο διαδρόμους, είναι διακοσμημένο με εικόνες και γλυπτά από διαφορετικές περιόδους. Τα πλαϊνά παρεκκλήσια διαθέτουν εικόνες τις οποίες παρήγγειλαν εταιρίες του Παρισιού κατά τον 17ο και 18ο αιώνα σε καλλιτέχνες όπως ο Σαρλ Λε Μπρουν. Το άγαλμα της Παρθένου με το Βρέφος, στην οποία είναι αφιερωμένη η Νοτρ-Νταμ, βρίσκεται δίπλα από το εγκάρσιο κλίτος του ναού. Το 1248 ο Λουδοβίκος Θ΄ κατασκεύασε το Σεν Σαπέλ κοντά στη Νοτρ Νταμ, για να τοποθετηθούν εκεί τα άγια κειμήλια του Χριστού, περιλαμβανομένου του ακάνθινου στεφάνου τον οποίο ο βασιλιάς είχε αγοράσει από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Οι γραμμές του καθεδρικού ναού που εκτείνονται προς τον ουρανό, τα 15 υπέροχα υαλογραφήματα (βιτρό) στα παράθυρα του άνω παρεκκλησίου που φωτίζουν σκηνές από τη Βίβλο και τα Ευαγγέλια, τα τεράστια παράθυρα σε σχήμα και χρώμα τριαντάφυλλου και οι σκαλιστές ξύλινες μορφές των αποστόλων του έδωσαν την προσωνυμία «Πύλη του Παραδείσου».
Το Παρίσι παραμελήθηκε από τους Γάλλους μονάρχες μέχρις ότου ο Φραγκίσκος Α΄ αποφάσισε ότι χρειαζόταν ένα ανάκτορο αντάξιο μιας πρωτεύουσας. Έτσι, το 1546 άρχισε η κατασκευή του Λούβρου, μια υπόθεση που επρόκειτο να διαρκέσει περισσότερο από 3 αιώνες και να εμπλακούν σε αυτή περισσότεροι από 7 άρχοντες. Μετά τον Φραγκίσκο Α΄, ο οποίος εμπιστεύτηκε τις εργασίες στον Πιέρ Λεσκό, ήλθε η βασίλισσα Αικατερίνη των Μεδίκων που κατασκεύασε το ανάκτορο Τουιλερί. Ακολούθως άφησαν τα σημάδια τους ο Ερρίκος Δ΄, ο Λουδοβίκος ΙΒ΄, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ (ο οποίος μετέφερε τη βασιλική κατοικία στις Βερσαλλίες), ο Ναπολέων Α΄ και ο Ναπολέων Γ΄. Παρά την αγάπη του για τις Βερσαλλίες, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε ίσως τη μεγαλύτερη επιρροή στην κατασκευή του Λούβρου. Αναγνωρίζοντας την ανάγκη αναθεώρησης του ρυθμού στο ανάκτορο, ζήτησε από τον Τζαν Λορέντζο Μπερνίνι, η φήμη του οποίου σαν νεωτεριστή είχε ξεφύγει από τα όρια της Ιταλίας, να έλθει στο Παρίσι για να πραγματοποιήσει μεγάλες αλλαγές στο ανάκτορο.
Ο αρχιτέκτων αποφάσισε να ανακατασκευάσει την πρόσοψη αλλά παρουσίασε σχέδια που δεν ήταν πειστικά. Μετά την τελετή της τοποθέτησης του θεμέλιου λίθου, ο Μπερνίνι επέστρεψε στη Ρώμη και τα σχέδιά του άλλαξαν ριζικά. Στη συνέχεια τα έργο ανατέθηκε στον Κλοντ Περό, ο οποίος σχεδίασε την κιονοστοιχία που περιβάλλει τα υπάρχοντα κτίρια για να δώσει στο Λούβρο την υπέροχη αίσθηση της αρμονικής συμφωνίας.
Ο 17ος αιώνας ήταν ο χρυσός αιώνας της πόλης. Μεταξύ 1671 και 1676, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ κατασκεύασε το «Ξενοδοχείο των Αναπήρων» στην άλλη όχθη του Σηκουάνα για να στεγάσει ηλικιωμένους και ανήμπορους βετεράνους. Λίγο πριν από αυτό, ο καρδινάλιος Μαζαρίνος ίδρυσε το Συμβούλιο των 4 Εθνών, σήμερα έδρα του Γαλλικού Ινστιτούτου και των εθνικών ακαδημιών. Η οδός και η πλατεία Ντοφέν χρονολογούνται επίσης από αυτή την περίοδο και το έργο για την μετατροπή του Ιλ ντε Σεν Λουί, νοτίως του Ιλ ντε Λα Σιτέ, σε κατοικήσιμη περιοχή ολοκληρώθηκε περίπου το 1650.
Στα μέσα του 18ου αιώνα ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ προσέβαλε τον Ζακ Ανζ Γκαμπριέλ για να κατασκευάσει την πλατεία Ομονοίας (Πλας ντε λα Κονκόρντ) και τη Στρατιωτική Σχολή. Απέναντι από αυτά, μια μεγάλη πλατεία, το Πεδίο του Άρεως, εκτεινόταν μέχρι τον Σηκουάνα και επρόκειτο να γίνει ο τόπος εορτασμών της Γαλλίας. Η Γαλλική Επανάσταση σηματοδότησε μια απότομη παύση στα σχέδια ανάπτυξης του Παρισιού, όμως ο Ναπολέων συνέχισε αμέσως την κληρονομιά που είχαν αφήσει οι προκάτοχοί του. Την εποχή εκείνη οι όχθες του Σηκουάνα ήταν γεμάτες με γραφικά πλεούμενα κάθε είδους, αποθήκες και ανεμόμυλους. Ο αυτοκράτωρ καθόρισε πως θα γίνεται η κίνηση στον ποταμό και κατασκεύασε πέτρινες προβλήτες, αυτό όμως ήταν απλώς η αρχή των σχεδίων του για την πόλη. Κατασκεύασε τη Μαντλέν που επρόκειτο να αντικρίζει μια ακριβώς πανομοιότυπη εκκλησία στην άλλη πλευρά της όχθης. Σχεδίασε εκ νέου την Πλατεία Ομονοίας και χάραξε την οδό Ριβολί ώστε να ακολουθεί τον Σηκουάνα από τη Βαστίλη, σύμβολο της επανάστασης, μέχρι την πλατεία Ετουάλ. Εδώ, το 1805, μετά τη νικηφόρο μάχη στο Αούστερλιτς, άρχισαν οι εργασίες για την Αψίδα του Θριάμβου, ένα από τα λαμπρότερα μνημεία του Παρισιού. Προκειμένου να υπάρξει ανετότερη σύνδεση και διάβαση του ποταμού κατασκευάστηκαν μεγάλες γέφυρες πάνω από τον Σηκουάνα, η γέφυρα του Αούστερλιτς και η γέφυρα της Ιένα παράλληλα με την Ποντ Νεφ.
Ο Ναπολέων έθεσε τη σφραγίδα του σε αυτό που ήταν ήδη μια μεγάλη μητρόπολη με πληθυσμό 500.000 κατοίκους. Ανεξαρτήτως αυτού, ο Ναπολέων Γ΄ ήταν εκείνος ο οποίος στη διάρκεια του μέσου του αιώνα διέταξε την επανάσταση στον σχεδιασμό της πόλης που θα έδινε στο Παρίσι την αθάνατη γοητεία του. Ένας από τους λόγους που τον ώθησαν στην απόφασή του ήταν ο φόβος ότι ο πληθυσμός με την κλίση του για μαζικές εξεγέρσεις θα μπορούσε πάλι να επαναστατήσει κατά των ηγετών του. Μια πόλη με μεγάλες και πλατιές λεωφόρους θα του επέτρεπε να συγκεντρώσει τον στρατό του για να υπερασπιστεί τη μοναρχία. Ο Οσμάν, που πείστηκε και ανέλαβε την επίβλεψη του νέου σχεδίου, δημιούργησε τον δρόμο που οδηγούσε από τη λεωφόρο Ιλ ντε λα Σιτέ, μεταμόρφωσε την πλατεία Σατελέ και κατεδάφισε ολόκληρα τμήματα της πόλης για να δημιουργηθεί χώρος για τις σημαντικότερες λεωφόρους που διασχίζουν το Παρίσι.
Μετά τη θριαμβευτική ανακαίνιση του Οσμάν, στα τέλη του 19ου αιώνα το Παρίσι ήταν μεγάλο και εξαιρετικά υπέροχο για να γίνει πρωτεύουσα του κόσμου. Το εμπόριο άρχισε να ανθίζει και ο ευρωπαϊκός πολιτισμός επέλεξε το Παρίσι για καταφύγιό του. Η παγκόσμια Έκθεση το 1889 πραγματοποιήθηκε σε ανάμνηση των 100 χρόνων από τη Γαλλική Επανάσταση, καθώς επίσης και για την αναβίωση της πόλεως. Για την περίσταση αυτή σχεδιάστηκε να εορταστεί η δεξιοτεχνία στη μηχανική της δημοκρατικής Γαλλίας. Οι Μορίς Κεσλίν και Εμίλ Νουζιέ από την κατασκευαστική εταιρία του Γουσταύου Άιφελ κατάρτισαν τα σχέδια για έναν πύργο ύψους περίπου 305 μέτρων ο οποίος επρόκειτο να κατασκευαστεί εκεί που τελείωνε το Πεδίο του Άρεως ,αποκλειστικά και μόνο για όσο θα διαρκούσε η έκθεση. Παρ’ όλα αυτά, ο κόσμος εξοργίστηκε με το σχέδιο αυτό. Μια μεγάλη ομάδα διανοουμένων υπέγραψε μια αναφορά σε μια προσπάθεια να σταματήσει η κατασκευή του, όμως ο πύργος του Άιφελ, με την ισχυρή υποστήριξη του ίδιου του Γουσταύου κατασκευάστηκε και εγκαινιάστηκε την Κυριακή 31 Μαρτίου 1889. Και έτσι παρέμεινε εκεί, έμβλημα του εκσυγχρονισμού με τους 11.000 τόνους από σίδερο, με το ενδιαφέρον και πρωτότυπο ανακάτεμα των δοκών στήριξής του και την εργασία στο πλέγμα των σιδηροκατασκευών του, που ήταν πρωτότυπη εφεύρεση απλώς και μόνο για τη στήριξη και την ισορροπία της ογκώδους κατασκευής.
Στις πιο σύγχρονες εποχές κατασκευάστηκαν στο Παρίσι νέα τεράστια έργα, κυρίως από τον Φρανσουά Μιτεράν, με κτίρια που στεγάζουν την Εθνική Βιβλιοθήκη, τη γυάλινη Πυραμίδα στην είσοδο του Λούβρου και την επέκτασή της οπτικής ευθείας από το Λούβρο μέχρι την Αψίδα του Θριάμβου και την τεράστια Αψίδα της Άμυνας. Τα σχέδια αυτά συνέχισαν τη χιλιετή παράδοση του Παρισιού και ανανέωσαν το μεγαλείο της Πόλης του Φωτός.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ''UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ''

AMERICAN CIVIL WAR - Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος (12 Απριλίου 1861 – 9 Απριλίου 1865)
1.000.000 νεκροί, 48 μεγάλες πόλεις καταστραμμένες, γραμμωτά τουφέκια δραστικού βεληνεκούς 1.000 μέτρων, θωρηκτά πλοία, υποβρύχια, στρατιωτικά κινητά χειρουργεία και στρατιωτικά νοσοκομεία, ο πρώτος τηλέγραφος… όλα τα νέα όπλα καταστροφής και πολέμου. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος ξεκινά στις 12 Απριλίου 1861 με την επίθεση των Συνομοσπονδιακών Δυνάμεων (Νοτίων) και ναυτικό αποκλεισμό της στρατιωτικής βάσης της Ένωσης (Βορείων) στο Φορτ Σάμτερ της Νότιας Καρολίνας. Οι Βόρειοι απάντησαν με γενικό ναυτικό αποκλεισμό των Νοτίων Πολιτειών και έτσι ξεκίνησε ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος, ο αιματηρότερος εμφύλιος στην ανθρώπινη ιστορία με απώλειες (και από τα δύο μέρη) πάνω από 1.100.000 ανθρώπους. Ο λόγος των τρομακτικών αυτών απωλειών, ήταν τα νέα όπλα που εμφανίστηκαν εκείνη την εποχή (γραμμωτά τουφέκια μεγάλης ακρίβειας, θωρακισμένα πλοία και οχήματα, ο τηλέγραφος κ.α.) σε συνδυασμό με την ατυχή εφαρμογή παλαιών στρατιωτικών τακτικών. Πολλές οι μάχες του πολέμου από το Φορτ Σάμτερ μέχρι το Γκέτισμπεργκ και η τελική ήττα των Νοτίων και η κατοχή των Πολιτειών του Νότου από το Στρατηγό Γκραντ . Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1861-1865) ήταν μια διαχωριστική διαμάχη μεταξύ της Ομοσπονδιακής Κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ένωσης Έντεκα Νοτίων Πολιτειών που διακήρυξαν την απόσχισή τους και διαμόρφωσαν την Αμερικανική Συνομοσπονδία με Πρόεδρο τον Τζέφερσον Ντέιβις. Η Ένωση, με πρόεδρο τον Αβραάμ Λίνκολν του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, ήρθε σε αντίθεση με την επέκταση της δουλείας και απέκλεισε οποιοδήποτε δικαίωμα απόσχισης από την Ένωση των Νοτίων Πολιτειών.
1.03.0 Την αιτία του αμερικανικού εμφύλιου πόλεμου την έχουμε γνωρίσει κυρίως μέσα από το Χολλυγουντ, συνδεδεμένη με την δουλεία των νέγρων. Ωστόσο ο ιστορικός αναλυτής παραμένει περισσότερο σκεπτικός όταν εμβαθύνοντας ανακαλύπτει μια λαίλαπα οικονομικών συμφερόντων και ένα πλέγμα δημαγωγικών επιδιώξεων των πολιτικών, τα οποία παρέμειναν επιμελώς κρυμμένα για ένα τουλάχιστον αιώνα, προκείμενου να μην ανοίξουν τις νωπές πληγές εκείνου του τρομακτικού τετραετούς αιματοκυλίσματος. Ορισμένα γεγονότα μιλούν από μόνα τους: Απο τους γαιοκτήμονες του Νότου μόνο το 3% διέθετε δούλους, ενώ η πλειοψηφία των μικροαγροτων δεν είχε δούλους, για τον απλό λόγο ότι δεν είχε την δυνατότητα να τους αγοράσει! Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αυτοί που θυσιάστηκαν για τον Νότο δεν ήταν ιδιοκτήτες δούλων. Ο πόλεμος εκείνος κράτησε τόσα χρόνια μόνο χάρη στην μοναδική αυταπάρνηση αυτών των στρατευμένων ξυπόλητων αγροτών οι οποίοι διατηρούσαν πάντοτε την πεποίθηση ότι πολεμούσαν ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΣΚΟΠΟ όπως έλεγαν. Γιατί όμως ένα τόσο πλούσιο και μεγάλο κράτος αναγκάσθηκε να οδηγηθεί στα έσχατα όρια ενός αδελφοκτόνου πόλεμου; ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΥΡΩΝ! Ο Βορράς παρότι διέθετε και εκείνος δούλους , ζούσε σε μια διαφορετική οικονομική πραγματικότητα. Εκεί το ψυχρότερο κλίμα δεν ευνοούσε τόσο την καλλιέργεια της γης, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να στραφεί στην ανάπτυξη της βιομηχανίας. Γι' αυτόν το λόγο οι τεχνικά καταρτισμένοι λευκοί εργάτες αποτελούσαν την βασικότερη κοινωνική ομάδα, ενώ οι αμόρφωτοι νέγροι παρέμειναν πάντα δευτερεύοντα στοιχεία, περισσότερο για οικονομικούς παρά για ηθικούς λόγους. Αλλά και οι πολιτικοί του Βορρά δεν είχαν ριζοσπαστικές αντιλήψεις γύρω από την ελευθερία των νέγρων. Όταν ρώτησαν τον Λίνκολν, το 1856, τι πίστευε για μια υποτιθέμενη απελευθέρωση των νέγρων και την πιθανή ένταξη τους στην κοινωνία, είχε δώσει την εξής αμφίρροπη απάντηση:Δεν προτίθεμαι να εισάγω την πολιτική και κοινωνική ισότητα μεταξύ της λευκής και της μαύρης φυλής. Υπάρχει μια φυσική διάφορα μεταξύ των δυο, η οποία κατά την κρίση μου, πιθανώς θα αποτρέψει για πάντα την συμβίωση μεταξύ τους, μέχρι την εδραίωση μιας τέλειας ισότητας. Ακόμα χαρακτηριστικότερα ήταν τα λόγια του Χενρυ Κλέη ενός ρεπουμπλικάνου και πολιτικού καθοδηγητή του Λίνκολν ο οποίος έλεγε ότι ....η δουλεία είναι το μέγιστο των ανθρώπινων κακών αλλά ο ίδιος εξακολουθούσε να είναι ιδιοκτήτης δούλων. Ενώ ο εμφύλιος ήταν σε εξέλιξη το 1863 το Υπουργείο Πολέμου του Βορρά δέχθηκε να στρατολογήσει επίσημα εθελοντικές ομάδες νέγρων, από τέσσερις ουδέτερες συνοριακές Πολιτείες , καταβάλλοντας όμως και ταυτόχρονη αποζημίωση στους ιδιοκτήτες τους. Όμως ακόμα και αυτή η πρωτοβουλία του Λίνκολν βασίζονταν περισσότερο στις άμεσες ανάγκες του, παρά στις αγνές προθέσεις του: ο στρατός χρειάζονταν άλλους 500.000 οπλίτες για να καλύψει τις ανάγκες του. Οι αντιδράσεις υπήρξαν πολλές και έντονες επειδή κανένας λευκός δεν δέχονταν να μάχεται δίπλα σε ένα νέγρο. Ένας αξιωματικός συζητώντας με τον στρατηγό Χέρμαν είδε το θέμα στην ουσία του: Τα κορμιά των νέγρων σταματάνε κι' αυτά μια χαρά τις σφαίρες των Ανταρτών, ξέρετε . Στην αντίθετη πλευρά τώρα, είναι ελάχιστα γνωστό, ότι υπήρξαν αρκετές χιλιάδες μαύροι, ελεύθεροι και μη, οι οποίοι πολέμησαν εθελοντικά για τον Νότο, για πολλούς και διάφορους λόγους: οι απελευθερωμένοι επειδή είχαν να προστατεύσουν και αυτοί τις περιουσίες και τις οικογένειες τους, άλλοι επειδή δεν πίστευαν τα πομπώδη λόγια του Λίνκολν, άλλοι με την ελπίδα της απελευθέρωσης και άλλοι απλά διότι προτιμούσαν να πολεμούν για τον λευκό που γνώριζαν, παρά για τον λευκό που δεν γνώριζαν. Με το τέλος του πόλεμου η εικόνα που παρουσίαζε ο Νότος ήταν τραγική. Χιλιάδες ήταν οι άστεγοι, οι άνεργοι και οι πεινασμένοι. Μέσα σε αυτή την εικόνα της ερήμωσης και της καταστροφής πολλοί Βόρειοι βρήκαν την ευκαιρία να πλουτίσουν αρπάζοντας καλλιεργήσιμες εκτάσεις, η κλέβοντας φορτία βαμβακιού που έβρισκαν αποθηκευμένα από τον καιρό του πόλεμου και τα οποία πουλούσαν σε πολύ υψηλές τιμές. Ο Νότος χρειάζονταν κοπιαστική δουλειά για να ανακάμψει από τις πληγές του πόλεμου. Τα καμένα χωράφια και οι φυτείες έπρεπε να καθαριστούν και να σπαρθούν από την αρχή, αλλά οι άνδρες που έπρεπε να τα κάνουν αυτά ήταν θαμμένοι στα πεδία των μαχών και οι λίγοι που επέζησαν έπρεπε να εργαστούν σκληρά. Αυτό ανάγκασε τους πρώην δούλους να αναζητήσουν εργασία στα κτήματα που δούλευαν πριν από τον πόλεμο. Ο Νότος λοιπόν γρήγορα θα μπορούσε να ανακάμψει .Όμως ο πρόεδρος Τζονσον, δεχόμενος πίεση από την αντιπολίτευση, ψήφισε την Πράξη Πολιτικών Δικαιωμάτων, με την οποία έληγε ουσιαστικά η υπόθεση της δουλείας, με τον σκοπό όμως να αποφευχθεί οριστικά μια δεύτερη οικονομική άνοδος του Νότου! Σε εκείνη την σκοτεινή περίοδο της Ανασυγκρότησης, που δεν διέφερε από τρομοκρατία, όπου οι πράκτορες της κυβέρνησης διασκορπίστηκαν στις κατακτημένες περιοχές, εκφοβίζοντας τους λευκούς κάτοικους και προτρέποντας τους μαύρους να εξεγείρονται διαρκώς ,οι λευκοί του Νότου αντέδρασαν στην καταπίεση με τρεις λέξεις: ΚΟΥ-ΚΛΟΥΞ-ΚΛΑΝ....
ΑΠΟ ΤΟ http://ellinikofos.blogspot.com/ ΚΑΙ ΤΟ http://skyclub.gr/

''ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Οι δικοί μας άνθρωποι
Οικογενειακή σειρά 20 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 το Σάββατο 30 Νοεμβρίου 1996
Παραγωγή και σκηνοθεσία του Παύλου Παρασχάκη
Σενάριο του Γιάννη Σκλάβου και της Ελίνας Τσαχάκη
Ηθοποιοί Τέτη Σχοινάκη, Κωνσταντίνος Τσάκωνας, Γιώργος Χρανιώτης, Μαρία Καρακίτσου, Γιώργος Λούρας
….Οι προβληματισμοί, τα όνειρα και οι εφηβικές ανασφάλειες μιας παρέας νέων….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998

FRANKLIN ROOSEVELT - ΦΡΑΓΚΛΙΝΟΣ ΡΟΥΣΒΕΛΤ

Φραγκλίνος Ρούζβελτ
Ο Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούζβελτ (αγγλικά: Franklin Delano Roosevelt, 1882-1945) ήταν ο 32ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Συχνά αναφέρεται στα αγγλικά με τα αρχικά του ονόματός του FDR.
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν γιος του Τζέιμς Ρούζβελτ, επιχειρηματία και γόνου καλής οικογένειας της Νέας Υόρκης, και της Σάρα Ντελάνο. Σπούδασε οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Χάρβαντ και οικονομικά στο πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Το 1910 ασχολήθηκε για πρώτη φορά με την πολιτική. Αρχικά εκλέχτηκε γερουσιαστής και το 1913 διορίστηκε υφυπουργός Ναυτικών. Το 1920 έθεσε υποψηφιότητα για αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά ηττήθηκε. Τον Αύγουστο του 1921 προσβλήθηκε από βαριάς μορφής πολιομυελίτιδα, η οποία τον άφησε ημιπαράλυτο. Το 1928 εκλέχτηκε κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης και το 1930 επανεξελέγη. Το 1932 πήρε το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος ως υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ και κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία τις εκλογές του ιδίου έτους. Ανέλαβε τα καθήκοντα του Προέδρου το 1933 και επανεξελέγη το 1937, το 1941 και το 1944. Το όνομα του Φραγκλίνου Ρούζβελτ συνδέθηκε με την προσπάθεια ανάκαμψης μετά την οικονομική κρίση (Κραχ) του 1929 και με τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Απεβίωσε στις 12 Απριλίου 1945, λίγο πριν τη λήξη του Πολέμου, από εγκεφαλική αιμορραγία. Ήταν νυμφευμένος με την ανιψιά του 26ου προέδρου των Η.Π.Α. Θεόδωρου Ρούζβελτ, ο οποίος ήταν 5ος εξάδελφός του, την Έλινορ Ρούζβελτ. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών ο μέχρι τότε Αντιπρόεδρος Χάρρυ Τρούμαν.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΒΛΑΣΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Βλάσης Γαβριηλίδης
Ο Βλάσης Γαβριηλίδης (1848-1920) θεωρείται ο «πατέρας» της δημοσιογραφίας της Σύγχρονης Ελλάδας.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και σπούδασε στη Μεγάλη σχολή του Γένους ενώ στη συνέχεια με έξοδα του μεγαλέμπορα Σίνα σπούδασε φιλολογία και πολιτικές επιστήμες στην Λειψία της Γερμανίας. Το 1868 δημοσίευσε μια σειρά άρθρων με τίτλο «Γενική ιστορία της Ελληνικής τραγωδίας» στο περιοδικό Επτάλοφος ενώ στη συνέχεια εξέδωσε την εφημερίδα Μεταρρύθμισις. Το 1878 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ύστερα από την εκδίωξη του από τις τουρκικές αρχές.
Στην Αθήνα συνεργάστηκε με τον Κλεάνθη Τριανταφύλλου για την έκδοση του πολιτικοσατυρικού περιοδικού «Ραμπαγάς» και δύο χρόνια αργότερα εξέδωσε το δικό του περιοδικό «Μη χάνεσαι». Την 1η Νοεμβρίου του 1883 μετέτρεψε το περιοδικό στην καθημερινή εφημερίδα «Ακρόπολις». Ήταν προσωπικός φίλος του Χαρίλαου Τρικούπη, τον οποίο όμως από το 1890 και μετά τον πολέμησε μέσα από τις στήλες του. Την περίοδο εκείνη στήριξε τον Γεώργιο Α΄, τον οποίο ενθάρρυνε να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Από το 1909, δηλαδή μετά από το κίνημα στο Γουδί, μέχρι και τον θάνατο του, ο Γαβριηλίδης υποστήριξε θερμά την πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου. Διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Κωστή Παλαμά, τον οποίο μάλιστα είχε παντρέψει. Επίσης είχε εκδώσει το νεανικό περιοδικό «Νέα Γενεά».
Το τυπογραφείο της εφημερίδας του υπήρξε πολλές φορές στόχος αντιπάλων, όπως και συνέβη στα γεγονότα που έμειναν γνωστά ως Ευαγγελικά. Ο Γαβριηλίδης προοδευτικός και υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας δεν δίστασε να ξεκινήσει σειρά άρθρων με μετάφραση των Ευαγγελίων στην δημοτική. Εξοργισμένοι υποστηρικτές της διατήρησης της γλώσσας των Ευαγγελίων αντέδρασαν με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να σταματήσει τη δημοσίευση και να ζητήσει συγγνώμη από τους φοιτητές που πρώτοι είχαν αντιδράσει, αφού όμως ο όχλος είχε καταστρέψει τα γραφεία της εφημερίδας.
Απεβίωσε στις 12 Απριλίου του 1920 στην Αθήνα.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

LUCIUS ANNAEUS SENECA - ΣΕΝΕΚΑΣ Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ

Σενέκας ο Νεότερος
Ο Λούκιος ή Λεύκιος Ανναίος Σενέκας (Lucius Annaeus Seneca), γνωστός ως Σενέκας ο Νεότερος ή απλώς Σενέκας (περίπου 4 π.Χ. – 12 Απριλίου 65 μ.Χ.), ήταν γιος του Σενέκα του Πρεσβύτερου, διδάσκαλος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Νέρωνα, στωικός φιλόσοφος, τραγωδός και ευνοούμενος της Αυλής. Καταγόταν από την Κόρδοβα της ρωμαϊκής επαρχίας της Ισπανίας.
Ο Σενέκας έφυγε νεαρός από τη γενέτειρα του και ταξίδεψε στη Ρώμη και τη ρωμαϊκή Αίγυπτο. Κατά τις περιπλανήσεις του αυτές διδάχθηκε ρητορική και μυήθηκε στη στωική φιλοσοφία. Τελικά εγκαθίσταται στη Ρώμη, αρχίζει να δικηγορεί και, παρά την κακή του υγεία, να ανελίσσεται σε κρατικά αξιώματα. Το 41 μ.Χ. εξορίζεται για οκτώ χρόνια στην Κορσική όταν η Βαλέρια Μεσσαλίνα, τρίτη σύζυγος του Αυτοκράτορα Κλαύδιου, φιλόδοξη, νυμφομανής και με μεγάλη επιρροή, τον κατηγορεί για μοιχεία.
Αφότου επιστρέφει από την Κορσική ο Σενέκας συμμετέχει στη δημόσια διοίκηση και, με παρακίνηση της μητέρας του Νέρωνα, γίνεται διδάσκαλος του μέλλοντα Αυτοκράτορα. Όταν ο τελευταίος ανεβαίνει στον θρόνο ο Σενέκας, για μία πενταετία, επηρεάζει ενεργά τη διακυβέρνηση του με θετικά αποτελέσματα. Ωστόσο τελικώς ο Νέρων επιβάλλει ένα τυραννικό καθεστώς κρατικής τρομοκρατίας και αποκόπτει τις γέφυρες επικοινωνίας με τον Σενέκα. Ο τελευταίος αποσύρεται σε θεωρητικούς φιλοσοφικούς στοχασμούς και το 65 κατηγορείται για συμμετοχή σε αποτυχημένη συνωμοσία κατά του Αυτοκράτορα· αμέσως διατάσσεται να αυτοκτονήσει κόβοντας τις φλέβες του.
Ο Σενέκας επικάλυψε τον στωικισμό με ένα πέπλο ουμανισμού, που συνοψίζεται στη φράση του «ο άνθρωπος είναι ιερός για τον άνθρωπο», και υπηρέτησε το στωικό ιδανικό του σοφού που μεριμνά για την κοινωνία από θέση ευθύνης. Για τον Σενέκα χρέος των πλουσίων και των αρχόντων ήταν η βοήθεια προς τους κοινωνικά αδύναμους. Στα δράματα που έγραψε (π.χ. «Φαίδρα», «Οιδίπους», «Μήδεια», «Θυέστης», «Αγαμέμνων» κλπ.), βασισμένα σε ελληνικούς μύθους και κλασικές αττικές τραγωδίες, επηρεάστηκε από τον Ευριπίδη, τον Βιργίλιο και τον Οβίδιο.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΑΣ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ''ΠΑΡΩΝ'' ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Πήρα το θάρρος να σας γράψω έχοντας κουραστεί να ακούω από όλες τις γωνιές της γης, ότι η ΕΛΛΑΔΑ δεν θα τα καταφέρει ποτέ, η χωρά τους θα χρεοκοπήσει και εν ολίγοις πως όλα που μας συμβαίνουν μας αξίζουν γιατί πάντα ήμασταν κλέφτες , λωποδύτες και τεμπέληδες.
Μέχρι και σήμερα, ίσως κάπου, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, όλα αυτά να είχαν κάποια βάση και όντως ίσως κάποια από αυτά να είναι αληθινά, το ίδιο νομίζω πως και εσείς πιστεύετε.
Σήμερα όμως ακούγοντας για δυο μικρά παιδάκια του δημοτικού ,τα όποια - έσπασαν - τον κουμπαρά τους για να καταθέσουν χρήματα για την αποπληρωμή του χρέους της πατρίδας τους, της πατρίδας μας , μη μπορώντας όπως είπαν άλλο όλη αυτή τη λάσπη εναντίον της χώρας μας ( λες και είμαστε η μοναδική που χρεωστάει, σε όλο τον πλανήτη, και όλοι θέλουν να επωφεληθούν και να ασελγήσουν πάνω στο πτώμα της ) κατάλαβα πόσο λάθος κάνουμε όλοι εμείς που τόσο καιρό και δεν ενωνόμαστε όλοι σαν μια γροθιά (όσο μικρός και ταπεινός και εάν είναι ο καθένας μας) για ξυπνήσουμε το μόνο τουλάχιστον που μας έχει απομείνει σαν ΕΛΛΗΝΕΣ την εθνική μας περηφάνια και αγάπη για αυτόν τον τόπο, τόπο που τόσα πολλά έχει περάσει από όλους αυτούς του δήθεν συμμάχους (γερμανούς , άγγλους, γάλλους) και να σταθούμε επιτέλους αν όχι ισάξιοι αλλά τουλάχιστον εξίσου αντάξιοι όλων αυτών που αιώνες τώρα μας έκαναν να νιώθουμε περήφανοι που είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ! Πιστεύω λοιπόν πως πρώτοι εμείς ,η υπάλληλοι της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ, θα πρέπει να δώσουμε το παράδειγμα , σε αυτές τις δύσκολες μέρες που η αλληλεγγύη και η πιστή στις αξίες τα έθιμα και την πατρίδα χάνονται , να ξυπνήσουμε τον γίγαντα που κρύβει μέσα του κάθε Έλληνας και κάθε ελληνίδα και να φωνάξουμε ΠΑΡΩΝ και σε αυτό το προσκλητήριο της πατρίδας μας και να είμαστε από τους πρώτους συλλόγους πανελλαδικά που θα στηρίξει αυτήν την προσπάθεια γιατί σημασία δεν έχει το ποσό που θα καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε για την ΕΛΛΑΔΑ , αλλά η κίνηση και η προσπάθεια για να φωνάξουμε σε όλους αυτούς ΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ , πως πραγματικά η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ και πως όπως πάντα γινόταν, έτσι και τώρα, θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της.
Καλό θα ήταν ,σύμφωνα πάντα με την ταπεινή μου άποψη, να δοθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δημοσιότητα σε αυτή μας την κίνηση(εάν και εφόσον συμφωνήσετε να πάρει σάρκα και οστά ) για να ακολουθούσουν και άλλοι σύλλογοι το παράδειγμα μας αλλά και για την διαφήμιση της εταιρίας μας, σε μια εποχή που όλοι θέλουμε το καλύτερο για αυτή , για εμάς αλλά και για τις οικογένειες μας!
Σας ευχαριστώ παρά πολύ και παρακαλώ για το πραγματικό σας ενδιαφέρον
Συναδελφικά
Ένας υπάλληλος της Εθνικής Ασφαλιστικής